అజ్ఞానవాసి - ఓ ప్రేక్షకుడి ప్రశ్నవళి

తెలుగు లో కొంచం పెట్టుబడి కి కొంత రాబడి వొచ్చే దర్శకుల ఉన్నది చాలా కొద్దిమంది . వాళ్లలో త్రివిక్రమ్ ఒకరు .  అతుకుల బొంత సినిమా ని కూడా రంగులు అద్ది మాయ చేసి జనాలని ఎదో విధం గా థియేటర్ కి రప్పించగలిగిన కొద్దీ మంది లో ఇతను ఒకరు . అది అతని మాటల గారడీ కావొచ్చు మారేదన్న కావొచ్చు.  గత కొన్ని సినిమాలు గా అయన వేరే వాళ్ళ భావచోర్యం మీద బాగా ఆధారపడి , ఎలాగోలా నెట్టుకొస్తున్నారు .  అజ్ఞాతవాసి సినిమా కి ముందర యద్దనపూడి గారి మీనా మక్కి మక్కి కాపీ కొట్టి అల్లరిపాలు అయ్యారు.  చివరికి ఆవిడకి క్షమాపణ చెప్పి టైటిల్స్ లో పేరు వేశారు. ఇప్పుడు ఇంకో ఫ్రెంచ్ సినిమా ని శుబ్భరంగా లేపేసి దాన్ని మసి పూసి మారేడు కాయ చేసి  (విడుదల కి ముందు గోడవకాకుండా ఉండటం కోసం గూఢచారుల వార్త ప్రకారం పదికోట్లు చెల్లించారు అని భోగట్టా ). ఇంకా సినిమా లో చూసుకోండి కావలిసినంత చెత్త . మొదటి రోజు స్క్రీన్ మీద చల్లడానికి తీసుకెళ్లిన కెళ్లిన పేపర్ కాగితాల కన్నా ఎక్కువ చెత్త సినిమా లో ఉంది.  మచ్చుకు కొన్ని బులెట్ పాయింట్స్  :
1.  హీరో గారు రాగానే ఎదో పాట ప్రపంచాన్ని బాగు చేసే గొప్ప వ్యక్తి అనే భావం వొచ్చేలా ఇచ్చి ... కుర్చీ గురించి ఒక మంచి డైలాగు చెప్పి ... ఎక్కడికో తీసుకెళ్లి దాని బాత్రూం లో వదిలేసారు .
2. పెద్ద కార్పొరేట్ ఆఫీస్ లో మొగవాళ్ళకి ఆడవాళ్ళకి విడిగా బాత్రూములు ఉండవు ! ... అక్కడ పోగ కూడా తాగవచ్చు .
3. 50 వేలమంది పనిచేసే కార్పొరేట్ ఆఫీస్ లో మేనేజర్ ఆడవాళ్ళ పిర్రలమీద కొట్టినా కుయ్యి కయ్యి మనరు .
4. హీరో హీరోయిన్ ని చూసి కళ్ళ నీళ్లు పెట్టుకోగానే హీరోయిన్ వెంటనే లవ్వుఆడేసును .
5. హీరో గారు ఆడవారి బాత్రూం లో కి వెళ్లి సిగరెట్టు తాగవచ్చును.
6. పాతికేళ్ళు కంపెనీ లో అతి పెద్ద పొజిషన్ లో ఉండి కంపెనీ పూర్తీ పేరు తెలీదు విలన్ కి .
7. పోలీస్ అధికారి వచ్చి పరిశోధిస్తా పొడిచేస్తా అని చెప్పి మళ్ళి సినిమాలో ఎక్కడా కనపడకుండా పోవును .  
8. హీరో కార్పొరేట్ ఆఫీస్ లో సైకిల్ మీద వొచ్చి బెల్ట్ తో ఇతర పెద్ద అధికారులని కొట్టవచ్చును.
9. హీరో రోడ్ దాటాలి అంటే మధ్యలో చెట్లు ఉన్నచో సెక్యూరిటీ బుజాల మీద ఎక్కి ఆ చెట్లు దాటవచ్చును.
10. హీరో ఎవరిని కావాలి అంటే వాళ్ళని కిడ్నప్ చెయ్యవచ్చును. వారి గురించి వారి తల్లి తండ్రులు కానీ వారి స్నేహితులు కానీ పోలీస్ లకి  కనపడుటలేదు అన్న రిపోర్ట్  ఇవ్వరు.
11. హీరో తండ్రి బులెట్ తగిలి పెద్ద భవంతి మీద నుంచి పడిపోతే అది పోలీసులు ఆత్మహత్య గా భావించెదరు .
12. సీసీ టీవీ లో హీరో వరకే కనపడుదురు . మిగిలిన హీరో స్పూన్లు కనపడరు .
13 హీరోయిన్లు ఇద్దరు హీరో కోసం సూర్యకాంతం , ఛాయాదేవి లాగ జుట్లు పట్టుకుని కొట్టుకుందురు .
14. కార్పొరేట్ ఆఫీసుల్లో డ్రెస్సుకోడ్ ఉండదు. పెళ్ళికి వెళ్లినట్టు రోజు డిజినెర్ షేర్వాణీ  వేసుకుని వెళ్ళవచ్చు.
15. హీరో వొచ్చిన పని మానేసి ఎన్ని ఆడంగి (క్షమించాలి ఈ పదానికి పర్యాయపదం తెలీదు ) వేషాలు వేస్తె అంటే కామిడి అన్నమాట .
16. హీరో తమ్ముడు కారు ప్రమాదం లో మరణిస్తే అది తాగి నడిపి ఉండవొచ్చు అని పోలీస్ గారు చెప్పెదరు. వీరు చెవిలో కాలిఫ్లవర్ పెట్టుకుని వినెదరు .
17. హీరో ని అర్జెంటు గా రమ్మని చెపితే ... వాడు తీరికగా కాశీ , ప్రయాగ గట్రా  తీర్ధయాత్రలు చేసి ... శవదహనాలు అర్పణలు చేసి వస్తాడు .  హౌ ?
18. నువ్వు యుద్ధం చెయ్యాలి అని తీసుకు వస్తే , తీసుకువచ్చిన వాళ్ళకి మళ్ళా మనం యుద్ధం చెయ్యాలి అని కుర్చీ డవిలాగు ? తీసుకొచ్చినవాడికే క్లాస్ ... ఏందీ ఈ రచ్చ 
19. ఇంకో బ్లండర్ ఏంటి అంటే ... ఖుష్బూ డైరెక్ట్ గా హీరో ని వారసుడు అని పరిచయం చెయ్యొచ్చు ... ఈడు మరువేషాలు తింగర ఆటలు మానేసి కింగ్ అనెయ్యొచ్చు . అప్పుడు విలన్ వొచ్చి ఛాలెంజ్ చెయ్యొచ్చు ...  ఒక తొక్కలో మేనేజర్ రోజూ ఆలా పిర్రలు వాయిస్తుంటే , హౌ they tolerate ..  అర్జున్ రెడ్డి మీద విరుచుకుపడ్డ లేడీస్ వేర్ అర్ యు ఐ అస్క్ ? 

గమనిక :  మిగిలినవి గుర్తు వచ్చినప్పుడు అతికించబడును 

అంకితం : ఒకప్పటి మాటల మాంత్రికుడి కి ..

గణేష్ పాత్రో గారికి నివాళి , వారి ఇంటర్వ్యూ

మార్చ్ 1984
పొద్దున్న 8:30 ..  పొద్దునే పేపర్ చదువుతూ పక్కింట్లో నుంచి వచ్చే వివిధ భారతి వాణిజ్య ప్రసారాలు వింటున్నా.  అప్పుడే ఫిబ్రవరి లో విడుదల అయినా ముద్దుల కృష్ణయ్య మీద మొదటిసారిగా గణేష్ పాత్రో గారి పేరు విన్నా .  ఆ సినిమా దాదాపు గా సంవత్సరం ఆడేసింది సుభాష్ థియేటర్ (ముషీరాబాద్ , హైదరాబాద్ ) లో అప్పుడు ఆ సినిమా కి పంపిణీదారులు శ్రీనివాసా ఫిలిమ్స్ వాళ్ళు.  ఆ తరవాత చాలా సార్లు గణేష్ పాత్రో గారి పేరు విన్నా , ( దాదాపు గా అన్ని బాలచందర్ గారి  అన్ని సినిమాలు ఇలా చాలా. క్రాంతి కుమార్ , స్రవంతి రవికిశోర్ గారి సినిమాలు , సీతారామయ్య గారి మనవరాలు, తలంబ్రాలు, ఆహుతి , మయూరి , అమ్మ రాజీనామా , 2001 లో తొమ్మిది నెలలు చిత్రం తరవాత పన్నెండు ఏళ్ళకి సీతమ్మ వాకిట్లో సిరిమల్లె చెట్టు (2013) ) కానీ పర్సనల్ గా వారితో పరిచయం ఎప్పుడు జరగలేదు. నేను హైదరాబాద్ లో అయన మద్రాస్ లో ఉండటం వల్ల అనుకుంటా . ఆ తరవాత నేను అమెరికా రావడం ,  సరదాగా సినిమా ఇంటర్వ్యూలు చెయ్యడం వల్ల చాలా మంది పరిచయం అయ్యారు.  అలాగే ఒక సారి అంతులేని కథ సినిమా మీద ఒక ఆర్టికల్ రాస్తూ గణేష్ పాత్రో గారి పేరు దగ్గర ఆగిపోయా , దాదాపు ఒక ఏడాది పాటు అయన  ఫోన్ నెంబర్ పట్టుకోవడానికి సరిపోయింది (నేను ఇండియా లో ఫ్రెండ్స్ కి చెప్పడం వాళ్ళు బిజీ లో కనుకుంటా అని కాలం గడపటం ఆలా జరిగిపోయాయి ) .
2006 విజయదశమి..
మొత్తానికి అయన నెంబర్ సంపాదించి , ఫోన్ చేశా.  అయన బిజీ గా ఉన్నాను తరవాత మాట్లాడుదాం అని అన్నారు . నేను పట్టువదలని విక్రమార్కుడి లాగా ఇంకో నాలుగు సార్లు కాల్ చేశాను.   ఆ ముహూర్త బలం ఏంటో తేలీదు కానీ ఆ తరవాత దాదాపు గా ప్రతి నెల కో రెండు నెలలకో నేను ఆయనకి ఫోన్ చెయ్యడమో లేక నేను చెయ్యకపోతే అయన ఫోన్ చేసి  " ఎరా నాన్న ఎలా ఉన్నావు ఫోన్ చెయ్యడం లేదు నీ ఆరోగ్యం  అది ఎలా ఉంది అని ? " అని ఆయనే ఫోన్ చేసే వారు.

అమెరికా లో ఎక్కడ ఏదన్న కాల్పుల్లో లేక ఇంకా ఏదన్న జరిగితే అయన మొదటగా ఫోన్ చేసే వారు " ఏరా నాన్న మీ ఊర్లో కాదు కదా . నువ్వు ఎలా ఉన్నావు ? " అని ఫోన్ వచ్చేది .

ఏ రోజు నన్ను ఒక పాత్రికేయుడు గా కానీ ఒక తెలీని మనిషి గా కానీ చూడలేదు. అసలు మేమిద్దరం ఎప్పుడు కలవలేదు అంటే ఎవ్వరు నమ్మరు  అంత బాగా నాతొ మాట్లాడేవారు. ఒక సారి ఒట్టావా (కెనడా ) కి వాళ్ళ అబ్బాయి గారి ఇంటికి వచ్చారు . రాగానే నాకు ఫోన్ చేసి కుదిరితే రమ్మన్నారు . నాకు కొన్ని కారణాల వల్ల కుదరలేదు. అప్పుడే సడన్ గా  ఒకరోజు న్యూయార్క్ ఒక్క రోజు కోసం వస్తున్నా రావడానికి కుదురుతుందా అన్నారు . అప్పుడు కూడా కుదరలేదు. దాంతో ఆయనని కలవడం కుదరలేదు.

సీతమ్మ వాకిట్లో సినిమా రిలీజ్ అయిన రోజు నేను ప్రీమియర్ అయ్యాక బాగా లేట్ అవ్వడం తో పొద్దున్నే ఫోన్ చేద్దాం అని పడుకున్నా.  పొద్దున్న లేచి తీరికగా చేద్దాం అనుకుని కాల్ చేశా . అయన పొద్దున్న నుంచి నీ ఫోన్ కోసం ఎదురు చూస్తున్న అంటే ఎం మాట్లాడాలో అర్ధం కాలేదు. 

బాలచందర్ గారితో మాట్లాడాలి అంటే అయన ఫోన్ లో ఇంటర్వ్యూ లు ఇవ్వరు కానీ నేను చెప్తా లే అన్నారు . ఆయనతో మాట్లాడించారు. అప్పటికే బాలచందర్ గారి ఆరోగ్యం సరిగ్గా లేదు .  అయన ఆరోగ్యం కుదుట పడ్డాక ఇంటర్వ్యూ చేద్దాం అనుకున్నాను .  కానీ అయన ఆ అనారోగ్యం నుంచి బయటపడకుండా నే వెళ్లిపోయారు.  ఆ వార్త కి పాత్రో గారు ఎలా తట్టుకున్నారో అని ఇంటికి ఫోన్ చేశాను. అప్పుడే అయన అనారోగ్యంగా ఉన్నారు హాస్పిటల్ లో ఉన్నారు అని చెప్పారు. అప్పటి నుంచి రోజు ఫోన్ చేసి పరిస్థితి కనుకున్నే వాడిని.  సరిగ్గా బాలచందర్ గారు పోయిన పన్నెండు రోజులకి గణేష్ పాత్రో గారు కూడా వెళ్లిపోయారు తిరిగిరాని లోకాలకి  (బాలచందర్ గారి మరణం గణేష్ పాత్రో గారికి తెలియనివ్వలేదు ) .

ఒక మనిషి మరణం మనం  మనకి ఎంత కోల్పోయామో అయన పోయాక కానీ తేలీదు అన్నదానికి ఉదాహరణ నాకు వారికీ ఉన్న అనుభందం . అయన మాట్లాడుతుంటే ఇంట్లో సొంత మనిషి మాట్లాడుతున్నట్టు గా ఉండేది . ఒక మనిషిని మనం వ్యక్తిగతం గా కలవకపోయినా చేరువ అవడం అంటే ఇదే ఏమో .  అయన పోయి రెండు సంవత్సరాలు అయినా ఇంకా అయన మాట మనసు రెండు ఇక్కడే ఉన్నట్టు గా ఉంటుంది. ఎరా నాన్న ఎలా ఉన్నావు అన్న పదం ఇంకా వినిపించదు అంటే నమ్మబుద్ది కావడం లేదు .   మనం ఈ జీవన పరుగు పందెం లో ఎం కోల్పోతున్నామో కోల్పోయాక కానీ తెలీదు అంటే ఇదే .  అయన నా స్మృతిలో ఎప్పటికీ సజీవులే . దాదాపు గా పదేళ్లు ఆయనతో ఉన్న బంధం  ఒక జీవిత కాల అనుభందం .

గణేష్ పాత్రో గారు మరణించడానికి ముందర వారితో జరిపిన ఇంటర్వ్యూ లో విశేషాలు క్లుప్తం గా  : 

మరో చరిత్ర, ఇది కథ కాదు, ఆకలి రాజ్యం, గుప్పెడు మనసు ఇలాంటి సినిమాల పేర్లు వినగానే మనకు గుర్తొచ్చేది కె.బాలచందర్ గారి పేరు. చాలా కొద్ది మంది సినీప్రియులు గుర్తించే మరో విషయం ఒకటుంది. ఈ సినిమాలన్నిటికీ రచయిత ఒక్కరే. గణేశ్ పాత్రో గారు. ప్రస్తుతం చెన్నైలో నివాసం వల్ల ఆంధ్ర పాత్రికేయులతో అట్టే టచ్‌లో లేరు అందుకే ఈ తరంలో చాలా మందికి ఆయన గురించి తెలియదు. చాలా ప్రయాస పడి ఆయన్ని సంప్రదిస్తే ప్రస్తుతం టీవీ సీరియళ్ళతో బిజీగ ఉన్నాను తీరిక చేసుకొని ఫోన్ చేస్తానన్నారు.  చివరికి ఆయనతో మాట్లాడినప్పుడు చెప్పిన విశేషాలు...

చిన్నప్పుడు..
మా నాన్నగారు పార్వతీపురం దగ్గిర ఒక గ్రామానికి కరణం గా పని చేస్తుండేవారు. నా చిన్నప్పుడు ఆయన రాత్రుళ్ళు,  గ్రామస్థులకోసం రామాయణ, మహాభారతాలను చదువుతూ ఉండేవారు. నాకట్టే అర్థాలు తెలియకపోయినా, నేనూ ఆయన్ని అనుకరిస్తూ చదివేందుకు ప్రయత్నిస్తుండేవాణ్ణి. ఆయనొకసారి నా పఠనం విని, ఆనాడు నన్నే చదవమన్నారు. నేను శ్లోకాలు చదువుతుంటే ఆయన అర్థాలు, తాత్పర్యాలు చెబుతుండేవారు. మా ఊర్లో హైస్కూల్ ఉండేది కాదు అందుకని ఆయన పార్వతీపురంలో ఒక ఇల్లుకొన్నారు. తోడుగా మా బామ్మ ఉండేది. గట్టిగా మందలించే వారు లేకపోవడంతో నేను నాటకాల్లో చురుకుగా పాల్గొనడం మొదలెట్టాను.
పాఠ్యపుస్తకాలతో పాటు చాలా సాహిత్యపుస్తకాలు చదివేవాణ్ణి.  నా తరువాత చెల్లి, తమ్ముడూ అదే బళ్ళో చేరడంతో మా అమ్మకూడా పార్వతీపురం వచ్చేశారు. మా నాన్నగారు కూడా పార్వతీపురంలో ఉంటూ గ్రామానికి వారానికి రెండుసార్లు వెళ్ళిరావడం మొదలెట్టారు. రావిశాస్త్రి గారి ప్రేరణతో విశాఖయాసలో చందోబద్ధమైన పద్యాలు రాసి విఫలమయ్యాను. పీయూసీ పూర్తవగానే  యూనివర్సిటీకి ఎక్కడికి వెళ్ళాలా  అని ఆలోచిస్తున్న సమయంలో మిత్రులంతా ఆంధ్రా యూనివర్సిటీ బాగుంటుందని సలహా ఇచ్చారు. అక్కడ స్టేజీ నాటకాలుంటాయా లేదా అన్న ఒక్క విషయం నిర్ధారించుకొని అక్కడికే వెళ్ళాను. ఏయూ లో సాంస్కృతిక విభాగానికి సంయుక్త కార్యదర్శి పదవి నిర్వహిస్తూ, నాటకాలు రాసి, నటిస్తూ ఉండేవాణ్ణి.

సినీరంగంలో తొలి అడుగు
తేనెమనసులు లో పాత్రకోసం నేనూ అప్ప్లయి చేశానని చాలా మందికి తెలియదు. స్క్రీన్ టెస్ట్‌కు పిలుపు కూడా వచ్చింది కాని ఆ ఉత్తరం నాన్నగారి చేతిలో పడటం, ఆయన ససేమీరా అనడంతో నేను వెళ్ళలేదు. నేను నాటక రచయితని అయ్యాక   క్రాంతికుమార్ గారు, మరికొందరు రమ్మని ఆహ్వానించారు కానీ ఈ సారి మా మావగారు వద్దన్నారు. ఆయనప్పటికే నాలుగైదేళ్ళు సినీ ఫీల్డులో పనిచేసి విసిగిపోయి ఉన్నారు. ఇద్దరు మిత్రులు లో ఏఎన్నార్ వద్ద పనివాడిగా, కన్నెవయసులో రోజారమణి తండ్రిగా రెండు పాత్రలు వేశారు. మా మావగారు పోయాక మద్రాసులో ఒక నాటకం వేశాం. ఆ నాటకాన్ని చూసిన ప్రభాకర్ రెడ్డిగారు దాన్ని సినిమాగా తీద్దామన్నారు. నిజానికి మూడు నాటకాలను కలిపి నా మొదటి సినిమా రూపుదిద్దుకొంది. "నాకు స్వతంత్ర్యం వచ్చింది" టైటిల్. అదే జయప్రద గారి మొదటి సినిమా కూడా. ప్రభాకర్ రెడ్డిగారితో పని చేయడం ఒక గొప్ప అనుభవం. ఆయన చాలా చాలా మంచివారు. నాకు చాలా సహాయం చేశారు. తన పార్ట్నర్స్ కి తెలీకుండా నాకు ఆర్థికసహాయం చేసేవారు. చాలా మంచి మనిషి.

నా సినీ ప్రస్థానం
ఎగుడు దిగుడుగా మొదలయ్యింది. మద్రాసులో నా నాటకాలు చూసిన దుక్కిపాటి మధుసూదనరావు గారు వెంటనే ఒక ఆఫరిచ్చి వెయ్యినూటపదహార్ల అడ్వాన్సు ఇచ్చారు. ఆ రోజుల్లో, రైటర్లకి అది చాలా పెద్దమొత్తం. అలాగే ఆయన అతిథి గృహంలో విడిదినిచ్చారు. ఆత్రేయ మాస్టారు, సుశీల గారు, చక్రవర్తి గారు నా పక్కనే ఉండేవారు. మూణ్ణెళ్ళ కథా చర్చలు, సంభాషణల తర్వాత ఆయన ప్రాజెక్టు ఆపేసి ఇంటిని ఖాళీ చేయమన్నారు. ఒక్కసారిగా ఏమీ తోచని అయోమయంలో పడ్డాను. ఆ కథా చర్చల్లో పాల్గొన్న తాతినేని రామారావుగారు నన్ను ప్రత్యగాత్మ గారికి రికమండ్ చేశారు. ఆయన నాకు అల్లుళ్ళొస్తున్నారు సినిమా ఇచ్చారు. అది కాస్తో కూస్తో హిట్టయ్యాక నాకు ఆఫర్లు రావడం మొదలెట్టాయి.

ఆత్రేయ గారితో అనుబంధం
ఇంత చిన్న వ్యాసంలో చెప్పలేను. ఆయన గురించి చెబుతూ ఎంత రాసినా సరిపోదేమో. ఆయనెంతో గొప్ప మనీషి. ప్రత్యగాత్మ గారు నాకు PAP బ్యానర్లో అవకాశమిచ్చినప్పుడు నా దగ్గిర అట్టే డబ్బుల్లేవు. నా పిల్లలిద్దర్నీ బళ్ళో చేర్పించడానికి అడ్మిషన్ ఫీజులు కట్టాలి. అంత పెద్ద బ్యానర్లో పని చేయడం అదే మొదలవడంతో ఎలా అడగాలో తెలీదు. అప్పుడు ఆత్రేయగారే నన్ను పిలిచి అడిగారు డబ్బులేవైనా ఉన్నాయా అని. లేవని సమాధానమివ్వడంతో ఇంట్లో పరిస్థితి గురించి వాకబు చేసి, ఆయన అసిస్టెంటుతో ఫీజు పంపించారు. అలాగే నాకూ కొన్ని డబ్బులిచ్చారు.
PAP బానర్ డబ్బులిచ్చాక వెనక్కిస్తే తీసుకోవడానికి నిరాకరించారు. ఆయనే నన్ను బాలచందర్ గారికి పరిచయం చేశారు. ఇవాళ నేనున్న పొజిషన్ కి ఆత్రేయగారే కారణం. ఆయన ఆశీర్వాదంతోనే నేనీ ఫీల్డులో మనగలిగాను.

ఈరంకి శర్మగారు చిలకమ్మ చెప్పింది సినిమాని బాలచందర్ గారి పర్యవేక్షణలో రీమేక్ చేస్తున్నారు. అది మలయాళ సినిమా రీమేక్.  బాలచందర్ గారికి దర్శకుడితో సెట్లపై సమయం వెచ్చించగలిగే ఒక మంచి రచయిత కావాలి. గురువుగారు అప్పటికే బిజీ అవడంతో, నన్ను బాలచందర్ గారి సహాయకులు అనంత్ గారికి పరిచయం చేశారు. అనంతు గారికి నా స్టేజి బాక్‌గ్రౌండ్ తెలిశాక మరింత ఆసక్తి కలిగి బాలచందర్ గారివద్దకు తీసుకెళ్ళారు. ఆయనకు నేను చిలకమ్మ చెప్పిందికి చేసిన పని చాలా నచ్చింది. అది అనకాపల్లిలో, వైజాగ్‌లో చిత్రీకరించాం. KB,కమల్ ని పరిచయం చేస్తూ తెలుగులో ఒక డైరెక్టు చిత్రం చేయాలని తలపెట్టారు. అంతులేనికథ చేస్తూ వైజాగ్ నచ్చడంతో అక్కడే దాన్ని షూట్ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఆత్రేయగారు అనారోగ్యం వల్ల మరోచరిత్ర చేయలేక నన్ను చేయమని బాలచందర్ గారికి రికమెండ్ చేశారు. అలా కేబీ గారితో నా అనుబంధం మొదలయ్యింది.

మరోచరిత్ర చూశాక ఆత్రేయ గారు నన్నందరిముందూ కౌగిలించుకొని నాకు గర్వంగా ఉంది. చాలా బాగా రాశావు అన్నారు. అక్కడికక్కడే భరతముని అవార్డు దొరికినంత సంబరం కలిగింది. ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నేనా సంఘటన మర్చిపోలేను. చాలా గొప్ప మనిషి. నన్ను బాగా ప్రోత్సహించేవారు. చాలా సినిమాలకు రికమెండ్ చేసారు.

బాలచందర్ గారితో..
బాలచందర్ సర్, నేనూ ఇప్పటికి ఇరవయ్యేళ్ళుగా కలిసి పనిచేశాం. అంతా ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే కుదరదు. మాకు చిన్న చిన్న అభిప్రాయభేదాలున్నా ఆయన హృదయం మాత్రం బంగారం. ప్లాటినం కూడా  ( నవ్వు ) . ఆయనకు మనుషులంటే విపరీతమైన అభిమానం. చాలా సున్నిత స్వభావులు. అప్పట్లో నేను చెయిన్‌స్మోకర్‌ని. ఆయన ముందు కూడా కాల్చగలిగే పర్మిషన్ నాకొక్కడికే ఉండేది. ఆయన ముందు సిగరెట్ తాగే ధైర్యం ఎవరికీ ఉండేది కాదు. అందుకని షూటింగ్ మధ్యలో బయటకివెళ్ళేవాణ్ణి. అదే గ్యాప్‌లో నా కోసం అడిగేవారు. సెట్లో లేనని చెప్పేవాళ్ళు అక్కడ. వెనక్కోచ్చాక అడిగితే సిగరెట్ కోసం వెళ్ళానని చెప్పాను. ఇలా ఒక వారం రోజులు జరిగింది. ఒకరోజు ఆయన పిలిచి, ఇక్కడ అంతా స్మోక్ చేసే వాళ్ళే నా ముందర నటిస్తారు. ఒక్క నువ్వే ధైర్యంగా చెప్పావు. షూటింగ్ సమయం అట్టే వృధా చేయొద్దు. కావలంటే నా ముందరే సిగరెట్ తాగు అన్నారు. ఇప్పుడు నేను మానేశాననుకోండి.

మేమిద్దరం కలిసి చేసిన మరోచరిత్ర చాలా హిట్టయ్యింది. అదాయన రెండు భాషల్లో నిర్మించారు. నేనూ తెగ బిజీగా ఉండేవాణ్ణి. దాంతో చాలా మంది నేను వేరే వాళ్ళకు చేయననుకోవడం మొదలెట్టారు. అలాగే నేను కేవలం ఆయన డైలాగుల్ని తెలుగులోకి అనువదిస్తానని మరో పుకారుండేది. రెండూ అబద్ధాలే. సీన్ గురించి చర్చించాక ఇద్దరం డైలాగులు రాసుకునేవాళ్ళం. మర్నాడు పొద్దున ఇద్దరం చూసుకొనేవాళ్ళం షూటింగ్ ముందర. అనువదించే  సమయమెక్కడిది? నిజానికి కొన్ని సార్లు, నా డైలాగులు బాగున్నాయని తలిచి, ఆయన తిరగరాయడానికి షూటింగ్ కాన్సిల్ చేసిన సందర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. గుప్పెడు మనసు సినిమా టైటిల్ కూడా నేను సజెస్ట్ చేసిందే. తమిళ మాతృక (నూల్ వెళి..దారంతో సరిహద్దు) తెలుగుకు అంత నప్పదని నేను సూచించాను. అదాయనకు
చాలా నచ్చింది. ఈ మధ్య ఒక పెద్ద టీవీ సీరియల్ తీశారు ఇదే టైటిల్ తో. ఇలాంటివి చాలా ఉన్నాయి.

మిగతా కాంపుల్లో..
వేరేవారికి నేను రాయననే  అపవాదు చెరిపేసినందుకు నేను భార్గవ ఆర్ట్స్ గోపాలరెడ్డి గారికి ఎన్నో కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోవాలి. తమిళంలో హిట్టయిన ఒక చిత్రాన్ని తెలుగులో మనిషికో చరిత్రగా తీద్దామనుకున్నారు. అందరిలాగే నేను రీమేకులకే రాస్తాననుకొని నాదగ్గరికి వచ్చారు. కానీ నన్ను కలిశాక ఆయన అభిప్రాయం మార్చుకొన్నారు. అప్పటినుండీ నేను వాళ్ళ బానర్లో శాశ్వత  సభ్యుడినయ్యాను. దాదాపు ప్రతీ సినిమా నేనే రాశాను. అన్నీ బాగా హిట్టయ్యాయి. మనిషికో చరిత్ర సినిమాలో చివర్లో నేను కనిపిస్తాను కూడా. KB తో పోలిస్తే పని తీరులో చాలా తేడా ఉండేది. కానీ రచయిత ఎప్పుడూ ఒక బ్రాండుకు పరిమితమవకూడదు. ఏ పనైనా నిరూపించుకోగలగాలి.
జయభేరి బానర్ కి కూడా నేను చాలా సినిమాలు రాశాను.  ఒకవిధంగా అక్కడ కూడా పర్మనెంట్ రైటర్ నేనే. అతడు సినిమాకి మాత్రం, త్రివిక్రం స్వయాన రచయిత అవడం వల్ల రాయలేదు.

అలాగే అందమైన అనుభవం, నిర్ణయం సినిమాలకు కొన్ని పాటలు కూడా రాశాను. అంత గుర్తుంచుకోదగ్గవేమీ కాదులే. ఏదో అవసరార్థం రాసినవి, పెద్దగా చెప్పడానికేమీ లేదు వాటి గురించి.

గణేశ్ పాత్రో, వివాదాలు ఎప్పుడూ పక్కపక్కనే ఉంటాయి. నంది అవార్డులు మొదలయిన కొత్తలోనే  అవి తిరస్కరించిన వాట్లో నేనొకణ్ణి. మొదట్లో నంది అవార్డులు కేవలం కొత్త చిత్రాలకు మాత్రమే ఇచ్చేవారు. డబ్బింగ్ సినిమాలకిచ్చేవారు కాదు. చిలకమ్మ చెప్పింది తెలుగులో మంచి విజయం సాధించినా దానికో మలయాళ సినిమా మాతృక. ప్రభుత్వం అవార్డిచ్చినప్పుడు, పాత్రికేయుడొకరు నా అభిప్రాయమేమిటని అడిగారు. రీమేకు చిత్రాలు అవార్డుకు అనర్హులని నేను స్వీకరించలేదు  . తర్వాత చాలా రచ్చ జరిగి, ప్రభుత్వం అవార్డు నిర్ణయాన్ని వెనక్కి తీసుకుంది.

ఆ రోజుల్లో,  విజయచిత్ర (చందమామ పబ్లికేషన్స్) వారు యువ రచయితలను ప్రోత్సహిస్తూ ఒక కాలం నిర్వహించేవారు. పరిశ్రమలో ఎవరికైనా నచ్చితే దాన్నేసినిమాగా మలచేవారు. అందులో నా కథ కూడా ఒకటి అచ్చయ్యింది. ప్రతాప్ ఆర్ట్స్ వారి రాఘవ గారికి నా కథ నచ్చి సినిమా తీద్దామని అన్నారు. దర్శకత్వ బాధ్యతలు కూడా నాకే అప్పగిస్తానన్నారు. నాకు అద్భుతమైన అవకాశమనిపించి పని చేయడం మొదలెట్టాను. తాతినేని రామారావు గారొకసారి ఈ సినిమా గురించి విని అడిగితే నేను అమాయకంగా కథ మొత్తం చెప్పేశాను. ఓ రెణ్ణెళ్ళ తర్వాత అమితాభ్ హీరోగా హిందీ సినిమా అంధా కానూన్ విడుదలయ్యింది. నేను చెప్పిన కథే. నేను వెంటనే మద్రాస్ హైకోర్టులో కేసు వేశాను. అప్పట్లో ఇలా కాపీలు కొట్టడం సర్వసాధారణం కానీ కేసు వేసిన వాళ్ళు మాత్రం లేరు. ఆ తర్వాత నన్నొక రెబెల్‌గా ముద్ర వేసి, ఏదైనా అవకాశమిచ్చే ముందు ఒకటికి రెండు సార్లు ఆలోచించేవాళ్ళు.

గమనిక : ఈ ఇంటర్వ్యూ సీతమ్మ వాకిట్లో సినిమా కి చాలా ముందు జరిగిన సంభాషణల సారాంశం మాత్రమే.

నేనొక్కడినే - నా ఒక్కడి సమీక్ష

     సుకుమార్  - మహేష్ బాబు సినిమా , సక్సెస్ బాట లో ఉన్న మహేష్ ,  కర్చు కి వెనకాడకుండా తీసిన సినిమా ఇంకా ఈ సినిమా తెలుగు సినిమా ల లో ఒక నూతన అధ్యాయం అని మాములుగా నే ఉదారగోట్ట బడ్డ సినిమా . 
    ముందర నుంచి నాకు సుకుమార్ మీద మరి అంత గొప్ప అభిప్రాయం లేదు .   వాణిజ్య పరమైన సినిమాలు తియ్యడం బాగా నే వచ్చు సుకుమార్ కి .  స్క్రీన్ ప్లే బాగానే ఉంటుంది. కాని తీసిన సినిమాలు అన్ని ఒక రకం గా పర్వేర్తేడ్ సినిమాలు అని నా అభిప్రాయం .  ఉదాహరణ కి ఆర్య సినిమా నే తీసుకోండి.  హీరో సినిమాలో అమ్మాయిని వెంట పడి నువ్వు ప్రేమించాక పోయినా నేను ప్రేమిస్తా అని వేదిస్తాడు . అదే ఇంకో అబ్బాయి చేస్తే సహించలేడు.  ఒక రకమైన సైకో .. ఈ సినిమా మే లో విడుదల అయ్యింది.  జూన్ లో విజయవాడ శ్రిలక్ష్మి ని అన్యాయం గా పొట్టనపెట్టుకున్నారు ఇలాంటి ప్రేమికుడు ఒకడు . 
   హండ్రెడ్ పెర్సెంట్ లవ్ ఇంకో డకోటా సినిమా ..  నాయకుడు  దీంట్లో ఒక రాంక్ హోల్డర్ , అతడి ఫోటో పెద్ద పెద్ద హోర్డింగ్స్ లో పెడతారు కాలేజి వాళ్లు . అలాంటి వాడు తరవాత  రాంక్ కోసం అడ్డమైన పనులు చేస్తాడు.. ఆఖరికి నాయిక ని అడ్డం పెట్టుకుని రాంక్ తెచ్చుకుంటాడు . ఇది యువతకి ఎలాంటి చెత్త ఐడియా లు ఇస్తుందో ఒక్క సరి ఆలోచించాడా అన్నది నాకు సందేహమే . 
   ఇంకా ఇలాంటి సినిమాలు తీసిన దర్శకుడి సినిమా అంటే నాకు ముందు నుంచి ఒక రకమైన సందేహాలు ఉన్నాయ్ .  (అవి సినిమా చూసాక తీరిపోయాయి అనుకోండి ) .. అందరు ఓ పోగిడేసినట్టు ఇదో అద్భుతమైన తెలుగు చిత్రం కాదు అనడం లో నాకు ఎటువంటి సందేహం లేదు .  రెగ్యులర్ సినిమా లో బ్రాహ్మి ఉంటాడు .. దీంట్లో లేడు అదే తేడా .  ఒక సినిమాలో బ్రాహ్మి ని (బాద్షా ) మీకు ఏది కలో ఏది నిజమో తెలీదు , ఇది టైం మెషిన్ ని ఆడుకుంటారు . ఈ సినిమాలో జనాలని డైరెక్టర్ ఆడుకున్నాడు అదే తేడా . 
    మాములుగా సినిమాల్లో ప్రతీకార చిత్రాలు మొదలు అయినప్పటి నుంచి ఉండే ఫార్ములా ఒక్కటే . నా కుటుంబానికి అన్యాయం చేసిన వాళ్ళని విడిచి పెట్టను .. దెబ్బకు దెబ్బ తీస్తాను అన్నది . ఇందులో కూడా అంతే . రెగ్యులర్ సినిమాలో  ఉండే ఒక నాయిక , మూడు డ్యూయెట్ లు , ఒక ఐటెం సాంగ్ , ప్రతి పది నిమషాలకి ఒక పోరాటం , తల్లి తండ్రుల హత్య , ముగ్గురు విల్లన్లు ఇవి అన్ని కూడా ఈ సినిమాలో ఉన్నాయి . లేనిది హాస్యం ఒక్కటే అదే ఈ సినిమాలో ఉండే ప్రత్యేకత అంటే ఇంకా ఎం చెప్పలేం .
     సినిమాలో మనం ఆడే రెగ్యులర్ రుబిక్ క్యూబ్ ఇంకా కొంచం మార్చి సినిమాలో వాడారు . దాంట్లో నాయకుడు చిన్నప్పుడు దాన్ని ఒక రకం గా తీసుకు రావడం అన్నది చెప్పరు మనకి .. (అది ఎడిటింగ్ లో పోయింది అన్నది దర్శకుడి ఉవాచ )  ఇలాంటివి మనకి అర్ధం కానివి అన్ని ఎడిటింగ్ లో పోయాయి . అనవసరం అయిన చాలా సన్నివేశాలు ఉండిపోయాయి (సినిమా విడుదల అయ్యాక ఒక ఇరవై నిమషాల సినిమా ఎడిట్ చేసారు మరి ).  ఇవే కాక సినిమాలో  Tomcruise, camerion diaz   నటించిన  Knight and Day  సినిమా నుంచి సన్నివేశాలకి సన్నివేశాలు ఎత్తేసారు .  మరి అన్యాయం ఏంటి అంటే , సినిమా చివరలో మహేష్ బాబు , గౌతమ్ పాట , సన్నివేశం రెండు కూడా అయితే ఓల్డ్  బాయ్ అన్న కొరియా సినిమా నుంచి ఎరువు  తీసుకొచ్చి ఈ సినిమా కి ఎరువు గా వాడారు .  దానికి మన వాళ్ళు  అబ్బ ఎం తీసాడు , ఎలా తీసాడు మహా తోపు అని మెచ్చి శాలువాలు కప్పడం మొదలెట్టేసారు .  ( వందశాతం ప్రేమ సినిమా లో హీరో కాపి కొట్టడం ఎలా నో చూపించాడు , ఈ సినిమాలో దర్శకుడు  అది చేసి చూపించారు )  
    సినిమా లో బాగుంది మహేష్ నటన .  చాల బాగా చేసాడు . నేపధ్య సంగీతం మొత్తం ఓల్డ్ బాయ్ సినిమా నుంచి ఎత్తుకోచ్చారు.  సినిమా లో హీరో పాప్ సింగర్ ... బట్ బిభత్సమైన పోరాటాలు అద్భుతం గా ఒంటి చేత్తో చేసేస్తూ ఉంటాడు . ఫాస్ట్ అండ్ ఫురియాస్ సిన్మా లో లాగ భవంతుల మీద నుంచి అవలీలగా దూకి పరిగెట్టడం లో కూడా ప్రవీణుడు.  ఇంకా డాక్టర్ ఉంటాడు సినిమాలో ప్రపంచం లో ఇలాంటి డాక్టర్ ని ఎక్కడ చూడని టైపు, హీరో కన్నా వాడికి ముందర వైద్యం చేయించవలసిన వాడు .. ఫోటోగ్రఫి బాగుంది . హీరోయిన్ మనకి అలవాటు పడటానికి టైం పడుతుంది . బట్ ఓకే .

భాయ్ .... సినిమా సమీక్ష

కొన్ని నెలల క్రితం మెహర్ రమేష్ అనే ఒక గొప్ప దర్శకుడు , వెంకటేష్ అనే  హీరో ని డిఫరెంట్ గా చూపిస్తా , ఈ సినిమా డిఫరెంట్ గా చేశా అని కాకమ్మ కథలు చెప్పి షాడో అని మహత్తర చిత్ర రాజాన్ని తీసి అటు నిర్మాతని , హీరో ని పనిలో పని గా ప్రేక్షకులని హింసించిన సంగతి గుర్తు ఉండే ఉంటుంది.  మనవాళ్ళు ఇంకా ఆ షాక్ నుంచి తేరుకోకుండానే , వీరబద్రం అనే దర్శకుడు నాగార్జున ని అదే కథ ని కొంచం అటు ఇటు గా చెప్పి నిర్మాతగా కూడా ఒప్పించి సినిమా తీసి పారేసాడు (నిజ్జంగా పారేసాడు ) .

     సినిమా విడుదల కి ముందర వీరబద్రం , నాగార్జున ఇచ్చిన బిల్డుప్ కి ఈ సినిమా తోపు అని వెళ్ళామో , హాల్ లో నుంచి తోసు కుంటూ రావాల్సిందే . హీరో పేరు భాయ్ , చేసేది ఒక మాఫియా డాన్ వద్ద కిల్లర్ పని.  కానీ ఆరుగంటల వరకే ఆ పని ఆ తరవాత ప్లే బాయ్ అని ఒక డైలాగ్ ఉంటుంది అది మొదటి సీన్ వరకే (సాంగ్ కోసం) , ఆ తరవాత ఆ సంగతి మర్చిపోతారు.  నాగన్న ఓపెనింగ్ పంచ్ డైలాగ్ , ఆ తరవాత ఒక నెత్తిమీద టోపీ కిందపడకుండా జులపాల విగ్ కదలకుండా వొళ్ళు అలవకుండా ఒక భీకరమైన (చూసేవాళ్ల కి  అని తీసేవాళ్ల అభిప్రాయం లెండి ) ఫైట్ అయ్యాక సాంగ్ అయ్యాక హైదరాబాద్ లో ఉన్న అండర్ కవర్ పోలీస్ ఆఫీసర్ ని లేపే పని ఒప్పుకుని హైదరాబాద్ కి విగ్ తీసేసి వస్తాడు .
      హైదరాబాద్ లో అండర్ కవర్ కాప్ ని పట్టుకునే పని మర్చిపోయి సరదాగా ఇంటర్వెల్ వరకు గడిపి ఇంటర్వెల్ లో ఆ పోలీస్ తన తమ్ముడు అని తెలుసుకుని షాక్ తింటాడు . (షాడో లో కూడా డిట్టో డిట్టో ) .  తరవాత హీరో వెడ్డింగ్ ప్లానర్ అవతారమెత్తి ఇంట్లో కి చేరి హీరో తమ్ముడిని రక్షించుకోడానికి ప్రయత్నిస్తాడు , కాని తమ్ముడికి తెలిసిపోతుంది అన్న భాయి అని .  తమ్ముడు హీరో వెనకాల పడతాడు , ఈ లోపల నిజం డాన్ కి సంగతి తెలిసి వాళ్ళ వెనకాల పడతారు, ఇంకా క్లైమాక్స్ ఫైట్ గట్రా గట్రా ...
    నాగార్జున ఒకటో రెండో సీన్స్ లో కాస్త నటించడానికి ట్రై చేసాడు . మిగిలిన సీన్స్ లో నల్ల కళ్ళజోడు తో లాగించేసాడు.  బాబు కి ఈ మధ్యే మోకాళ్ళకి శాస్త్ర చికిత్స జరిగింది దాంతో ఇంకా ఎక్కువ శ్రమ పడకుండా ఫైట్ లు  డాన్సులు కానిన్చేసారు .  గురుడు ఫైటింగ్ కి వెళ్ళే ముందర ఒక డ్రెస్ , ఫైట్ లో ఒక డ్రెస్ , ఫైట్ అయ్యాక వచ్చే సీన్ లో ఇంకో డ్రెస్ తో సంబంధం లేకుండా దృశ్యాలు వచ్చి పోతూ ఉంటాయి. 
  ఇంకా నటుల సంగతి సరే సరి . హేమ కి డైలాగ్స్ కూడా లేవు, ఇంకా మిగిలిన వాళ్ల  సంగతి సరే సరి . సినిమా అంతా హేమా హేమీలు ఉన్నారు .. ఒక్కళ్ళు అంటే ఒక్కళ్ళు కూడా నటించాలి , సినిమా కి ప్లస్ అవుతుంది అన్నవాళ్లు లెరు. అందరు ఒకటే చెక్క మొహం వేసి నటన అంటే తెలీని వాళ్ళలాగా కనిపించారు .హీరోయిన్ సంగతి మర్చిపోయా ... ఎందుకంటే హీరోయిన్ కి చెయ్యడానికి ఎం లేదు . అమ్మాయి మొహం లో ఎటువంటి భావం పలకదు (సినిమా లో తండ్రి పాత్ర ద్వారా ఆ విషయం కూడా చెప్పించారు ). మన అదృష్టం బాగుంది అమ్మాయి సినిమాలో నుంచి ఇంకా తాత్కాలికం గా విరమించా అని మొన్నే ట్వీట్  చేసింది  భారి తారాగణం భారి డబ్బింగ్ , భారి తలనొప్పి వెరసి భాయి.
          సినిమా మొత్తం పంచ్ డైలాగు ల తో లాగించారు . సినిమా లో మాత్రం పంచ్ లేకుండా చేసారు .
    నిజానికి ఈ సినిమా పోకిరి రాజా అన్న మలయాళం సినిమా కి ఫ్రీ మేక్ ... ఆ సినిమాలో మమూట్టి , పృథ్వీ రాజ్ లు ఇద్దరికీ మంచి పాత్రలు ఉండటం వల్ల  సినిమా వర్క్ అవుట్ అయింది . ఇక్కడ తమ్ముడి పాత్ర ని స్నేహ భర్త ప్రసన్న తో చేయించారు . అలా అని ఆ పాత్ర కి మంచి గా మలచారా అంటే అలాంటిది ఎం లేదు, ఆట లో అరటి పండు పాత్ర .
సినిమా విడుదల కి ముందర నాగన్న ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూ లో అత్తారింటికి సినిమాకి దేవిశ్రీ సంగీతం ఇచ్చాడు, హంస నందిని గెంతింది ... మా సినిమా కి కూడా సేం టు  షేమ్  అన్నాడు . నిజం గానే షేమ్ ..  ఇలాంటి సోది లెక్కలు వేసుకుని సినిమా తీస్తే సినిమా సోది లో లేకుండా పోతుంది అని థర్టీ ఇయర్స్ ఇన్ ఇండస్ట్రీ కి తెలీకపోవడం ఏంటో అర్ధం కాదు.

అత్తారింటికి దారేది .... సమీక్ష ...

   త్రివిక్రమ్ అభిమానులని (నాకు తెలిసి చాల మందిని ) నిరాశ పరిచిన సినిమా ఇది.  ఒక రకం గా గుండమ్మ కథ సినిమా కి ఇంకా బోలెడు శ్రీను వైట్ల , వినాయక్  లని కలిపి దానికి కొంచం విదేశి సొగసులు అద్ది న  స్వదేశి సినిమా ఇది. 

 సినిమా రిలీజ్ కి ముందరే అంతర్జాలం లో సినిమా ప్రత్యక్షం కావడం తెలుగు లో ఇదే మొదటి సారి.  దెబ్బతో సినిమాకి బోలెడు పబ్లిసిటీ ,  నిర్మాతకి టెన్షన్ వచ్చేసింది. హడావిడిగా సినిమా విడుదల చేసేసారు

  సినిమా మొదట్లో మిలాన్ లో ఉండే ఫలానా కంపని లో షేర్స్ , దాన్ని స్వంతం చేసుకోవాలని ఎవడో గొట్టం గాడు ప్లాన్, నా కంపని కొంటావా అని హీరో వాడిని తన్నడానికి వెళ్లి , వాడిని వదిలేసి ఇంకో గొట్టం గాళ్ళని చంపేసి , వాడిని బెదిరించి నేను సింహాన్ని అని అర్ధం పర్ధం లేని డవిలాగులు నాలుగు చెప్పి బోమ్మ తుపాకి ఊపుకుంటూ వచ్చేస్తాడు .
   హీరో పేరు గౌతమ్ , గౌతమ్ తాతగారు బొమ్మై ఇరాని, బాబు ముకేష్ రుషి వీళ్ళు ఇద్దరు ఇంటి ఆడపడుచు , పాతికేళ్ళ క్రితం ఇంట్లో నుంచి వెళ్లి పోయిన సునంద (నదియ ) కోసం ఏడుస్తూ ఉంటారు . తాతగారికి మూడు నెల్లల్లో  రాబోయే పుట్టినరోజు కి సునందని తీసుకువస్తా అని ప్రతిజ్ఞ చేసి గౌతమ్ బాబు బ్యాండ్ మేళ్ళం గాళ్ళని (అనగా బాడీ గార్డ్ గాళ్ళు , వీళ్ళు  హీరో గారి కోసం బట్టలు ఇస్త్రి చెయ్యడం, చెప్పులు మొయ్యడం లాంటివి మాత్రమె చెసెదరు. పోరాటములు హీరో గారే చేసెదరు అని గమనించవలెను )  తీసుకుని భారతదేశం సొంత విమానం లో బయలుదేరతారు.  విమానం లో ఎక్కువ స్థలం లేక (లేక పొతే ప్రొడ్యూసర్ కి వాచిపోతుంది కదా మరి ) విదేశి బ్యాండ్ మేళ్ళం గాళ్ళని వదిలేసి స్వదేశి వాళ్ళని పెట్టుకుంటాడు దిగగానే, వాళ్ళకి బాబు గారి గురించి మొత్తం ఆటోమేటిక్ గా ట్రైనింగ్ అయి ఉంటారు. సార్ వాళ్ళని వేలి  తో కంట్రోల్ చేసేస్తూ ఉంటారు. 

   గౌతమ్ మేనత్త భర్త  గారికి గుండెపోటు రావడం , హీరో గారు రక్షించడం , దెబ్బకి మేనత్త ఇంట్లో డ్రైవర్ గా పాగా వేసి, ఇంట్లో సమస్యలని పరిష్కరిస్తూ , అత్త కూతుర్లకి లైన్ వేస్తూ ఉండంటం చక చక జరిగిపోతాయి  .  మరి ఇంటర్వెల్ లో ట్విస్ట్ ఉండాలి కదా ... అత్తగారు మేనల్లుడిని ఎప్పుడో  గుర్తుపట్టా అనీ చెప్పడం ఇంటర్వెల్ అన్నమాట .
   ఆ తరవాత సినిమాలో కి ఫ్యాక్షన్ గొడవలు , హీరో గారు సింగల్ హ్యాండ్ తో వాళ్ళని సితకకోట్టడం వినాయక్ సినిమాలో లాగ చేసింగులు , వైట్ల సినిమా లో లాగ హీరోయిన్ కి తాత్కాలికంగా గజినీ అయిపోవడం ఆ పై సినిమా పిచ్చి ఉన్న బ్రాహ్మి సినిమాకి సంబంధం లేని కామెడి , కెవ్వు కేక సాంగ్ పేరడీ  గా హీరో గెంతడం, కాటమ రాయుడ కదిరి నరిసిమ్హుడా అని బ్రహ్మిని తన్నడం లాంటి వెకిలి చేష్టలతో సినిమా రెండో అర్ధ భాగం లాగించి ... చివరకి అత్తగారిని పుట్టింటికి తీసుకువెళ్ళడం తో కథ ముగిస్తాడు త్రివిక్రమ్...

 సినిమా లో బాగోలేనివి :
   ఒకటి కాదు సినిమా చూస్తూ ఉంటె పాత  సినిమాలో ని సీన్స్ రివ్వున వచ్చిపోతూ ఉంటాయి . సెంటిమెంట్ సీన్ లో కూడా ప్రాస లో మాట్లాడుతూ ఉంటారు జనాలు .

 పనికి రాని కాస్టింగ్ బోలెడు మంది సినిమా నిండా ... హీరో కి ఇంకో నలుగురికి తప్ప ఎవరి పాత్ర కి సరి అయిన న్యాయం జరగదు .  హీరోయిన్ కి బుర్ర ఏ కాల్లో కూడా లేనట్టు గా ఉంది.

హీరోయిన్ బెడ్ రూం లో బాత్ టబ్ ఉంటుంది ... బెడ్ రూం కి బాత్ రూం కి తేడా ఉండదు అనుకుంటా మరి ... 

 పళ్ళు రాలి పొతే ఫిసికల్లీ హండికప్ద్ కోటా కిందకి వస్తారా ??!! త్రివిక్రమ్ గారు కొంచం అప్పడప్పుడు మోకాలు గోక్కోండి ప్లీజ్.  నిన్నటి దాక లేని షాప్స్ అన్ని ఇంటిముందర తెల్లరె టప్పటికి ప్రత్యక్షం అవుతే ఇంట్లో వాళ్ళకి ఈ మాత్రం అనుమానం రాదు .. అసలు దాన్ని గురించే పట్టించుకోరు.

త్రివిక్రమ్ ఇంకా అతడు హంగొవెర్ నుంచి బైటకి వచ్చినట్టు లేరు . ఇంకా ఫైట్ సీన్స్ ఆ హాంగ్ ఓవర్ నుంచి రాలేదు . అదే రకం గా తీస్తున్నారు . 

  కొన్ని సింహాద్రి సీన్స్ , కొన్ని వినాయక్  సీన్స్ , కొన్ని వైట్ల సీన్స్ ... కొంచం గుండమ్మ కథ , కొంచం ఇంగ్లీష్ సినిమా   సీన్ సీన్ కి పాత సినిమాలు చిరాగ్గా వచ్చిపోతూ ఉంటాయి ...

బాగున్నై :
పవన్ కళ్యాణ్ , పవన్ కళ్యాణ్ ... పవన్ కళ్యాణ్ ... ఇన్ని లోపాలున్నా సినిమా చూడగలిగాం అంటే ఓన్లీ బికాస్ అఫ్ పవన్ కళ్యాణ్ .  అదరగొట్టాడు. ఇంతకు ముందర సెంటిమెంట్ సీన్స్ లో పవన్ చేయ్యగిలిగే వాడు కాదు. కాని ఈ సినిమా తో దాన్ని అధిగమించాడు . హి ఇస్ గుడ్ .
 ప్రసాద్ మురేళ్ళ చాయాగ్రహణం బాగుంది . అలాగే అక్కడక్కడ దేవిశ్రీ పరవాలేదు . ఆనంద్ సాయి సెట్స్ బాగున్నై.  పవన్ కోసం ఈ సినిమా ఒక సారి  ఓకే నాకు ...

తూఫాన్ - చిత్ర సమీక్ష

సిరు గారు కేంద్రమంత్రి గా కావడం .... జంజీర్ సినిమా హిందీ ప్రకటన దాదాపు గా ఒక సమయం లో జరిగాయి. తెలుగే  సరిగ్గా రాని  అంజని పౌత్రుడు హిందీ లో  ఇరగ తీసేస్తాడు అని మన వాళ్ళు బోలెడు నమ్మకాన్ని , కొండంత ఆశని పెట్టుకున్నారు (కొంతమంది ). కాకపోతే బాబు గారి కోయ్యమొహం మీద ఇంకాస్త ఎక్కువ నమ్మకం ఉన్న నాలాంటి వాళ్ళు ముందరగానే ఫిక్స్ అయిపోయాం ఇదో గాలివాటం సినిమా నే కాని వాళ్ళు చెప్పినట్టు  గా తూఫాన్ కాదు అని.
    సినిమా మొదలు అవ్వగానే అవాంతరాలు కూడా మొదలు అయ్యాయి.  ముందర హక్కుల చిక్కులు, ఆ పై సంజయ్ జైలు మధ్యలో ఇలా చిక్కులు అన్ని అయ్యిపోయాయి అనుకుంటే చివర్లో రాష్ట్ర విభజన , సినిమా కొన్న బ్లూ స్కై వాళ్ళు వెన్నక్కి పోవడం లాంటివి జరిగాయి.  అన్ని అడ్డంకులు దాటి సినిమా విజయవంతం గా విడుదల అయ్యింది . ఇప్పుడు సినిమా చూసిన ప్రేక్షకుల సంగతి చూద్దాం.
   సినిమా మొదలు కాగానే ఇప్పటికి కొన్ని వేల సార్లు చూపించినట్టే రాష్ట్ర మంత్రి రోడ్ మిద ధర్నా , హీరో గారు తండ్రి , బాబాయ్ గార్ల పోస్టర్ల సాక్షి గా మంత్రి ని కొట్టి దారి ని సుగమం చేసి ప్రజలని రహదారి బాధల  నుంచి రక్షించి మంత్రి ఆగ్రహం కారణం గా ముంబై కి బదిలీ చెయ్యడం చక చక జరిగిపోతాయి .
    ఆల్రెడీ కామెడి మొదలయింది అని అనుకోకండి ... పేర్లు పిచ్చ కామెడి ... తూఫాను టపాను అంటూ దాదాపు నగ్నంగా ఉన్న అమ్మాయిలు (బాండ్ టైపు ) వొంటి నిండా సంకెళ్ళ తో వస్తూ పోతూ ఉంటారు . (జంజీర్ అన్నమాట ) దానికి అర్ధం పర్ధం లేని సాహిత్యం ఒకటి జత . చంద్రబోసు గారు ఇలా దరిద్రం గా రాస్తారు అని అనుకోలా ... డబ్బింగ్ గాబ్బు గా ఉంది ...  నిజానికి తెలుగు సినిమాకి దర్శక పర్యవేక్షణ యోగి కాని అయన ఎక్కడా కనిపించినట్టు గా లేదు మరి.
 పేర్లు అవ్వగానే సర్ గారి రికార్డ్లు పనిపాట లేని అనౌన్సర్ లు రికార్డ్లు వేస్తూ ఉంటారు . వెనకాల ఒకటే నేపధ్య సంగీతం రఘుపతి రాఘవ రాజారాం అని, సినిమాకి దానికి సంబంధం లేకుండా . ఒకపక్కన హీరో జనాలని చావ చిత్తక కొడుతూ ఇంకో పక్క శాంతి మంత్రం పాటిస్తున్నట్టు గా ఉంది .  మన పోలీసులకి గడ్డం చేసుకోడానికి సమయం ఉండదో లేక జీతం చాలదో తెలీదు కాని సినిమాలో ఎక్కడ గడ్డం చేసుకున్నట్టు గా కనపడదు. 
ఇంకా శ్రీహరి నటన ... అబ్బోఅదొ టార్చర్ ..  షేర్ ఖాన్ అని పేరు పెట్టుకున్నా కదా అని అరవడమే పనిగా పెట్టుకునట్టు గా ఉంది .  ప్రతి మాట ఒక రేంజ్ లో అరవడం అరవ సినిమా లాగా ...షేర్ ఖాన్ , హీరో ఇద్దరు కొట్టుకున్నాక , షేర్ ఖాన్ చెయ్యి కలపబోతే నీకు సంకెళ్ళే వేస్తా అని , తరవాత సీన్ లో ఇద్దరు స్నేహితులు అయిపోతారు, ముందర సీన్ కి సంబంధం లేకుండా.   హీరో పక్కన ఉండే పోలీస్ ఆఫీసర్స్ ఇద్దరు బఫూన్ టైపు బుర్ర అరికాల్లో కూడా లేని రకాలు .
   ఇంకా హీరోయిన్ పేస్ బుక్ లో పరిచయం అయిన స్నేహితురాలి పెళ్ళికి అమెరికా నుంచి వచ్చి , పెళ్లి లో ఐటం డాన్సు చేసి మందు కొట్టి (పెళ్లి నగరం లో జరుగుతుంది ) అమ్మాయి స్టార్ హోటల్ లో ఉంటుంది రెండిటికి మధ్య ఊరు ఉంటుంది ...ఇంక ఆవిడ అనుకోకుండా ఒక పోలీస్ ఆఫీసర్ గారి హత్య చూస్తుంది .
   ఆ తేజ ఎవరు అనగానే ఇంకో ఐటెం సాంగ్.  అది అవ్వగానే డైనింగ్ టేబుల్ మిద తేజ ఒకడిని చంపడం . ఏంటి ఈ పాత చింతకాయ సీన్స్ అంటే అదే మరి తూఫాన్ గొప్పదనం . ఒక్కటంటే ఒక్కటి కొత్త సీన్ లేకుండా , నలభై ఏళ్ళ  క్రితం వచ్చిన జంజీర్ సినిమాకి అదే సీన్స్ తో తెలుగు హిందీ నటులతో ఏ మాత్రం కొత్తదనం కాని, నటన కాని లేకుండా ఎంత చెత్తగా తియ్యోచ్చో భారి కర్చు పెట్టి అని చూపించారు .
   ఇంకా ఈ సినిమా కి అన్ని చోట్ల జీరో రేటింగ్స్ ఇచ్చినా అంజనీ పౌత్రుడు మాత్రం అబ్బో నాకు బోలెడు మంది ఫోన్స్  చేసి పోగిడేసారు అని ఊదర కొట్టేస్తున్నాడు .
  రిలీజ్ కి ముందరే ఈ సినిమా వంద (నా బొంద ) కోట్లు దాటేస్తుంది అని కాకి లెక్కలు చెప్పిన వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు. హిందీ మిద చూస్తె తెలుగు లో కొంతవరకు డబ్బులు వచ్చే అవకాశం ఉంది , హిందీ లో ప్రకటన కర్చులు కూడా వచ్చే అవకాశం లేదు మరి .  ఈ హీరో కి నటన ఎప్పటికి వచ్చెనో లేక మనం తినగా తినగా వేమ  తియ్యగనుండు లాగ ఈ చెక్క మొహానికి అలవాటు పడిపోతాం ఏమో (ఇప్పటికే అలవాటు పడ్డవాళ్ళ గురించి నేను ఎం చెప్పలేను అనుకోండి ). 
 సినిమా కి పాటలు , నేపధ్య సంగీతం దొందు దొందే ... ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంతమంచిది. ఇంతోటి సినిమా కి అది చాల్లే అనుకున్నట్టు గా ఉన్నారు ..
సినిమాలో లోపాలు కో కొల్లల్లు .. హీరో తండ్రిని కోల్పోయిన సంఖ్య సీన్ కి ఒకలాగా మారుతుంది. హీరో హీరోయిన్ మధ్య ప్రేమ ఎందుకు ఎలా పుట్టిందో డైరెక్టర్ కి కూడా తెలుసా అన్నది అనుమానమె. 
సొరంగం లో నీటి నిప్పుల మధ్య జరిగే పోరాటం మొహ్హారం ఊరేగింపు లో కి వచ్చి మళ్ళి సొరంగం లో కి ఎలా వెళ్తుందో ఆ ఎడిటర్ కి కూడా తెలీదు .. 
ఇలా ఒకటా రెండా సినిమా చూస్తె మెదడు ఏ కాల్లో ఉందొ ఎత్తుక్కుకోవాల్సి వచ్చింది
ఈ సినిమా తరవాత ఇంకా రెండో మూడో హిందీ సినిమాలు అతి త్వరలో అని ప్రకటించేసాడు అబ్బాయి .. ఇంకా కాసుకోండి...  

ఉత్సవ కానుక – ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి

ఉత్సవ కానుక – ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి

 

వ్యాసకర్త: శ్రీ అట్లూరి
*****
ఈ పుస్తకం మాములుగా కన్నా ఎక్కువ సమయం పట్టింది చదవటానికి. నిజానికి ఈ పుస్తకం చదవటానికి కారణం బాపు గారి బొమ్మ. అది చూసి ఈ పుస్తకం కొన్నాను. మొత్తం పదిహేను కథలు, మూడు ఇతర విశేషాలతో ఉన్న పుస్తకం ఇది.
సరళమైన భాష అందరికి అర్థమయ్యే పదాల పొందిక ఈ కథల విశేషాలు. మొదటి కథ ఉత్సవ కానుక అన్నిటిలోకి బాగున్న కథ. ఒక సంగీత అభిమాని ఒక సంగీత కళాకారుడికి ఇవ్వగలిగిన బహుమతి అంతకన్నా ఏముంటుంది అనిపిస్తుంది కథ మొత్తం చదివాక.
రెండో కథ అమ్మాయి పెళ్లి. ఒక మధ్య తరగతి ఇల్లాలు తన కూతురుకి అమెరికా సంబంధం కోసం పడే తాపత్రయం ఈ కథ. తెరువు కథ మూడోది … ఈ కథ చాలా మంచి కథ. మనం చూసేవి అన్ని మనం అనుకున్న నిజాలు కాకపోవచ్చు అన్నదానికి ఇది మంచి ఉదాహరణ ఈ కథ. తప్పకుండా చదవాల్సిన కథ ఇది.
పాత బంగారులోకం ఒక మామూలు కథ . ఊరట, సర్వం జగనాథం, సంసారంలో హింసానాదం, బెస్ట్ కపులు గిఫ్ట్ కూపను ఒక మోస్తరు కథలు. చిలకపచ్చరంగు చీర బట్టలకోట్లల్లో జరిగే డిస్కౌంట్ ల సంబరం మీద, దాన్నివల్ల మధ్యతరగతి వాళ్ళు ఎలా మోసపోతున్నారో తెలియచెప్పే కథ (ఇలాంటి కథలు మనం ఇంతకు ముందు కూడా చదివి ఉండొచ్చు ). బతుకు దారి దిగువ తరగతి కుటుంబాల్లోని నిజాయితీకి అద్దం పట్టే కథ.
వృత్తి ధర్మం మనకున్నదాంట్లో ఒకరికి సహాయపడితే భగవంతుడు మనకి సహాయపడతాడు అని చెప్పే కథ. అంతరాలు మధ్యతరగతి జీవితాల్లో డబ్బుకి మానవ సంబంధాలకి జరిగే అంతర్మథనం ప్రధాన వస్తువు. కొంచం సాగతీత అనిపిస్తుంది. బంధం కథ ముగింపు ఓ హెన్రీ కథలని పోలి ఉంది. మంచి ముగింపు ఉన్న కథ ఇది. గోరింట పండింది బాగా పాతకాలం కథ. ఇప్పటి కథ కాలం కథ కాదు. ఆనందపురం వెళ్ళాలి టైటిల్ కొంచం మధురాంతకం గారి కథ లాగా అనిపించినా బాగానే ఉన్న కథ.
మొత్తం మీద కథలు అన్నీ మధ్యతరగతి సమస్యలు, వారి జీవన విధానాలు ప్రధాన అంశాలుగా తీసుకున్నారు. అన్ని చదివించే కథలే. కాని కొన్ని కథలు సాగతీత వల్ల మంచి కథ అవాల్సి కూడా కాకుండా మాములు కథలాగా మిగిలిపోతాయి. వీరి ఇంకో కథా సంపుటి అత్మద్రుతి నేను చదవలేదు దాని గురించి విశేషాలు ఈ కథా సంపుటిలో ఉన్నాయి.
*****
from : http://pustakam.net/?p=14304
Book available in Kinige.com 

ప్రళయ కావేరి కథలు – స. వెం. రమేష్

వ్యాసకర్త: Sri Atluri
******
దాదాపు గా నాలుగు ఏళ్ళ క్రితం అనుకుంటా ప్రళయ కావేరి కథలు చదివాను. భాష కొంచం నాకు కష్టం గానే ఉండింది. కానీ రెండు కథలు చదవగానే అర్ధం కావడం మొదలు పెట్టింది. నిజానికి ఈ కథలు అన్ని ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం లో ప్రచురించబడ్డాయి కాని అప్పటికి ఆన్లైన్ లో ఆంధ్రజ్యోతి రాకపోవడం వల్లో లేక నేను సరిగ్గా చూడకపోవడం వల్లో చదవలేకపోయాను. అనుకోకుండా ఒకసారి ఈ కథలగురించి వినడం దాంతో ఇండియా నుంచి తెప్పించి చదవడం జరిగింది.
ఈ కథ సంకలనం లో మొత్తం ఇరవై ఒక్క కథలు ఉన్నాయి. ఉత్తరపొద్దు కథతో మొదలైన ఈ సంకలనం వోల్లెరుగని నిద్ర కథ తో పూర్తవుతాయి. రమేష్ గారికి భాష మీద పట్టుతో పాటు ప్రేమా, మమకారం కూడా చాలా ఉన్నాయి. ప్రళయకావేరి అనగా మనకి తెలిసిన పులికాట్ సరస్సు. ఇది ఇండియా లో రెండో అతి పెద్ద సరస్సు. ఈ సరస్సు చుట్టూ ఉన్న దీవులు వాటి పేర్లు, అక్కడి వారి జీవన విధానం ఏంటో, ఎంతో అందం గా రాసారు. మనకు తెలీని బోలెడు పేరులు మానని అలా పలకరించి మానని వదలవు.
ఈ పండ్ల పేర్లు చూడండి.. పాలపండ్లు , కలిగి పండ్లు , బీర పండ్లు , బిక్కి పండ్లు, నిమ్మ టాయలు, ఊటి పండ్లు , గొంజి పండ్లు, ఎలుక చెవులు, బలిజ పండ్లు, పిల్లట్లు – ఇవి అన్ని అడవిలో దొరికే పండ్లు. వీటిలో ఒక్కదాని పేరు కూడా వినలేదు నేను ఇప్పటిదాకా (రుచి మాట దేవుడెరుగు). అసలు ఇలాంటి పండ్లు ఉంటాయని కూడా తెలీదు నాకు. అంటే మనం పట్నం లో పెరిగి ప్రకృతికి ఎంత దూరం గా పెరిగామో అని ఒక రకమైన సిగ్గు వేస్తుంది. నారింజ కాయని కిచ్చిలి కాయ అంటారని ఇప్పుడే తెలిసింది. బలిగూడు (చెడుగుడు) ఆటలో కూతలు ” ఆకు పాకు బెల్లం పెడతా నాకు” “గోడమీద గొలుసు, నీ అబ్బ నాకు తెలుసు ” వింటే ఎంత నవ్వు వస్తుందో… ఇలాంటివి కూడా ఉంటాయని తెలీదు మనకి (నాకు) .పరంటిది పెద్దోళ్ళు కథలో భజన గురించి చదువుతుంటే చిన్నప్పుడు మన అక్కవాళ్ళు బొమ్మల పెళ్ళికి మనం చేసే హడావిడి గుర్తుకు రాకమానదు.
ఇరవై ఒక్క కథలలో ఒక్క కథ కూడా నచ్చని కథ లేదు అంటే అతిశయోక్తి లేదు. అన్ని కథలు చాలా బాగున్నాయి. ఒక కథ చదువుతుంటే మానని మనం చదువుకుంటున్న భావన వస్తే అది మన తప్పు కాదు.
తిని దిబ్బెకిన్నోడూ, అవునమ్మి అప్పుతీరిచ్చినోడు బాగుపడడు అని చెపుతాడు రమేష్. దాదాపు గా ఇదే సంగతి మన ఇళ్ళల్లో మన. పెద్దవాళ్ళు చెపుతారు . ఎద్దుల గురించి చదువుతుంటే మా నాన్నకి మా ఇంట్లో ఉన్న ఎద్దుల మీద ఉన్న మమకారం గుర్తుకు వచ్చింది. వాటిని అమ్మవలసి వచ్చిన రోజు అయన కూతురిని అత్తవారింటికి పంపిన బాధ కంటే ఎక్కువ పడ్డాడు.. దాదాపు గా నాలుగేళ్ళు నెల నెల వెళ్లి చూసుకు వచ్చేవాడు వాటిని.
అమ్మ పాల కమ్మదనం చదువుతుంటే అమ్మతనం మీద మమకారం పెరగక పోదు.ఆటకెక్కిన అలక చదువుతుంటే మన చిన్ననాటి అలక ఎంత సేపో చెప్పకనే చెప్పుతుంది. అలాగే ఆడే వయసులో ఆడాల, కాసేవ్వఅత్తా భాగోతం, పాంచాలి పరాభవం, పరంటిది పెద్దోళ్ళు కతలు నవ్వు తెప్పిస్తే, పద్దినాల సుట్టం, తెప్ప తిరనాళ్ల, వోళ్ళేరుగని నిదుర, అడ పోడుసు సొంగోం కథలు కంటతడ పెట్టిస్తాయి. ఒక్క కథ పేరు చెప్పి ఇంకో కథ పేరు చెప్పకపోవడం ఆ కథలకి అన్యాయం చెయ్యడమే. ప్రతి కథ ప్రత్యేకమైనవే.
“అమ్మంటే కన్నతల్లె కాదు, అమ్మ బాస కూడా, అమ్మంటే అమ్మనేల కూడా” ఎంత చక్కటి విశ్లేషణ. ఇది చెప్పింది చదువుకొని రమేష్ తాతగారు. వారికి నా నమస్సులు. ఇలాంటి కథలు రమేష్ గారు మర్రిన్ని రాయాలని కోరుకుంటూ …

Pustakam.net vachina naa sameeksha 

రంగుటద్దాల కిటికీ .... ఎస్. నారాయణస్వామి

రంగుటద్దాల కిటికీ .... ఎస్. నారాయణస్వామి

ఈ కథా సంపుటం లో ఇరవై ఒక్క కథలు ఉన్నాయి.  వీటిలో తప్పకుండా చదవల్సిన కథ తుపాకి ... కథ ముగింపు లో మనకి తెలీకుండానే కళ్ళలో నీళ్ళు తిరగక మానవు. మిగిలన కథల్లో వీరిగాడి వలస మధ్యతరగతి మనస్తవాన్ని తెలియ చేసే కథ. efficency ప్లీజ్ , వలయం, నిరసన లాంటి చిన్న కథలు అమెరికా లో జరుగుతున్నా కథలు . అమ్మాయి మనసులని తెలియ చేసే కథలు ఇండియన్ వాల్యూస్, డిటెక్టివ్ నీలు.  ధీరసమీరే ముగింపు యండమూరి వీరేంద్ర నాథ్  ఆనందో బ్రహ్మ కి నకలు...

దీంట్లో నాకు ఏమనాలో తెలీని కథలు ఒక మూడు ఉన్నాయి. అవి సాయం సేయరా డింభికా , ఖాండవ వనం, చక్కని చుక్క.  దీంట్లో సాయం సేయరా  కథలో  నాయకుడు పక్కింటి తెలుగు కుటుంబానికి అవసరానికి ఆదుకుంటాడు , ఆ తెలుగు కుటుంబం ఆతను వీరి ఇల్లు మారినప్పుడు ఈ రోజు నాకు కుదరకపోవచ్చు ఇంకో రోజు పెట్టుకోండి అంటారు. నాయకుడి భార్య కి ఒక అమెరికన్ కొలీగ్ ఉంటుంది ... ఆవిడ పెళ్ళికి వీళ్ళని పిలవదు కానీ వీరు ఇల్లు మారినప్పుడు  సహాయం చేస్తారు. ఇది కథ. అమెరికా లో ఉన్నవాళ్ళకి  అమెరికన్స్ పెళ్ళికి చాల తక్కువ మందిని పిలుస్తారు అన్నది బాగా తెలుసు. అలాంటిది ఈ కథలో వాళ్ళు పిలవలేదు అన్న ఫీలింగ్ దేనికో అర్ధం కాదు. అలాగే మనం ఒకళ్ళు మనకి సహాయం చేస్తారు ఫ్యూచర్ లో అని సహాయం చెయ్యము. మనకి కుదిరింది కాబట్టి చేసాం.. వాళ్ళకి కుదరలేదు అని అనుకోవడం మంచిది లేక పొతే అది సహాయం కిందకి రాదు, వ్యాపారం కిందకి వస్తుంది.
    ఖాండవ వనం కథలో పాత్రలు తెలంగాణా లో మాట్లాడుకుంటూ ఉంటారు.. మిగిలినది అంట వేరే భాషలో ఉంటుంది... అది కూడా తెలంగాణా లో ఉంటె ఇంకా మంచి కథ అయ్యేది. 
  చక్కని చుక్క కథ మంచి కథ... పిల్లలు మనం వాళ్ళని సరిగ్గా దారిలో వెళ్ళేలా చూస్తున్నామ లేదా అని. కాని కథనం లో కి వచ్చే సరికి చాల ల్లోప్ హోల్స్ ఉన్నాయి అనిపిస్తుంది. ఒకటి మాములుగా మన ఇళ్ళల్లో పార్టీలు అంటే, మనతో పాటు మన పిల్లలు కూడా ఉంటారు. పిల్లలు పిల్లలు మంచి స్నేహితులు  అవుతారు. ఇక్కడ అమ్మాయి కి అలాంటిది ఉండకపోవడం అన్నది ఆశ్చర్యం, ఇంకో blunder  ఏంటి అంటే దిలీప్ అమెరికా లో మాస్టర్స్ చదివి సెక్స్ విత్ మైనర్ ఇస్ క్రైమ్ అని తెలీకపోవడం. 

ఈ కథ సంపుటం లో నాకు నచ్చింది తుపాకీ, వీరిగాడి వలస మిగిలినవి ఇంకా బాగా రాయొచ్చు ఏమో అని నా అభిప్రాయం.  రచయితా లో మంచి భావుకుడు ఉన్నారు.

చెప్పుకోవలిసిన ఇంకో విషయం అన్వర్ గారి బొమ్మలు. అవి చాల బాగున్నాయి.

కినిగే లో దొరుకుతుంది ఈ పుస్తకం ....

మిర్చీ - సమీక్ష

కథ కాకరకాయ లేని మిర్చీ ....   సినిమాలో బాగున్నది ... ప్రభాస్ ఆహార్యం , దుస్తులు...  అక్కడక్కడ సంభాషణలు... చాలాకాలం తరవాత కనపడ్డ నదియ .  సత్యరాజ్ పర్వాలేదు బాగానే చేసాడు . సంపత్ కూడా బాగా చేసాడు ... బాగాలేనిది సినిమా కి బేసిక్ కథ ....

హీరో మిలన్ లో రోడ్ మీద స్నేహితులతో కలిసి సంగీతం సాధన చేస్తూ ఉండగా ఒక అమ్మాయి వచ్చి రక్షించండి అని వాటేసుకుంటుంది . అబ్బాయి ఆ వెంటపడిన వాళ్ళని ప్రేమించండి అని హితబోద చేసి  వాళ్ళని మార్చేసి అమ్మాయి వెనకాల పడి ఒక చెత్త సాంగ్ పాడి , అమ్మాయి (మానస ) నస  భరించలేక ఫ్లైట్ ఎక్కి కాలేజి సెలవలకి ముందర మానస అన్న పదేళ్ళ నుంచి చదువుతున్న దాంట్లో చేరతాడు. అక్కడ నస  అన్న ని రౌడి నుంచి ఇంటి ఓనర్ మరదలి ప్రేమలో పడేలా చేసి సెలవలకి నస  అన్న తో పాటు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి అక్కడ ఉన్న faction కుటుంబాన్ని అంతా తన ప్రేమ తో మార్చేసి నస ని వదిలేసి తన ప్రేయసి తో వెళ్ళిపోతాడు ... ఇది సూక్షమ్ గా కథ ..

సినిమా లో  కథ ఇప్పటికి ఒక వందసార్లు వచ్చిన కథ , .. కొంచం ఈ మధ్య వచ్చిన బృందావనం , దానికి ముందర వచ్చిన శంఖం సినిమాల పోలికలు ఎక్కువ కనపడతాయి.  బ్రహ్మానందం షరా మాములే లాగా ఉన్నారు.  కథ మొదటి భాగం ఒక  హీరోయిన్ రెండో భాగం ఇంకో హీరోయిన్ తో సాగుతూ ఉంటుంది. ఇద్దరు స్క్రీన్ కి నిండుగా బండగా ఉన్నారు ...నస  కి నటన అంటే ఇంకా తెలిసినట్టు గా లేదు .. సినిమా అంతా బృందావనం  లో కాజల్ లాగా ఏడుపు మొహం వేసుకుని తిరుగుతూ ఉంటుంది ... అనుష్క పాపం పెరిగిన వొళ్ళు దాచుకోకుండా కష్టపడుతూ దాన్ని వంకర్లు తిప్పడానికి ట్రై చేస్తూ హీరో చుట్టు తిరుగుతూ ఉంటుంది ... అంతకు మించి చెయ్యడానికి ఎంలేక ... ఉన్నంతలో సత్యరాజ్ , నదియ, సంపత్  బాగా చేసారు. 

పాటలు నృత్యాలు దొందు దొందే ... కాటుక కళ్ళు సాంగ్ డాన్సు బాగున్నై .. డార్లింగ్  పాట , డాన్సు రెండు చెత్త... మిర్చి మిర్చి ,  యాహూ యాహూ దాదాపుగా అంతే ఇంకా పండగ లా దిగివచ్చావు పాట  అయితే జనాలు ఘొల్లున నవ్వడమే ....

సినిమా మొత్తం మీద సోది సినిమా ...

నామిని - నెంబర్ వన్ పుడింగి ...

.
నామిని గారి వి మొదటగా మిట్టూరోడి కథలు చదివా, అప్పట్టికి ఇంకా తెలిసి తెలియని వయసు .. అందువల్లో లేక మామూలుగా చదివే కృష్ణ జిల్లా బాష కాకపోవడం వల్లో కాని ఎక్కువగా దాని గురించి ఆలోచించాలా .. నిజానికి అవి నాకు పేపర్ లో వచ్చాయని అని కూడా తెలీదు అప్పుడు. వేసవి సెలవులకివూరు వెళ్ళినప్పుడు అన్నయ్య దగ్గర ఉన్న పేపర్ కట్టింగ్ లో చదివా ... ఆ తరవాత వాటి గురించి అంతగా ఎక్కువ ఆలోచన గాని గుర్తు గాని పెట్టుకోలా.... మళ్ళా ఎప్పుడో ఒకసారి నవోదయ కి వెళ్ళినప్పుడు బాపు గారి బొమ్మ కనపడి పుస్తకం కొనాలా వొద్దా అని ఆలోచిస్తుంటే , అక్కడే ఉన్న షాప్ అయన మంచి బుక్ అని రికమెండ్ చేసారు ... సరే అని కొన్నా... కొని దాన్ని ఇంకో నెల దాకా చదవాలా.. మళ్ళి నెల కాగానే నవోదయ కి వెళ్ళాను.. అయన పుస్తకం చదివారా అని అడిగారు. నేను ఇంకా లేదు అని మొహమాటం గా జవాబు చెప్పి, ఇంకొన్ని పుస్తకాలు కొనుకొచ్చి, ఇంటికి రాగానే మొదట కొత్తగా తెచ్చిన పుస్తకాలు పక్కన పెట్టి , పచ్చ నాకు సాక్షి గా చదవటం మొదలు పెట్టాను. పుస్తకం పూర్తిగా చదివే వరకు ఆపలేదు. ఆ తరవాత ఆ పుస్తకాన్ని నాన్నగారికి ఇచ్చ చదవమని (మా ఇంట్లో ఎవరి పుస్తకాల అల్మేరాలు వాళ్ళవి .. ఎప్పుడన్నా పుస్తకం కావాలి అంటే ముందుగా చెప్పాల్సిందే, తిరిగి ఇవ్వాల్సిందే)... పుస్తకం నచ్చింది ఇద్దరికీ ... కాని ఎక్కువ ఆలోచించలేదు. అప్పట్లో నేను కలిసిన ఒకే రచయిత వీరేంద్రనాథ్ అది కూడా పనికట్టుకుని వెళ్లి కలవలేదు . ఏదో సినిమా ఫంక్షన్ లో కలిసారు.
అమెరికా కి వచ్చాక పుస్తకాలు దొరకడం కష్టం గా ఉండేది ... ఎవరన్న ఇండియా నుంచి వస్తున్నారు అంటే నవోదయ లో బుక్స్ తెమ్మని చెప్పేవాడిని. ఒక సరి చికాగో వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ ఇండియా బుక్ హవుసే లో చందా కడితే వారం వారం ఆంధ్రజ్యోతి / ప్రభ పంపుతా అన్నాడు .. దాంతో వాడికి చందా కట్టాను. అప్పుడు జ్యోతి లో పోలేరమ్మ బండ అని ఖదీర్ బాబు కథు సీరియల్ గా వస్తున్నై. అవి చదివి నేను ఖదీర్ కి ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి ఫోన్ చెసి మాట్లాడాను.. అప్పుడు ఫోన్ ఎత్తింది నామిని గారు. ఆ తరవాత హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి వెళ్ళినప్పుడు ఖదీర్ ని కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు నామిని గారిని కూడా కలవడం జరిగింది. పక్కనే ఉమామహేశ్వర రావు కూడా ఉన్నారు ... కానీ ఉమా గారు ఎక్కువ మాట్లాడలేదు. అప్పుడు నామిని గారి పుస్తకం మళ్ళి కొని ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకున్నాను (అది ఇప్పటికి నా దగ్గర ఉంది ). హైదరాబాద్ లో ఉన్న ఆ అరునేల్లల్లో దాదాపు గా ఒక నలుగు నారలు కలిసి ఉంటాను వారిని.
తిరిగి అమెరికా వచ్చాక ఆంధ్రజ్యోతి ముసినప్పుడు ఎలా ఉన్నారో కనుక్కుందాం అని ఖదీర్ ని అడిగితె బాగానే ఉన్నారు ప్రాబ్లం లేదు . లక్షన్నర దాక ఆంధ్రజ్యోతి నుంచి వచ్చింది అని చెప్పారు. (అప్పుడు ఖదీర్ నీహార్ ఆన్ లైన్ లో పనిచేస్తున్నారు). తరవాత చాల సార్లు ఎలా ఉన్నారో కనుకునే వాడిని వేరే స్నేహితుల ద్వారా ... అందరు బాగానే ఉన్నారు ... పుస్తకాలూ ఆయనే ప్రింట్ చేసుకుంటున్నారు ..అక్కడి స్చూల్స్ లో అమ్ముతున్నారు అని బాగానే ఉన్నారు అని చెప్పేవారు.. నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాకపోయినా బాగున్నారు కదా అని అనుకునేవాడిని.
గత సంవత్సరం పచ్చనాకు పుస్తకానికి పాతికేళ్ళు అని దాదాపు గా అన్ని పేపర్స్ లో ఆర్టికల్స్ రావడం ఆయనకి సన్మానం చెయ్యడం పదిలక్షలు ఇవ్వడం జరిగింది. నేను కూడా సంతోషించాను. వెంటనే ఆంధ్రజ్యోతి ఓ వారం దాని మిద అయన రాయడం. దాని మిద చర్చ చర్చ జరగడం విన్నాను. కానీ పట్టించుకోలేదు . అది జరిగిన కొన్ని నెలలకి ఒక స్నేహుతుడు నామిని కొత్తపుస్తకం పంపుతున్న అని అన్నాడు. కొన్ని కారణాల వాళ్ళ ఆ పుస్తకం నాకు చేరలేదు. మొన్న జంపాల గారు ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు నాకోసం ఇంకో కాపీ కొని పోస్ట్ చేస్తారు. రాగానే చదివాను ...
పుస్తకం పూర్తి చెయ్యగానే ఒక రోజు వరకు మామూలు గా ఆలోచించలేక పోయాను. అయన పచ్చ నాకు సాక్షి గా నాకు బాగా నచిన పుస్తకం. కాని అయన కి అయన గొప్ప వ్యక్తీ ని అనుకోవడం, లేక ఇంకొకళ్ళు ఎప్పుడు ఆయనకి సాయం చెయ్యాలి అనుకోవడం అంత ముర్ఖత్య్వం , భార్య పట్టా అయన చూపిన వైనం లాంటివి నాకు మింగుడు పడలేదు . కొన్ని విషయాలు తెలుసుకోక పోవడం అంత మంచిదని ఇంకోటి లేదు . ఇది కూడా అలాంటిదే ఏమో మరి. ఒక రచయితా ఆత్మ కథ అని ఒదిలేసుకోవాలి ఏమో మరి.
ఉద్యోగం పోగానే ప్రపంచం అంతా అంధకారం అయిపోవడం ఏంటో. ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నప్పుడు పొదుపు అన్నది ఎక్కడా కనపడదు. జీతం తో పాటు గీతం కూడా తీసుకునేవారం అని చెప్పారు.. మరి పొదుపు గురించి ఎక్కడా చెప్పలేదు. పిల్లల గురించి కూడా ఎక్కడా పట్టించుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు గొప్పవారు అని పుస్తకం లో ఒక పది సార్లు రాసి ఉంటారు ... మరి అయన ని ఎక్కడ ఆదర్శం గా తెసుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు నామిని గారిని గొప్పవారు అన్నారు కాబట్టి నామిని గారు నిజం గా నే గొప్పవారు అనుకోవాలి ఒకరు వెళ్ళిన తోవ లో నేను పోగూడదు అని కొత్త దోవ వేసాను చూడండి అని ఇయన అనవచ్చు... కాని ఆ దోవ ఎంతవరకు ఇతరులకి మార్గదర్శర్వం అంటే నాకు తెలిసి లేక నావరకు అయితే ఎక్కడా ఆచరించేలా లేదు. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని చూసే చూపులు తప్ప . అన్ని చోట్ల వాళ్ళు నాకు సాయం చేసారు ... పలానా వాళ్ళు మోసం చేసారు అని తప్ప స్వహతగా నామిని గారు సమాజానికి తన వంతుగా చేసింది ఏమిటి, లేక అయన తనవంతు గా తన కుటుంబానికి కాక వేరే వారికి చేసిన సాయం ఎంత ?? శూన్యం...
ఒక రచయిత, రచయిత గా బతకాలి అంటే ఇంత కష్టపడాలి కాబోలు అని ఒక అభిప్రాయం రావడానికి ఈ పుస్తకం చదివాక అనిపించవచ్చు. కాని ఇంకో పార్శం ఏంటి అంటే ... నామిని గారి మెప్పు కోసం చాలామంది ఎదురు చూస్తున్నట్టు గా రాసుకోవడం. బాపు గారు నామిని గారి గురించి రాస్తే అది గొప్ప... కాని అదే బాపు గారు వంశి గారి గురించి రాసినా కాని వంశి గొప్పవారు కాదు. అలాగే చాసో , రావి శాస్త్రి ఇంకా మిగిలినవాళ్ళు కూడా ...
ఒకరి సాయం లేకుండా ఈ ప్రపంచం లో గడపటం కష్టం. అది ఎటువండిది అయినా కావచ్చు. కాని జీవితాంతం ఎవరిదో ఒకరి ఆసరా ఉండాలి అనుకోవడం ... తనని ఎవరు గుర్తించలేదు అని వ్యసనాలకి బానిస కావడం అంత దురదృష్టం ఇంకోటి లేదు. నామిని గారి జీవితం అయన ఇష్టం అది తప్పు కాదు ... కాని అయన అలా కావడానికి కారణం ఇతరులు అని అయన అనడమే నాకు నాకు అర్ధం కాలేదు.

చివరగా ... మీకు నామిని గారి పచ్చ నాకు సాక్షిగా , మిట్టూరోడి కథలు లాంటివి నచ్చితే .... ఈ పుస్తకం చదవకండి ... ఇది అయన మీద ఉన్న అభిమానాన్ని చాలా వరకు తగ్గించవచ్చు...

భస్మాసురా హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ రా ,,,

ఖంగారు పడకండి ఇదేమిటని ,,, మా వేణు కొడుకు విభు కి నేను భస్మసురుడిని. వాడి వయసు నాలుగేళ్ళు . చిన్నప్పటినుంచి వాడికి పాలతో పాటు రామాయణం , భారతం పట్టించాడు వాళ్ళ బాబాయి. దాంతో వాడికి రాముడు , కృష్ణుడు కన్నా రాక్షసులు బాగా నచ్చేసారు. అంతే కాకుండా అన్ని రకాల ఆయుధాలు వాటి ప్రయోగాలు గట్రా బ్రహ్మాండంగా తెలిసి పోయాయి. నేను ఒక రోజు వాడికి ఫోన్ చేశా (వాళ్ళ బాబాయి కి చేసాలెండి). ఆ సమయానికి వాడికి వాళ్ళ బాబాయ్ వాడికి భస్మాసురుడి కథ చెపుతున్నాడు. దాంతో ఎవరు నువ్వు అని నన్ను అడిగాడు నేను భస్మాసురుడిని అని చెప్పా. ఇంకా అప్పటినుంచి నా పేరు భస్మాసురుడు అయిపొయింది. అప్పుడప్పుడు వాడికి ఏదన్నా గిఫ్ట్లు గట్రా పంపేవాడిని. దాంతో వాడు ఎవరన్నా వాడిని భయపెడితే, భస్మాసురుడు నా ఫ్రెండ్ , వాడికి చెప్పి నిన్ను కల్చేయిస్తా అని బెదిరించేవాడు. అంతే కాదు వాడికి బోలెడు అస్త్రాలు తెలుసు అని చెప్పా కదా... ఏవో మంత్రాలూ చదివి మనమిద ఆ అస్త్రం వేస్తున్న అని చెప్పేవాడు. వాడికి గిఫ్ట్లు పంపేవాడిని అని చెప్పా కదా.. అందుకని ఈ సారి కొత్త సంవత్సరం రోజు నాకోసం వాడే ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ సెలెక్ట్ చేసి దాని మీద వాడికి వచ్చిన అక్షరాలతో నాపేరు రాసి దాని మిద మళ్ళి డిజైన్ వేసి పంపాడు. కార్డ్ తో పాటు ఒక కీ చైన్ కూడా పంపాడు. భస్మాసురుడు కాబట్టి బి అక్షరంతో వచ్చే కీ ఛైన్ తీసుకోయాడు. అయితే వాళ్ళ బాబాయి అడ్డుపడి శ్రీ భస్మాసుర అని పూర్తీ పేరు అని చెప్పి ఎస్ అన్న అక్షరం తో ఉన్న కీ ఛైన్ పంపారు. నాకు ఆ కార్డ్ వస్తోంది అని తెలీదు. ఇండియా నుంచి మామూలుగా బుక్స్ అని తీసి చూస్తె ఇవి .. చూడగానే నవ్వు , రేపు నిజం గా నన్ను చూస్తె విభు భస్మాసురుడు ఇలా ఉన్నాడు ఏంటి అని అనుకుంటాడా అని కూడా అనుకుంటాడు ఏమో అని కూడా అనిపిస్తుంది.

వాడిని ఫొటోస్ లో చూడటం / ఫోన్ లో వినడం తప్ప ఎప్పుడు స్వయంగా కలవడం జరగలేదు ఎందువల్ల అంటే వాడు పుట్టాక నేను ఇండియా వెళ్ళలేదు కాబట్టి ... ఈ సారి వెళ్ళాక చూడాలి మరి రియాక్షన్ ఎలా ఉంటుందో మరి ...

కెమెరా లేకపోవడం వల్ల ఇప్పటిదాకా ఈ కార్డు ఫోటో తియ్యడం పడలేదు... ఇప్పుడు కొత్త కెమెరా కొన్నాక తీశాను ఇది .

కుదిరితే కప్పు కాఫీ దర్శకుడి , కెమెరామాన్ ల తో ఇంటర్వ్యూ

అర్. పి. పట్నాయక్ 'అందమైన మనసులో' సినిమా చూసిన తర్వాత.. ఆ సినిమాలో ఫోటోగ్రఫి బాగా నచ్చి పట్నాయక్ గారి దగ్గర సంతోష్ నెంబర్ తీసుకుని ఫోన్ చేశాను. అలా సంతోష్ తో మొదటి పరిచయం. ఇప్పుడు 'కుదిరితే కప్పు కాఫీ'కి పని చేసాడని తెలిసి..ఆ సినిమా దర్శకుడు రమణ తో కలిసి ఇద్దరినీ ఒక సారి ఇంటర్వ్యూ మొదలు పెట్టాను. ఇద్దరూ ఫోటోగ్రఫి నేపథ్యం నుంచే కాబట్టి, వారి అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేశాను. ఆ విశేషాలు..

శ్రీ : రమణ గారు మీరు స్వహతగా ఛాయాగ్రహకులు కదా (రమణ 'వినాయకుడు' , 'విలేజిలో వినాయకుడు' చిత్రాలకి ఛాయాగ్రహణం చేసారు ). మరి ఈ సినిమాకి వేరే కెమెరామన్ ని ఎందుకు తీసుకున్నారు.
రమణ : దర్శకుడిగా నాకు ఇది మొదటి సినిమా. నా ఏకాగ్రత మొత్తం సినిమా మీదే ఉండాలి. సో, రెండు బాధ్యతలు అంటే కష్టం. అందుకని సంతోష్ గారిని పెట్టుకున్నాను.

శ్రీ : మీ ఇద్దరికీ పరిచయం ఎలా జరిగింది ?
రమణ : నేను సినిమా అనుకోగానే నేను అనుకున్నది సరిగ్గా తెర మీదకి ఎవరు చక్కగా చూపించగలరా అని ఆలోచించాను. అంతే కాక నా స్వభావానికి తగ్గ వ్యక్తి కావాలి. ఆ సమయం లో 'అందమైన మనసులో' సినిమాకి సహాయ దర్శకుడి గా పని చేసిన నరసింహం కలవడం, సంతోష్ గురించి చెప్పడం జరిగింది. అప్పుడు సంతోష్ ని కలిసాను. ఒక రోజు మొత్తం ఆయనతో సమయం గడిపాక నా సినిమాకి తను పూర్తి గా న్యాయం చెయ్యగలడు అనిపించింది. కథ విన్నాక తను లొకేషన్ కోసం కూర్గ్ అయితే సరిగ్గా సరిపోతుంది అని చెప్పాడు. అప్పటికే తను 'జోష్' అనే కన్నడ సినిమా అక్కడ తీయడం వల్ల అక్కడి పరిసరాలు అన్ని బాగా తెలుగు. ఎక్కడ ఏ సన్నివేశాలు తీస్తే బాగుంటుందో వెతుకుతూ మూడు సార్లు వెళ్ళాము. అక్కడ మిస్ట్ గా ఉండి, పచ్చగా అందంగా ఉండే సీజన్ ఒక నెల రోజులే ఉంటుంది. అందుకని ఆ సమయం వచ్చేవరకు ఆగి అప్పుడు షూటింగ్ మొదలు పెట్టాము. సంతోష్ : 'అందమైన మనసులో' అయ్యాక నేను 'జోష్' సినిమాకి సొంతంగా దర్శకత్వం చేద్దాం అనుకోవడం వల్ల తెలుగు లో వెంటనే సినిమాలు చెయ్యడం కుదరలేదు.
రమణ : అంతే కాదు తను 'జోష్' సినిమాకి పని చేసిన ఆర్ట్ డైరెక్టర్ ని పరిచయం చేసారు. అయనని కూడా తెసుకుని అక్కడికి వెళ్ళాము. అది చాలా సహాయపడింది నాకు. అయన ఒక చెట్టుని చూసి అది మేము షూటింగ్ చేసే సమయం లో ఆ వాతావరణానికి ఎలా ఉంటుంది అని చెప్పగలిగే వారు. అయన సినిమాకి చాల పెద్ద హెల్ప్ అయ్యారు.
శ్రీ : ఇద్దరు కూడా స్వతహాగా కెమెరామెన్ లు. ఇప్పుడు దర్శకులు గా మారారు . మరి ఒకరి పనిలో ఇంకొకరు జోక్యం ... లేక ఇది అయితే నేను ఇంకా బాగా తీసేవాడిని లాంటివి ..సందర్భాలు ఏమైనా ఉన్నాయా..
సంతోష్ : లేదు. అలాంటిదేం జరగలేదు .ఎందుకంటే కథ రమణ గారిది. నా పని అయన అనుకున్నది తెరకెక్కించడమే. తనకి ఏది కావాలో ఎలా కావాలో ముందే తను చెప్పడం వల్ల నా పని సులువు అయ్యేది. నేను స్క్రిప్ట్ విషయం లో జోక్యం చేసుకోలేదు. అది నా పద్దతి కాదు.రమణ : సీన్ బెట్టేర్మేంట్ కోసం సలహాలు ఇవ్వడం అన్నది మాములుగా జరిగే విషయం. కానీ తను ఎంతవరకు చెప్పింది , అనుకున్నది సరిగ్గా వస్తోందా రావడం లేదా అన్నదాని మీదే ఎక్కువ ఆలోచించేవాడు. చాలా ఓపిక తనకి.
శ్రీ : అన్ని పాజిటివ్ లే ఉండవు కదా ..
సంతోష్ : నాకు ఏ కంప్లైంట్స్ లేవు (నవ్వు)
రమణ : నాకు కూడా లేవు. కూర్గ్ లో ఉన్నప్పుడు అక్కడ స్థలాభావం వల్ల మేము ఇద్దరం ఒక గదిలో సర్డుకోవలిసి వచ్చింది. అప్పుడు చూసా తన ఓపికని. పొద్దున్న నాలుగున్నరకే లేచి రెడీ అయ్యి షూటింగ్ స్పాట్ కి వెళ్ళిపోయేవాడు లైటింగ్ చూసు కోడానికి. ఒక్కటే కంప్లైంట్ తన మీద (నవ్వు) తనకి పెళ్లి కుదిరింది అప్పుడే. రోజూ ఆ అమ్మాయి తో సాయంకాలం ఫోన్ లో గంటలు గంటలు మాట్లాడేవాడు. అక్కడ ఏమో సిగ్నల్ పని చేసేది కాదు దాంతో సిగ్నల్ ఎక్కడ దొరుగుతుందో వెతుక్కుంటూ వెళ్ళి పోయేవాడు. (నవ్వు).
శ్రీ : ఒక పాటకోసం ఏదో ప్రయోగం చేసారని విన్నాను ?
సంతోష్ : మాములుగా మనం తీసే షాట్ ఒక దానికి ఇరవై నాలుగు ఫ్రేమ్స్ ఉం టాయి. కాని దీంట్లో ఒక పాటకోసం ఐదు వందల ఫ్రేమ్స్ వాడాము. మామూలుగా ఇది ఫైటింగ్ సన్నివేశా లకి స్లో మోషన్ కోసం వాడతారు. కాని మేము దీన్ని సాంగ్ కోసం వాడాము. ఈ షాట్ లో మనం ఒక సబ్బు బుడగ పేలితే వచ్చి చిన్ని చిన్ని తుంపరలు కూడా చాల క్లియర్ గా చూడగలం. అది మీరు తెరపైన చూసినప్పుడు కలిగే అనుభూ తి వేరు.

శ్రీ : రమణ ఇందాక సంతోష్ ఓపిక గురించి ఏదో చెప్తున్నారు. ..
రమణ : క్లైమాక్స్ షూటింగ్ జైపూర్ లో అనుకున్నాము. అప్పటికి సంతోష్ పెళ్లి తేది దగ్గరకి వచ్చేసింది. మరో అయిదు రోజుల్లో పెళ్లి. ఆ సమయం లో కూడా ఎం మాట్లాడకుండా సినిమాకోసం వచ్చే సాడు. అది ఒక పెద్ద కథ (నవ్వు). నేనూ, సంతోష్ ఇద్దరం బెంగుళూరులో ఉన్నాం. జైపూర్ వెళ్ళాలి ఉదయానికల్లా. వరుణ్ ఏమో బొంబాయి లో ఉన్నాడు. తను అక్కడనుంచి విమానం లో వచ్చేసాడు. మా విమానం ఏమో ఏవో కారణాల వల్ల వాయిదా పడింది. దాంతో ఒక వాన్ మాట్లాడుకుని డ్రైవర్ నిద్రపోకుండా రాత్రి అంతా తనకి కథలు చెప్తూ పొద్దున్న ఎనిమిదికల్లా అక్కడికి చేరుకొని షూటింగ్ మొదలు పెట్టి సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా పూర్తి చేసి మళ్లీ తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము. రాత్రి అంతా డ్రైవర్ కి కథలు చెప్పడం మామూలే (నవ్వు ) లేకపోతే మేము కథలో కలిసి పోతాం కదా..

శ్రీ : మరి సంతోష్ కి నిద్ర సరిపోయిందా లేక పెళ్లి లో నిద్రపోయాడా ?
సంతోష్ : లేదు రాగానే ఒక రోజంతా నిద్ర.. మర్నాడు పెళ్లి (నవ్వు) ...

శ్రీ : మీ సంగీత దర్శకుడు కూడా ఈ సినిమా మధ్యలో పెళ్లి చేసుకున్నట్టుగా ఉన్నాడు ...
రమణ : అవును తన పెళ్లి కూడా ఈ మధ్యే జరిగింది .
శ్రీ : అసలు యోగి ని సంగీత దర్శకుడిగ పరిచయం చెయ్యాలనే ఆలోచన ఎలా వచ్చింది.
రమణ : దానికి కారణం.. మా సినిమా మాటల రచయిత అబ్బూరి రవి. ఈ సినిమాలో రెండు పాటలని శాస్త్రి గారి తో రాయించాలి అనుకున్నాను. ఆయనతో నాకు అసలు పరిచయం లేదు. రవి కి పరిచయం. రవి తీసుకెళ్ళి పరిచయం చేసాడు. అయన నేను కథ మొత్తం వివరంగా చెప్పగానే. మొత్తం పాటలు రాస్తాను అని అన్నారు. అప్పుడు కూడా యోగి గురించి అనుకోలేదు. మద్రాస్ లో ఇంకో సంగీత దర్శకుడిని అనుకున్నాము. ఆయనతో మాట్లాడటం, అడ్వాన్సు ఇవ్వడం కూడా అయిపొయింది. కాని నాకు ఎక్కడో ఇయనకన్న వేరే వాళ్ళు అయితే బాగుంటుంది అన్న భావన మొదలైంది. నాకు నేను ఏదన్నా చెయ్యగలను అన్న పొగరు ఉన్న సంగీత దర్శకుడు కావాలి. అది కొత్త సంగీత దర్శకులు అయితే ఉంటుంది. అదే రవి తో చెపితే, తను యోగి పేరు సూచించారు. అలా యోగి తో పరిచయం. యోగి అన్ని పాటలు ఒక్కసారి కంపోజు చేసినవే. ఒక్క టైటిల్ సాంగ్ మాత్రం రెండో సారి ట్యూన్ చెయ్యవలిసి వచ్చింది సన్నివేశానికి, సాహిత్యానికి తగ్గట్టుగా తను అందంగా చేసాడు.

శ్రీ: సంతోష్ మీకు ఎలా అనిపించాయి పాటలు.
సంతోష్ : వాటిని అంతే అందంగా తీసారు రమణ అనిపించింది (నవ్వు).

శ్రీ : షూటింగ్ లో బాగా ఎంజాయ్ చేసారు అని విన్నాను ..
సంతోష్ : ( నవ్వు )
రమణ : నిజంగానే బాగా ఎంజాయ్ చేసాం లెండి ... అక్కడ ఈ మహానుబావుడు చెప్పులు కూడా వేసుకోనివ్వలేదు ఎవ్వరిని. అక్కడ బోలెడు జలగలు. షూస్ కాని చెప్పులు కాని వేసుకుంటే కనపడవు కదా అందుకని ఎవ్వరిని చెప్పులు కూడ వేసుకోనివ్వలేదు. ఆ ఏరియా అంతా సంతోష్ కి కొట్టిన పిండి.

శ్రీ : మరి హనీమూన్ కి మళ్ళా అక్కడికే వెళ్తున్నారా ?
సంతోష్ : లేదు ఈ సారికి ఆ సీజన్ అయిపొయింది కదా. వచ్చే సంవత్సరం వెళ్తాం ఏమో;..
శ్రీ : వరుణ్ తెలుగు మిద సటైర్లు ఉన్నాయ్ అంట కదా ...
రమణ : అవును .. అన్ని ఇప్పుడే చెప్పను తెర మిద చూడండి. (నవ్వు)

ఈ వి వి అంకుల్ ఇక లేరు ..

.పని లో బోలెడు హడావిడి గా ఉన్న నాకు జేబులో ఉన్న ఫోన్ లో ఎస్ ఎం ఎస్ సౌండ్ కి ఫోన్ ఆన్ చేసి చూస్తె ...పిడుగులాంటి వార్త ... ఈ వి వి గారు పోయారు అని. సైట్ లో వార్హ పెట్టమని . ఒక క్షణం సరిగ్గా చూసానా అని సందేహం. అప్పుడే ఎక్కడన్నా న్యూస్ ఉందేమో అని గూగుల్ చేసి చేశా .. ఎక్కడా లేదు.. నరేష్ కి కాని రాజేష్ కి కాని కాల్ చేసి చూద్దామా అని అనుకోవడానికి ఇదేమ సుభావార్హ్త కాదు. ఎం చెయ్యాలో కూడా అర్ధం కాని పరిస్టితి. సరే అని హైదరాబాద్ కి ఫోన్ చేసి చూసా. విన్న వార్త నిజమే అని చెప్పారు. అప్పటికి కూడా నమ్మబుద్ది కాలేదు.

ఆయనతో మాట్లాడి ఒక వారం కూడా కాలేదు అప్పుడు బాగానే ఉన్నారు. వచ్చే నెల రాజేష్ నిశ్చితార్ధం వస్తావా, పెళ్లి కి వస్తావా లేక పొతే అని అడిగారు. ఇప్పుడు ఈ వార్త ఏంటి అని ఎం తోచక అలా ఉండిపోయాను . ఇప్పటికి కూడా అయన లేరు అన్న వార్త నమ్మలేక పోతున్నా.

ఈ వి వి గారిని మొదటి సారి దాదాపు పదేళ్ళ క్రితం తానా కి వచ్చినప్పుడు కలిసాను. అప్పుడు నేను తానా కి వెళ్ళలేదు కాని ఆ తరవాత అయన తో వచ్చిన ట్రూప్ తో కలిసి తిరిగాను. ఈ వి వి గారు, నేను , రాజేష్, నరేష్ (అప్పటికి ఇద్దరు ఇంకా సినిమాల్లో కి రాలేదు ) రాశి , రాశి వాళ్ళ సోదరుడు విజయ్, తనికెళ్ళ భరణి గారు , ఎం ఎస్ నారాయణ గారు,అలీ , హరికిషన్, శ్రీకాంత్ ఇంకా నిర్మాతలు కే ఎస్ రామ రావు గారు, మాగంటి బాబు ఇంకా చాల మంది కలిసి ఒకే బస్సు లో చాల ప్రదేశాలు తిరిగాం. అప్పుడు పరిచయం మాకు ఆయనతో. అప్పటి నుంచి ఎప్పుడు ఏదన్న సందేహం వచ్చిన, లేక ఉరికే పలకరింపు కో దేనికో ఒక దానికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతూ ఉండేవాడిని. రాజేష్ మొదటి ఫోటో షూట్ జరిగినప్పుడు వచ్చిన స్టిల్ల్స్ బాగున్నై అని ఫోన్ చెయ్యడం నుంచి సినిమా ఎలా వచ్చింది అని మాట్లాడటం. సొంతం సినిమా లో పాటలు బాగున్నై అని చెప్పడం. ఇలా ప్రతిది పంచుకునే వారం.

నాలుగు స్తంభాలాట సినిమాలో తనకి అవకాసం ఎలా వచ్చిందో చెప్పడం దగ్గర నుంచి తన మొదటి సారి అమెరికా రావాడానికి అన్ని అయ్యాక ... ఆఖరి నిమషం లో తనని కాదని ఇంకొకరిని ఎందుకు తీసుకోవలసి వచ్చిందో చెప్తే ఆశ్చర్యం వేసింది. (పడమటి సంధ్య రాగం సినిమాకి అయన అమెరికా రావాల్సి ఉండింది. కాని పాస్ పోర్ట్ విసా అన్ని అయ్యాక అయ్యని తప్పించి ఇంకొకరిని తీసుకున్నారు కారణం మరేం లేదు అయన మనవాళ్ళు కాకపోవడమే.) నరేష్ పుట్టాక నరేష్ కి పాల డబ్బా కోసం ఎన్ని గుమ్మాలు ఎక్కారో (అవకాశాలు కష్టమై) అన్ని చెప్పేవారు. ఇంద్రుడు చంద్రుడు సినిమా కి దాదాపు గా ఆయనే అన్ని చేసారు. ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో పంచుకునే వారు.

అయ్యాన్ని ఎప్పుడు నేను ఒక సినిమా వ్యక్తీ గా చూడలేదు . అలాగే అయన కూడా నన్ను ఎప్పుడు ఒక ప్రెస్ గానో లేక ఒక బయట వ్యక్తి గానో చూడలేదు. ఎప్పుడు నేను ఫోన్ చేసి ఆ అంకుల్ నేను అనే లోపల ఏమ్మా శ్రీను బాగున్నావా అని ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు. నరేష్ తో కితకితలు తీసినప్పుడు కాని, రాజేష్ తో ఎవడి గోల వాడిదే తీసినప్పుడు కాని సినిమా వ్యయం ఎంత, ఎంత వసూలు చేసింది వివరంగా చెప్పేవారు. ప్రతి సినిమా విడుదల ముందు తరవాత తప్పనిసరిగా మేము మాట్లాడుకునే వాళ్ళం.. నరేష్ రాజేష్ కూడా ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అన్ని వివరంగా మాట్లాడేవాళ్ళు మాట్లాడుకునేవాళ్ళం.

పోయిన సారి తానా కి నరేష్ రావాల్సి ఉండింది . ఆఖరి నిమషం లో ఈ వి వి గారికి బాగాలేదు . కాన్సెర్ అని ముంబై హాస్పిటల్ లో చేర్చారు అని చెప్పారు. నేను ఫోన్ చేస్తే .. ట్రీట్మెంట్ జరుగుతోంది పరవాలేదు. ప్రాబ్లం లేదు అని చెప్పారు. దాని తరవాత సినిమాలకి కూడా ఫోన్ చేసాను. ఎప్పుడు ఆరోగ్యం గా నే ఉన్న అని చెప్పే వారు. మే లో కిమో తెరపి ఉంది చెప్పారు. రెండు రోజుల ముంది కూడా బాగానే ఉన్నారు అని అన్నారు. ఇంతలో ఇలా జరుగుతుంది అని అనుకోలేదు. అయన పోయారు అన్న వార్త ఇప్పిటి కి ఎప్పటి కి నమ్మలేను ఏమో ... నేనే ఇలా ఉన్నా అంటే నరేష్ కి రాజేష్ కి ఎలా ఉంటుందో ఊహించగలను. వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుదాం అన్న కాని ఎం మాట్లాడాలో తెలీని పరిస్థితి. భగవంతుడు తనకి ఇష్టమైనవి తీసుకుపోతాడు అని అంటారు. అందుకే అందరికి ఇష్టుడైన ఈ వి వి గారిని తీసుకుపోయారు అను అనుకోవడం తప్ప ఎం చెయ్యలేం. రాజేష్ కి నరేష్ కి ఈ షాక్ నుంచి తట్టుకునే మానసిక ధైర్యాన్ని ఇవ్వమని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్ధిస్తూ ...

ప్రేక్షకుల పై కత్తి కట్టిన కళ్యాణ్ రాం

అతనొక్కడే , హరే రాం విజయవంతం అయ్యాక కళ్యాణ్ రాం జయీభవ అని ఒక డకోటా సినిమా తీసాడు.. అది గల్ల పెట్టి దగ్గర గల్లంతయ్యింది. దాని తరవాత వరసగా పరాజయాలే సోపానాలుగా ఉన్న మల్లికార్జున్ తో కత్తి అని సినిమా మొదలు పెట్టాడు. మూడు పరాజయాలు కదా ఈ సారి అన్నా ఈ దర్శకుడు ఏదన్నా కొంచం కొత్తగా ప్రయత్నిస్తాడు ఏమో అని చూద్దాం అనుకున్నామో... మన మంగలి కత్తి తో మన గొంతు కోసుకున్నట్టే.

సినిమా పరమ పాత చింతకాయ పచ్చడి (అఫ్ కోర్సు అది ఆరోగ్యానికి మంచిది .. కాని ఈ సినిమా కాదు ). ఈ సినిమా హీరోలకి అందరికి ఒక జాడ్యం ఉంది. అన్న సెంటిమెంట్ , తమ్ముడి సెంటిమెంట్, చెల్లి సెంటిమెంట్ ఉన్న సినిమాలు గల్ల పెట్టెలను బద్దలు చేస్తాయని. ఇప్పటికే తమ్ముడి సెంటిమెంట్ మిద కళ్యాణ్ రాం సినిమా చేసేసాడు ...ఇంకా వరసలో మిగిలింది చెల్లి... తన సీనియర్ లు అయిన వాళ్ళు, తనతో పాటు సినిమాలు చేసే వాళ్ళు అందరు చెల్లి సెంటిమెంట్ మిద ఇప్పటికే చేసేసి ఉండటం వల్ల, తను వెనకపదిపోయాను ఏమో అన్న ఫీల్ తో ఈ సినిమా చేసాడు అనుకుంటా ...

ఈ సెంటిమెంట్ ఒక రాజశేఖర్ కి మాత్రం వర్కౌట్ అయ్యింది. గోరింటాకు సినిమా హిట్ అయింది. కాని మిగిలిన వాళ్ళకి కాలేదు . గోపి చంద్ కి లక్ష్యం తరవాత వచ్చిన శౌర్యం సుమారుగా ఆడింది. అది చెల్లి సెంటిమెంట్ సినిమా., కాని తారక్ కి రాఖి ఫ్లాప్ , పవన్ కి అన్నవరం ఫ్లాప్ , మహేష్ కి అర్జున్ ఫ్లాప్. ఇవి అన్ని చూసి కూడా మనకి వర్క్ అవుట్ అవుతుంది అని అదే పాత పద్దతిలో తియ్యడం ఒక పెద్ద బ్లండర్.

కథ లో మనకి కావాల్సిన కామెడి మనం ఏరుకోవచ్చు. వేణుమాధవ్, బ్రాహ్మి లాంటి వాళ్ళు ఉన్నా కాని కామెడికి కరువు సినిమాలో. కళ్యాణ్ మొహం లో నటన శూన్యం. చూడటానికి మాన్లీ గా ఉన్నాడు. డాన్సులు బాగా కష్టపడ్డాడు. నటన మాత్రం దరికి చేరనివ్వలేదు. సనాఖాన్ కొన్ని వైపుల నుంచి చూడటానికి బాగుంది. నటన లో కళ్యాణ్ రామ్ కి పోటి (మొహం లో ఒక భావం కనపడితే ఒట్టు). సినిమాలో ఇంకో ముఖ్య పాత్ర కిక్ శ్యాం ది. హీరో హీరోయిన్ లు ఇద్దరు దొందు దొందే లాగ నటించనప్పుడుఐ నేను మాత్రం తక్కువ తిన్నానా అని అయన సినిమా మొత్తం ఒకే మొహం తో లాగించేసాడు. ఆహుతి ప్రసాద్ అండ్ కో , చంద్ర మోహన్ అండ్ కో సినిమాలో ముప్పాతిక బాగం కనపడరు.

మణిశర్మ ఇంక సినిమాలు మానెయ్యడం మంచిది. సింహ పాట కి కాపి కొట్టేసారు. (సింహ మంచి చిన్నోడే వేట కొచ్చాడే .... దొర దొర దొర దండాలు ).ఇంకో పాట క్కోక్కో రకో పాట హ్యాపీ హ్యాపీ గా లో పుట్టుకు జరా జరా డుబ్బుకు మే పాటకు మక్కి మక్కి. (హ్యాపీ హ్యాపీ గా కి కూడా ఆయనే సంగీతం ). మిగిలిన పాటలు కూడా పాత పాట లే తిప్పి తిప్పి దేవిశ్రీ లాగా వాడారు. నేపధ్య సంగీతం ఒక దారుణమైన శిక్ష . సినిమాలో బాగుంది కమెరా పనితనం. నిర్మాణ విలువలు బాగున్నై. ఈ కత్తి కి దూరం గా ఉండటం చాల మంచింది ..

పొగమంచు .....

మేము ఉండేది ఎనిమిదో అంతస్తులో, ఎక్కువగా హాల్ లో నే పడుకుంటాం, పొద్దున్నే లేచే అప్పటికి రోజు ఆకాశం రోజుకో రకం గా కనపడుతుంది ... ఈ రోజు లేచే అప్పటికి ఆకాశం అంతా ఎర్రగా ... కింద అంతా సముద్రం లా మంచు పొగ .. మధ్య మధ్య లో కానీ కనపడకుండా చెట్లు .... అందులో కొన్ని ఆకులు లేకుండా , కొన్ని రంగు రంగు ల ఆకులతో భలే అందంగా కనపడింది. అలా చూస్తూ ఉండగానే పొద్దునే వీధిన పడుతున్నందుకు సంధ్యా దేవి తిట్టినట్టు గా మొహం అంతా ఎర్రగా చేసుకుని రానా వొడ్డ అనుకుంటూ వస్తున్నా సూర్యుడు వచ్చేసాడు.

సరే ఇలా చూస్తూ ఉంటె సమయం సరిపోదు అనుకుని తయారయ్యి బస్సు కోసం కిందకి దిగితే మా ఇంటి ముందున్న పచ్చగడ్డి అంతా మంచు తో వెలిసి పోయినట్టు గా వుంది. ఇంకా నీరెండ పడకపోవడం వల్ల ఇంకా నీటిగా మారలేదు ఏమో అనిపించింది.

బస్సు లో ఎక్కాక .. బైటకి చూస్తె చెట్లు చీల్చుకు వచ్చే కిరణాలూ కిందకి తాకాలా వొద్దా అని అలోచిస్తున్నై. కింద పడ్డ రంగు రగుల ఆకులు మంచు రజను కాస్త కరిగి రంగు రంగులు గా మెరుస్తూ కనపడుతూ ఒక వింత అందాన్ని సంతరించుకుంది. దారి పొడువునా సాగుతున్న చెట్లు వాటితో దోబుచులడుతున్న సూర్య రశ్మి దట్టంగా ఉన్న పొగ మంచు ఎదురుగా దూరం గా వస్తున్న కార్ హెడ్ లైట్స్ ని చూస్తుంటే మొత్తం మూడు సూర్యులా అన్న సందేహం రాక మానదు. బస్సు కొంత దూరం వచ్చేసరికి పొగమంచు ఎక్కువ కావడం వల్ల , తన ప్రతాపం పనిచేయ్యేక పోవడం వల్ల తెల్ల మొహం వేసిన సూర్యుడు చంద్రుడులాగా కనపడ్డాడు .బస్సు వంతెన మిద నుంచి వెళ్తుంటే ... కింద ఉన్న నది కనపడకుండా తెరలు తెరలు గా పొగ మంచు... ఎదురుగా ఉన్న ఇంకో వంతెనని దాచేస్తూ . ఇంత అందాన్ని చూస్తూ ఫోన్ లో హెడ్ ఫోన్స్ తో తెలిమంచు కరిగింది తలుపు తీయనా ప్రభు అన్న పాట వింటుంటే హటాత్తు గా కూరగాయలు, గ్రీన్ కార్డ్ సోది కోసం మానని విసిగించే వాళ్ళని చూస్తుంటే ఏమి చేయ్యలనిపిస్తుందో మీరే చెప్పండి .

ఫోటో కర్టేసి : రవి కిరణ్ వేమూరి

కెమెరా కబుర్లు ....

నేను మొట్టమొదటి సారిగా కమెరా ముందర నిల్చుంది బాగా చిన్నప్పుడు ఉహ తెలీని వయసులో. చిన్నప్పుడు చాలా మంది లాగే తిరుపతి మొక్కు ఆలస్యం అవ్వడం వల్ల కొన్ని రోజులు పిలక కట్టే వాళ్ళు.. ఆ ఫోటో మొదటి ఫోటో.. దాంట్లో నన్ను మా నాన్న ఎత్తుకుని ఉంటారు రెండో పక్క మా పక్కింటి సత్యం అన్న ఉన్న ఫోటో ఇప్పటికి మా ఇంట్లో ( మా సత్యం అన్న ఇంట్లో కూడా) గోడకి వేలాడుతూ కనపడుతుంది. ఆ తరవాత ఫోటో మా పెద్దక్క పెళ్లి లో ... దాదాపుగా ప్రతి ఫోటో లో ఉన్నా ... అప్పట్లో కలర్ ఫోటో అంటే చాలా ఖరీదు. ఆటోమాటిక్ గా కలర్ ఉండేది కాదు. దాంతో ఫోటో స్టూడియో వాడు ఒక నెల రోజులు దాదాపుగా తిప్పి కాని మన ఫోటోలు మనకి ఇచ్చేవాడు కాదు.ఆ తరవాత ప్రతి ఏడు బళ్ళో తీసే ఫోటోలు, మన నాటకాల ఫోటోలు ఏవో అన్ని ఒక డబ్బాలో ఉండేవి. కామెర అంటే సరదా ఉన్న కాని మనకి దాని అందుబాటులో లేకపోవడం వల్ల దాని మిద వ్యామోహాన్ని తొక్కి వెయ్యవలసి వచ్చింది.

నేను ఇంటర్లో ఉన్నప్పుడు బావగారు దుబాయ్ వెళ్లి పోయారు. అయన ఒక సారి సెలవలకి వచ్చినప్పుడు కెమేరా తెచ్చారు. (నాకు కాదులెండి ). ఇంకా చూసుకోండి.. మా వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో ఎవరికీ ఎం పండగ ఉన్నా సరే మనం దాన్ని పట్టుకుని తాయారు అయ్యేవాళ్ళం. ఏప్రిల్ ఒకటి విడుదల దివాకరం లాగ అన్ని తిసేవాడిని. మళ్ళా అది కదిగించే దాగా వాళ్ళని నిద్రపోనించే వాడిని కాదు. నా బాద పడలేక (లేక వల్ల కెమేరా ఎక్కడ చెదగోదతానో అనో కాని మా అక్క సిఫార్సు వల్ల ఇంకోసారి వచ్చే అప్పుడు మా బావగారు నాకోసం యాషికా కెమెరా పక్టి కొనుకోచ్చారు . దాన్ని ఇంకా చూసుకోండి కోతికి కొబ్బరికాయ లాగ ఎడా పెదా నాలుగేళ్ళు వాడేసా ( పోకట్ మనీ సగం దానికే పోయేది). నాలుగేళ్ళ తరవాత ఫ్రెండ్ పెళ్ళికి అంతర్వేది పాలెం వెళ్లి అక్కడ ఎక్కడో మర్చిపోయి వచ్చా. ఆ దెబ్బకి ఇంకో రెండేళ్ళ వరకు కెమేరా కొనడం పడలేదు .

ఆ తరవాత ఇంకో యాషికా కొన్నాను. అది తెసుకునే అమెరికా వచ్చాను. అమెరికా తో నాతొ పాటు వచ్చినవి ఈ కెమెరా , ఇంకో ఫ్రెండ్ ఇచ్చిన వాక్ మాన్ (అది అమెరికా నుంచి వచ్చిందే ) దిగగానే నేను చూసిన న్యూ యార్క్ , ఫిలడెల్ఫియా అన్ని దీంతో తీసాను. ఆ తరవాత ఉద్యోగం లో జేరగానే వచ్చిన మొదటి జీతం తో నికోన్ కెమేరా కొన్నా.. యాషికా కెమేరా అలవాటు నికోన్ కి కొంచం కష్టమే (యషికా బరువు తక్కువ, నికోన్ బరువు ఎక్కువ ) కానీ తొందరలో బాగా అలవాటు అయ్యింది. ఇంకా కెమెరా తో బోలెడు ఫొటోస్ ఎద పెదా తెసాను. ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక ఎత్తు అయితే వాటిని కడిగించి ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక పని. ఇక్కడ గ్లోస్సి ఫొటోస్ తొందరగా డెవలప్ చేసేవారు కాని నేను మాట్ ఫినిష్ కావలి అనేవాడిని. దాంతో ఆలస్యం అయ్యేది (గ్లోస్సి ఫొటోస్ కాలం గడిచిన కొద్ది రంగు వెలిసే అవకాసం ఎక్కువ, మాట్ ఫినిష్ లో ఆ అవకాశం తక్కువ . ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు మాత్రం ఆ డస్ట్ కి నా అజాగ్రత్త తోడూ కావడం తో లెన్స్ లో ఒక భాగం కొంచం పాడయింది. ఒక నట్టు ఊడిపోయింది. దాని బాగు చెయ్యడం కన్నా కొత్తది కొనడం ఇక్కడ చవుక కాబట్టి కొత్త లెన్స్ కొనుకున్నా.

పానాసోనిక్ లో కాంట్రాక్ కి పనిచేస్తున్నప్పుడు అప్పుడే కొత్తగా డిజిటల్ కమేరాలు . దాంట్లో పనిచేస్తుండటం వల్ల దాదాపుగా డెబ్బై శాతం తగ్గింపు ధరకి వచ్చింది. దాంతో దాదాపు గా ఒక పది కమేరాలు కొని స్నేహితులకి పంచిపెట్టాం. కాని అది బాగా చిన్న కమెరా .టూ మెగా పిక్షల్ కెమెరా అది అందువల్ల క్లారిటీ సరిగ్గా ఉండేది కాదు . ఆ కమెరా ఎక్కడ ఉందొ కూడా గుర్తు లేదు ఇప్పుడు. నా యాషికా కెమెరా తో పాటు అది కూడా ఇచ్చేసి ఉంటానా మా మామేనల్లుడికి ?? ఏమో...

తరవాత ఒక ఒకసారి తానా సభలకి వెళ్ళాను. అక్కడ కి వెళ్ళే ముందర డిజిటల్ కెమెరా కొనాల్సిందే అని నికోన్ డి ఇంకో డి సెవెంటీ ఎస్ కొన్నా అప్పుడే మార్కెట్ లో కి వచ్చింది అది. దాంతో పాటులెన్స్ ఇంకా బోలెడు కొన్నా.. ఆ కెమెరా బాగా జాగర్త గా నే చూసుకున్నా ... అది తిరగని స్థలం లేదు నాతొ పాటే తోకలాగా ఒకే ఒక సరి మాత్రం ఇంట్లో మర్చిపోయే వెళ్ళా... మధ్యలో ఇండియా వెళ్ళిపోతూ ఇంకో స్నేహితుడు తన నికోన్ ఇచ్చేసి వెళ్ళాడు.. దాంతో ఇంట్లో ఉన్న నికోన్ ల సంఖ్యా మూడు కి చేరింది. అన్ని ఎస్ ఎల్ ఆర్ కేమెరాలే . (ఎవరన్న చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి చేతికి అనేది కాదు ఈ భారి కెమెరాలు వాడటం valla ) అలాంటి ఇబ్బంది ఒకసారి బాలయ్య గారి దగ్గర వచ్చింది . తానా లో ఒకసారి వాళ్ళ ఫ్యామిలి ఫోటో తియ్యమని అయన తన చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి అది ఎలా పనిచేస్తుందో తేలిక తికమక పడి అది ఆయనకి తిరిగి ఇచ్చి నా కెమెరా తో తీసి ఆయనకి ... మెయిల్ చేసాను.

గత ఏడాదిగా కొత్త కామేరా కొనడం కోసం ఆలోచన... ఎక్కడా.. కుదిర్తేనా ఇంట్లో మూడు కెమెరాలు ఉన్నాయ్..ముందర ఒకటి అన్నా అమ్మెయి అని గోల... సరే అని చివరకి ఒక స్నేహితుడికి నా డిజిటల్ ఎస్ ఎల్ ఆర్ అమ్మేసా నిన్నే .... కొత్తది కొనాలి.. ఇంకా మార్కెట్ లో కి రాలేదు... ఈ సారి నికోన్ డి సెవెన్ తౌసండ్ కొందాం అనుకుంటున్నా ..