బడి నేర్పిన పాఠాలు ...

ఇది 2005 లో ఎమెస్కో - ఆంధ్రజ్యోతి వాళ్ళు కలిసి చేసిన పోటీలో ప్రచరించబడిన వ్యాసాల హారం. దీన్ని ఎమెస్కో వాళ్ళు పుస్తకం గా వేసారు... ఈ పుస్తకం గురించి బుడుగు గారు ఇంతకు ముందు చెప్పారు. అబ్బా ఎం చదువుతాం లెద్దు వ్యాసాలు, మనకి అసలే సమయం తక్కువ అని వొద్దు అని చెప్పాను. కానీ ఎవరో స్నేహితుడు వస్తుంటే అయన పుస్తకం వేరే వాటితో కలిపి పంపేసారు. వచ్చాక చదకుండా ఉండం కదా ! సరే అని మొదలు పెట్టాను...

ఇరవై వ్యాసాలు , నూట పది పేజీల పుస్తకం. చాలా బాగుంది.. అన్ని బాగా ఉన్నాయి అని నేను చెప్పను... కాని బాగున్నా కొన్ని కోసమైనా కొని చదవక తప్పదు ఈ పుస్తకం. కిశోర్ భారతి పాఠశాల గురించి చదువుతుంటే ఎంతో ముచ్చట వేస్తుంది. అలాగే ఎక్కడో రాజస్తాన్ లో దిగంతర్ పాఠశాల కూడా.. మన దేశం లో ఇలాంటివి కూడా ఉన్నాయి అని తెలిసి ఆశ్చర్యం , ఆనందం ముప్పేటలా పెనవేసుకోక పొతే అడగండి..

పిల్లలపై మనం చెప్పే పాఠాలు , వాటిని వారు ఎంత బాగా మనకన్నా బాగా ఆచరించాగాలరో అన్నది ఒట్టు అన్న వ్యాసం చెబుతుంది... అలాగే సూర్యుడికో దీపం వ్యాసం పిల్లల చదువు, వారి పట్టుదల పెద్దలని ఎలా మారుస్తుందో చెపుతుంది...

కొన్ని వ్యాసాల్లో స్వత్కోర్శ కొంచం అతి గా ఉన్నా... వారు పడ్డ శ్రమ మాత్రం తప్పకుండా మరువ రానిది... తప్పకుండా కొని చదవాలిసిన పుస్తకం ఇది...

బడి నేర్పిన పాఠాలు ... ఎమెస్కో ప్రచురణ వేల యాభై రూపాయలు....

గమనిక : ఈ పుస్తకం బాగుంది అనగానే ఆన్ లైన్ లో ఉందా అనే స్నేహితులు కొంతమంది ఉన్నారు.. అసలు ఎప్పుడు అన్నా పుస్తకం కొని చదువుతారా .. రచయితలని బతికిన్చుకుంటారా అన్నది నాకు అంతు పట్టని ప్రశ్న ...

వసంతం పల్లకి

అమెరికా లో వసంత ఋతువు వచ్చింది అంటే చాలు. మొక్కలకి ఆకులు అన్నవి కనపడవు... చెట్లు అన్ని ఒక పూల బోకే లాగా కనపడతాయి... పొద్దునే బస్సు స్టాప్ లో నిల్చుంటే మత్తెక్కే పూలవాసన ని మోసుకుంటూ వచ్చే నులి వెచ్చని చల్ల గాలికి కొంచం చలిగా వణుకుతూ... ఎండలో నిల్చుంటే ఆ అనుభూతే వేరు... బస్సు ఎంత సేపటికి రాకపోయినా అలుపన్నది తెలీదు. అలా నిల్చుని... ఫోన్ కి ఇయర్ ప్లగ్స్ తగిలించుకుని (ఇప్పటి ఫోన్ లు అల్ ఇన్ వన్ లు కదా మరి , కెమెరా , మ్యూజిక్ ప్లేయర్ అన్ని ఉంటాయి ) నేనొక పూలమొక్క కడ నిల్చి అంటున్న ఘంటసాల గారిని గుర్తు తెచ్చుకుంటూ బస్సు వచ్చేది కూడా గమనించము.

ముందు రోజు బోసిగా ఉన్న మొక్క పొద్దున్న లేచే సరికి పూల గుత్తిలా ఎలా మారిపోతుందో అన్నది నాకు ఇంకా ఆశ్చర్యమే... ఎప్పుడు ఇలా ఉంటె ఎంత బాగుండునో అన్ని ఒక పిచ్చ కోరిక... రాత్రి డౌన్టౌన్ లో నడిచి వస్తుంటే దారి కిరువైపులా చెట్లు తెల్ల పూలని రాలుస్తూ స్వగతం చెపుతూ గుస గుసలాడుతున్నట్టు (పూల గుస గుస లాడేనని సైగ చేసెనని అది ఈరోజే తెలుసింది అన్న పాట యాంత్రికంగా నోట్లో కి రాక పొతే మీరు మీరే కాదు)... వీటిని చూస్తూ మురిసిపోవదమేనా లేక కెమెరా లో బందించే ఆలోచన ఎమన్నా ఉందా అనిరోజూ అనుకోవడమే... ఇదిగో అదిగో అంటూ దానికి మీన మేషాలు లెక్క పెట్టామో పచ్చటి ఆకులు పూలని కప్పేస్తూ జరా జరా వచ్చేస్తాయి....

ఈ రోజు పొద్దున్నే కెమెరా తగిలించుకుని వెళ్తే అప్పటికే సగం చెట్లు అయ్యవారు వచ్చే దాకా అమావాస్య ఆగదు చిట్టి అంటూ ఆకులు వచ్చేసాయి. దానికి తోడు ఈ సారి తులిప్స్ సరిగ్గా రాలేదు మా వూళ్ళో దాంతో బోలెడు నిరాశ పడిపోయా.. అలా యునివెర్సిటీ లో తిరుగుతూ ఉంటె అక్కడ ఈ మంచి దృశ్యం కనపడింది... చెట్టు కింద ఒక అబ్బాయి .. అమ్మాయి చదువుకుంటూ.... యెంత బాగుందో ... దాన్ని వాళ్ళకి తెలీకుండా తీస్తేనే సహజంగా ఉంటుంది అని దూరంగా నిల్చుని ఈ ఫోటో తీశాను. వెళ్ళినందుకు ఈ ఫోటో ఒక్కటే చాలు అని వెనక్కి తిరిగి వచ్చా...

గమనిక : ఫోటో పెద్దగా పూర్తి సైజు లో చూడాలనుకుంటే ఫోటో మీద క్లిక్ చెయ్యగలరు...

అమెరికా అల్లుడికి పాతికేళ్ళు ....

ఈ వేసవి కి అమెరికా అల్లుడు సినిమా విడుదల అయ్యి పాతికేళ్ళు. తెలుగు లో మొట్టమొదటిగా అమెరికా లో నిర్మించ బడ్డ తెలుగు చిత్రం ఇదే. అంతే కాదు ఈ సినిమా కి బోలెడు చరిత్ర ఉంది.

తెలుగు లో మొట్ట మొదటిసారిగా ఒక తెలుగు పాట ని సినిమా కోసం అమెరికా లో రికార్డు చెయ్యడం కూడా మొదటి సారే. అంతే కాదు, దానికి సంగీతం, గాయకులు, గీత రచయితా అందరు ప్రావాస ఆంధ్రులు కావడం ఒక విశేషం. (ఆ పాటకి ప్రేరణ ఒక ఆంగ్ల గీతం అనుకోండి అది వేరే విషయం).

ఈ సినిమాకోసం అతి తక్కువ మంది మంది ఇండియా నుంచి వచ్చారు. సుమన్ తో పాటు ఒక సహాయకుడు, భానుప్రియ తో ఆమె తల్లి, డాక్టర్ తంబు, కే వాసు (దర్శకుడు, నటుడు ), సూర్యకాంతం గారు, కెమెరా మాన్ రఘు , అతనికి ఒక సహాయకుడు అంతే. మిగిలిన వాళ్ళు అందరు ఇక్కడ పని చేసే వాళ్ళే కావడం గమనించ దగ్గ విషయం.

దాదాపు ఏడాది పైగా కథ చర్చలు జరిగాయి. ముందర అనుకున్న కథ ప్రకారం అమెరికా కి వచ్చిన నలుగురు అబ్బాయిలు , అందులో ముగ్గురు, వారి అభిరుచులకి అనుగుణంగా భిన్న స్వభావాలు కల అమ్మాయిలని పెళ్లి చేసుకుంటారు. నాలుగో అతను వీళ్ళ పెళ్లి లో ఏది మంచిది అన్నది బెరేజు వేసుకుని పెద్దలు నిర్ణయించిన పెళ్లి మంచింది అని మన సంప్రదాయాలకి అనుగుణంగా పెళ్లి చేసుకుంటాడు. కాని తరవాత ఆ కథ కమర్షియల్ గా వర్క్ అవుట్ కాదు ని నిర్ణయించుకుని డాక్టర్ కావూరి గారు సలహా మేరకు ఈ కథ ని మేడిసన్ యునివెర్సిటీ లో ప్రొఫెసర్ గా చేస్తున్న వెల్చేరు నారాయణ రావు గారి తో కథా చర్చలు మొదలు పెట్టి ఈ కథ నిర్ణయించారు. ముందుగా ఈ చిత్రానికి జంధ్యాల గారిని దర్శకుడిగా అనుకున్నారు. జంధ్యాలగారు కూడా ఒప్పుకున్నారు. కానీ అయన వీసా కి వెళ్ళినప్పుడు అమెరికా లో సినిమా దర్శకత్వం వహించడానికి వెళ్ళుతున్నా అని చెప్పడం తో దానికి హే చ్ వన్ వీసా కావాలి అని రెజెక్ట్ చేసారు. దాంతో రమేష్ గారికి చిన్నప్పటి నుంచి తెలిసిన స్నేహితుడు కే. వాసు గారికి అప్పగించారు.

ఈ వ్యాసం పూర్తి గా తెలుగుసినిమా.కాం లో ఆంగ్లం లో చదవగలరు.

ఈ వ్యాసం కోసం సుమన్ ని సంప్రదించాలని చాలా ప్రయత్నం చేసాం. కాని సుమన్ దొరకలేదు. అందువల్ల సుమన్ అనుభవాలను రాయలేక పోయాను.

ఇంకో ... సినిమా కథ....

అనగనగా ఒక అమెరికా రాజ్యం లో ని ఒక రాష్ట్రము లో ఒక భారతీయ ఐ బి యం ఉద్యోగి.. ఐ బి యం లో ఉద్యోగం, మంచి అనుభవం ఉండటం వాళ్ళ మంచి వేతనం కూడా ఉండేది. చక్కగా పెళ్ళాం పిల్లలతో హాయిగా ఖరీదైన కార్లో తిరుగుతూ ఉండగా ఒక రోజు తెలుగు వారిలో చాల మందికి కుట్టే సినిమా చీమ కుట్టింది ఈయనకి కూడా. మరి కుట్టాక మంట పెట్టకుండా ఉండదు కదా. అది ఇద్దరితో కలిసి ఒక సినిమా ని వాళ్ళ ఊర్లో వేసే దాకా ఊరుకోలేదు... అలా వాళ్ళ ఊర్లో సినిమాలు వేస్తూ ఉండగా .. ఎన్ని రోజులు మా ఊర్లో నీ వెయ్యడం అని ఒక రోజు చూసి చూసి ఒక చిన్న సినిమా అమెరికా మొత్తానికి కొనేసాడు. అదృష్టం బాగుంది దాంతో ఆ సినిమా కి పెట్టుబడికి రెండింతలు వచ్చింది. దాంతో ఇంకో సినిమా సినిమా కొన్నాడు. అది బాగానే ఆడింది. డబ్బులు వచ్చాయి. దాంతో అబ్బాయి గారికి తన మిద తనకే బోలెడు నమ్మకం ఏర్పడిపోయింది....

ఈ లోపల ఒక సినిమా కి సహాయకుడిగా చేసిన కుర్ర దర్శకుడి తండ్రి ఈయనకి ఒక స్నేహితుడి ఇంట్లో విందు లో తగిలాడు. అయన అప్పటికే ఇలాంటి విందు లకి భుజాన ఒక వల తీసుకుని వెళ్తున్నాడు. కానీ ఆ వలలో చిన్న చిన్న చేపలే తప్ప సినిమా మొత్తం తీస్తాం అన్న చేప ఎప్పుడు పడలేదు. ఈ సారి అదృష్టం మొహం చాటేయ్యడం వల్ల మనవాడు అడ్డంగా దొర్కిపోయాడు. నువ్వు కొంచం పెట్టుబడి పెడితే చాలు మిగిలింది పెట్టడానికి బోలెడు మంది మా ఇంటి ముందర క్యూ లో ఉన్నారు లాంటి చెక్కర పూత మాటలు నమ్మి బొక్క బోర్ల పడి, సినిమా తియ్యడానికి తయ్యారు అయి పోయాడు.

కుర్ర దర్శకుడు ఈ లోపల ఒక రెండు రోజులు వేరే తారాగణం తో సినిమా మొదలు పెట్టి ఆపేసాడు (కారణాలనేకం దాని గురించి ఇంకో 'సారి" బ్లాగుతా !). ముందర సహాయ దర్శకుడిగా చేసిన సినిమా లోని సగం తారాగణం తో కొత్త సినిమా మొదలు పెట్టాడు. సినిమా అనుకున్నాక సినిమా దురద ఉన్న నాకు ఫోన్ చేసాడు...

అతను : భయ్యా సినిమా అనుకుంటున్నా ...

నేను : ప్రస్తుతం బాగానే ఉన్నావు కదా .. సినిమా తియ్యడం అవసరమా... అందులో ఆ హీరో కి పది సినిమాలకి రెండే కొంచం చెప్పుకోదగ్గ హిట్లు ... వాడికి కి అంత మార్కెట్ లేదు బ్రో...

అతను : అందుకే మనకి చవకగా వస్తున్నాడు.. ఎంతలేదు అన్నా వాడికి ఇచ్చే పారితోషికం మనకి టీవీ వాళ్ళకి అమ్మేయ్యడం వల్ల వచ్చేస్తుంది...

నేను : సరే ... వాడి పారితోషికం వరకు సరే అనుకో .. కాని మిగిలిన సినిమా సంగతో.... ఏది కథ ఒక సారి చెప్పు....

అతను : కథ పలానా వాళ్ళు బ్రహ్మాండంగా రాసారు.... దాని మీద మనవాళ్ళు ఇంకా చిత్రిక పడుతున్నారు ... పలానా పాము రాజు గారు మనకి మాటలు రాస్తున్నారు.... అయన కి ఈ మధ్యే బోలెడు బహుమతులు వచ్చాయి తెలుసు కదా....

నేను : పాము రాజు మాటలు రాస్తున్నాడు ... వీరేశ్ సంగీతం ఇలాంటి సోది కబురులు కాదు బ్రో ... ఇద్దరు ఎ రోజు కూడా సమయానికి ఇవ్వరు...ఈ సోది కాదు .. కథ ఏంటో చెప్పు.... మొత్తం స్క్రిప్ట్ విన్నావా ?, స్టొరీ బోర్డు చూసావా ? ఏదో పీ డి యఫ్ ఫైల్ పంపు చూస్తాను...

అతను : చెప్పా కదా కథ ని చిత్రిక పడుతున్నారు .. అవ్వగానే చెపుతా మొత్తం... ఈ లోపల పాము రాజు గారు మాటలు కొన్ని సన్నివేశాలకి ఇస్తా అన్నారు... వీరేశ్ పాటలు కూడా ఇచ్చేస్తా అన్నాడు... మొన్న హిందీ సినిమా లో పక్క పాత్ర వేసిన అమ్మాయి బాగుంది .. ఆ పిల్లే నాయకి మన సినిమా లో ....

నేను : బాసు ఇలా కాదు కాని ఆ హీరో కి ఇచ్చేది సగం చాలు... మొత్తం స్క్రిప్ట్ చేతిలో లేకుండా ... సెట్ మీదకి వేళ్ళకు... అని ఫోన్ పెట్టేసా....

ఆ తరవాత ఆ నిర్మాత వారానికి ఒక ఫోన్ చేసేవాడు.... సినిమా స్క్రిప్ట్ అద్బుతం గా వచ్చేస్తోంది... పాటలు ఒక రేంజ్ లో వస్తున్నై అది ఇది అని...అలా రెండు నెలలు గడిచాయి..... మళ్ళా ఇంకో ఫోన్ ...

అతను : భయ్యా వచ్చే నెల పదో తారీకు షూటింగ్ మొదలు పెడుతున్నా... మనవాళ్ళు అందరిని ముహూర్తం రోజు రమ్మని చెప్పు...

నేను : స్క్రిప్ట్ ఏది ? పాటలు అన్ని ఓకే అయ్యాయా ?? సంభాషణలు పూర్తీ అయ్యాయా ?

అతను : ఏది మనం మొదలు పెట్టగానే పది రోజుల్లో అన్ని వచ్చేస్తాయి ... దాదాపు అన్ని అయ్యిపోయాయి... ఇప్పుడు మొదలు పెట్టకపోతే .. మళ్ళా కాల్ల్శీత్స్ సమస్య వస్తుంది... తప్పదు మొదలు పెట్టెయ్యాలి...

నేను : .....

అతను : ముహూర్తానికి మన కోణంగి హీరో వస్తున్నారు... మరి అయన సినిమాకి అమెరికా లో మనం హుంగామ చేసాం కదా అప్పుడు మనతో మాట్లాడారు కదా .. తప్పకుండా వస్తారు ... అయన కాక .. ఇంకా రామానాయుడు , దిల్ రాజు , శేఖర్ , క్రిష్, కోణంగి బావ గారు ఇంకా చాల మంది వస్తా అని వాగ్దానం చేసారు ...

నేను : వాళ్ళ సినిమాకి నువ్వు ఇక్కడ హంగామా చేస్తే వాళ్ళు అక్కడ వస్తారు అనుకోవడం బుర్ర తక్కువ పని.... మీరు స్వయంగా వెళ్లి పిలిస్తే దాంట్లో సగం మంది రావచ్చు ఏమో....

అతను : లేదు భయ్యా నిజంగా వస్తారు... కోణంగి హీరో గారికి మనం అంటే చాల ఇది....

నేను : దూరంగా ఉంటె అన్ని ఇదే ... దగ్గరగా వెళ్ళాక ఆ ఇది ఎం ఉండదు....

అతను : అయన అలాంటి హీరో కాదు...

నేను : .....

అతను : భయ్యా మన సినిమాలో ఒక రోల్ కి ఇలియానా ని తెసుకుందాం అనుకుంటున్నాం .. నీ దగ్గర కాంటాక్ట్ నెంబర్ ఉందా...

నేను : ఆల్రెడీ హిందీ పిల్ల హీరోయిన్ అన్నావు కదా .. మళ్ళా ఇలియానా దేనికి... సినిమా బడ్జెట్ ఎంత ?
అతను : హీరోయిన్ కాదు భయ్యా ... కాలేజి లో కాలేజి బ్యూటీ రోల్ ఒకటి ఉంది ... దానికి ఒక అమ్మాయి కావాలి... ఇలియానా కాని అనుష్క కానీ ట్రై చేద్దాం అనుకుంటున్నాం ....

నేను : ఇలియానా అలాంటివి చెయ్యడమో బ్రో ...

అతను : మన డైరెక్టర్ గర్ల్ ఫ్రెండ్ కి ఇల్లియనా మంచి ఫ్రెండ్ .. మనవాడు ఒప్పిస్తా అని అంటున్నాడు...

నేను : అక్కడ అంట సీన్ లేదు నాకు తెలిసి...

అతను : కాదు చూడు ఆ రోల్ కి ఆ అమ్మాయి అయితే నీ బాగుంటుంది... మన వాడు ఒప్పిస్తాడు... (సినిమా లో చివరకి ... ఈయన చెప్పిన వాళ్ళు ఎవరు లేరు... ఒక మోస్తరు గా ఆడిన సినిమాలో హీరోయిన్ ని తీసుకున్నారు ).
ఎవరికోసం సమయం ఆగదు ... అలాగే ఆ వచ్చేనెల పదో తారీకు వచ్చేసింది.... అయన చెప్పిన వాళ్ళలో ఒక్కళ్ళు అంటే ఒక్కళ్ళు కూడా రాలేదు.... ముహూర్తం మరి పొద్దున్నే తొమ్మిదికి ఉండటం కారణం అని అయన ఉవాచ .... పాటలు పూర్తీ గా అయ్యాయా అంటే కాలేదు... సంభాషణలు , స్క్రీన్ ప్లే , స్టొరీ బోర్డు అన్ని కూడా డిటో డిటో ... షూటింగ్ మాత్రం మొదలు అయ్యింది... మొదటి షెడ్యూల్ ఒక నాలుగు రోజులు అయింది.. రెండో షెడ్యూల్ కి ఒక ఇరవై రోజుల వ్యవది ఉంది. ఈ లోపల పాటలు, సంభాషణలు లాంటివి ఎమన్నా పూర్తీ చేస్తారు ఏమో అని ఆశ పడ్డాను... లేదు అవి ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్నట్టు ఆగి పోయాయి....

రామాయణం లో పిడకల వేట లాగా ఈ లోపల కుర్ర దర్శకుడు పీకల లోతు ప్రేమలో మునిగి పోయాడు... కాని సినిమా ప్రేమలు శాశ్వితం కాదు అన్నట్టుగా అది కూడా ముడునాల్ల ముచ్చట అయ్యింది... గుండె పగిలన దర్శకుడు
నిద్రలేకుండా షూటింగులకి వచ్చి మూడ్ బాగాలేదు ప్యాక్ అప్ అనేవాడు.. దాంతో మనవాడికి కాలేది.... వీటికి తోడూ డబ్బులు ఇస్తా అన్నా జనాలు కనుచూపు మేరలో కనపడటం మానేసారు... సినిమా మీద నమ్మకం తో ఉద్యోగం మానేసాడు... ఎటు చూస్తె అటు అప్పులు.... ఇంకో పక్క సినిమా పూర్తీ చెయ్యాలి.. పాము రాజు మన్నుతిన్న పాము లా మందు తాగి పడుకోవడం తప్ప సంభాషణలు ఇవ్వడు.. వీరేశ్ కి మూడ్ రాదు ...వాడికి మూడ్ వస్తే మ్యూజిక్ సిట్టింగ్స్ కి వెళ్ళడానికి కుర్ర దర్శకుడికి మూడ్ రాదు... పాటలు కావు... సినిమా మొదలు పెట్టి నలుగు నెలలు సగం సినిమా కూడా కాలేదు... చేతిలో పైసా లేదు... హైదరాబాద్ లో ఉన్నవి తాకట్టుకో అమ్మకానికో వెళ్ళిపోయాయి.... కోటిన్నర అనుకున్న సినిమా రెండున్నర అయ్యేలా ఉంది... ఇంకా ఎక్కువ అవుతుంది ఎమోకూడా తెలీదు. టి వి హక్కులు సగం రేట్ కి తాకట్టు పెట్టి ఊరి నిండా అప్పులు చేసి సినిమా పూర్తీ చేస్తాడు.

ఈ లోపల హీరో సినిమాలు మూడు విడుదల అయ్యి "పోయాయి"... వాటికి పోస్టర్ కి అంటించిన జిగురు కర్చు కూడా రాలేదు అని అనుకున్నారు. దాంతో సినిమా కొనే నాధుడు కరువయ్యారు. వచ్చిన కాస్త కూస్త జనం ఈయన చెప్పిన ధరకి నచ్చక వెనక్కి వెళ్ళిపోయారు..... మనకి దురద ఆగదు కదా.. ఫోన్ చేశా...

నేను : ఎప్పుడు రిలీజ్...

అతను : రేపు దిల్ రాజు కి చూపిస్తున్నాను.. అయన మూడు కోట్లు ఇస్తే సినిమా ఇచ్చేస్తాను...

నేను : కష్టం ఏమో ... ఆ హీరో కి అంత మార్కెట్ లేదు ... సినిమా మ్యూజిక్ అంత బాగాలేదు ....

అతను : అలా అంటావేంటి .. ఒక సరి సినిమా రిలీజ్ అయ్యాక ... ఈ మ్యూజిక్ జనాలకి ఎక్కుతుంది... ఇది రికార్డ్లు బద్దలు కొడుతుంది....

నేను : .....( రికార్డు లు బద్దలు కొట్టడానికి రిలీజ్ చెయ్యి మరి అని మనసులో అనుకుని.. ) .... ధియేటర్ అవి మాట్లాడవా....

అతను : ఆల్రెడీ పేస్ బుక్ లో మన దానికి రెండు వేల మంది ఆడ్ ఆన్ అయ్యారు.. ఆ రెండు వేల మంది ఇంకో రెండు వేల మందికి చెపుతారు.. అలా అల్లా మనకి మంచి పబ్లిసిటీ వస్తుంది.. (స్టాలిన్ సినిమాలో లాగా)...

నేను : ... డూడ్ అవి సినిమాలు.. .జీవితం లో కష్టం అలాంటివి.... రెండు వేల మంది అంటే ఒక షో కి కూడా ఫుల్ల్స్ కాదు... మహేశ్వరి లో అప్పర్ క్లాసు సీట్స్ దాదాపు వెయ్యి ... కొంచం రియల్ గా ఆలోచించు... ధియేటర్ మాట్లాడవా అంటే సోది చెపుతావు ఏంటి...

అతను : అంటే మంచి ధియేటర్ లు చూస్తున్నాం .... ఇంకా తారీకు ఒకటి అనుకుంటే అన్ని అవి వస్తాయి... మన సినిమాకి మంచి క్రేజ్ ఉంది ... (ఎవరికీ అని అడగకండి... )..

నేను : ఎన్ని ప్రింట్స్ వేస్తున్నారు...

అతను : ఇంకా ఎం అనుకోలేదు... తొందరలో చెపుతాను ...

ప్రింట్స్ కి డబ్బు లేక హీరో దగ్గర తీసుకుని ... సినిమా మొత్తానికి విడుదల చేసారు... ఏలూరు లో మొదటి రోజు వచ్చిన మొత్తం వెయ్యి రూపాయలు... ఆ దెబ్బకి రెండో రోజు సినిమా ఎత్తేసారు ఏలూరు లో ... హైదరాబాద్ లో నాలుగు వారాలు ఆడింది సినిమా... ఒకే ధియేటర్ లో అనుకునేరు... కాదు వారానికి ఒక ధియేటర్ చొప్పున.... కుర్ర దర్శకుడి కి తియ్యడం రాదు.. నిర్మాతకి సినిమా మార్కెటింగ్ చెయ్యడం రాదు... విడుదల అయిన రెండో రోజు పేపర్ లో ఎక్కడా కనపడలా ... అతను చెప్పిన దాని ప్రకారం ... పెద్ద వాళ్ళు అందరు కలిసి మంచి ధియేటర్ లు ఇవ్వలేదు.. మరి అలాంటప్పుడు కళావర్ కింగ్ ... మన్మదులు లాంటి డకోటా సినిమాలకి ధియేటర్ లు దొరకగా .ఈయనకి దొరకక పోవడం ఏంటో ఆయనకే తెల్వాలి....

శేఖర్ కమ్ముల - లీడర్

లీడర్ సినిమా విడుదల కి ముందర బోలెడన్ని అంచనాలు. శేఖర్ తక్కువ ఖర్చుతో తీసిన హ్యాపీ డేస్ మంచి విజయం సాధించడం, శేఖర్ తో నాగార్జున ఒక సినిమా చెయ్యబోతున్నాడు అన్న వార్త ఒకటి రావడం, అది కాదు రామానాయుడు మనవడు చిన్న రామానాయుడు తో సినిమా అది కూడా పేరు పొందిన ఏ వి యం సంస్థ అవడం తో భారీగా పెరిగాయి.

కానీ నాకు అర్ధం కానిది ఏంటి అంటే, శేఖర్ కి ఉన్న అభిమానులు ఎక్కువగా నగర ప్రేక్షకులు, చిన్న చిన్న ఊర్లల్లో ఉన్న వారికి కాని మధ్యతరగతి ఆడవారికి కాని ఎక్కువగా అలరించే సినిమాలు శేఖర్ ఇంతవరకు తియ్యలేదు. అలాంటప్పుడు ఎ రకంగా పదహారు కోట్లు పెట్టి సినిమా ఎందుకు తియ్యడం. ఒక సినిమాకి పదహారు కోట్లు కర్చు పెడితే, ఆ సినిమా కి దానికి రెట్ట్టింపు కన్నా ఎక్కువ వస్తే కాని ఆ సినిమా కి పెట్టిన కర్చు తిరిగి వచ్చినట్టు కాదు. అంటే ఈ పదహారు కోట్లు రావాలి అంటే సినిమా ఎంత లేదు అన్న దాదాపు గా యాభై కోట్లు వసూలు చెయ్యాలి. ఈ సినిమాకి అంత వసూలు చేసే అవకాశం ఉందా అంటే, ఈ సినిమాకే కాదు శేఖర్ తీసే సినిమాలకి అంత వచ్చే అవకాశం చాలా తక్కువ. మరి అలాంటప్పుడు శేఖర్ ఇంత కర్చు పెట్టి తియ్యడం ఎంత వరకు సమంజసం ?

ఆనంద్ కి అయిన కర్చు రెండుకోట్లు లోపు. అది అయన సొంత సినిమా. గోదావరికి అయిన కర్చు దాదాపు ఏడు కోట్ల కు పైన. హీరో మార్కెట్ అప్పటికి మూడు కోట్లు. అతని మిద అంత కర్చు పెట్టి సినిమా తీస్తే వచ్చింది అదే మూడు కోట్లు. ఆ నిర్మాత ఆ దెబ్బతో మళ్ళా సినిమా తీసే స్తోమత్తు లేక కూలపడ్డాడు. ఆ తరవాత సొంత బ్యానర్ మీద కొత్తవాళ్ళతో మళ్ళీ రెండుకోట్ల తో హ్యాపీ డేస్ తీసాడు. అది దాదాపుగా ఏడు కోట్లు దాక సంపాదించడం తో లీడర్ పదహారు కోట్లతో తీసాడు. తన మార్కెట్ ఎంత, ఎంత లో తీస్తే వర్క్ అవుట్ అవుతుంది అన్న లాజిక్ ఒక నిర్మాత దర్శకుడుకి లేక పోవడం ఎంత తప్పిందమో అన్నదానికి ఇది ఒక ఉదాహరణ.

ఇక సినిమా సంగతికి వద్దాం. సినిమాలో నాయకుడు, నడక , వాచకం, వస్త్ర ధారణ అంతా శేఖర్ ఎలా ఉంటాడో అలాగే ఉంది. నాయకుడిలో మనం శేఖర్ నే చూస్తాం, రానా ని చూడం. సినిమా సగం రాత్రిళ్ళు జరుగుతుంది అందువల్ల మనం నాయకుడు రానా ని ఎక్కువగా సగం వెలుతురు లో చూస్తాం. అందువల్ల ఎక్కువగా హవాభావాలకి కష్టపడే సమస్య తప్పింది. మరి కష్టపడాల్సిన చోట సుబ్బరంగా లాంగ్ షాట్ లో పని అవగోట్టారు. రానా వాచకం బాగుంది. చక్కగా భావప్రకటనా చేసాడు వాచకం లో.

సినిమాలో ఏదన్న సంఖ్యా కావాలంటే ముందుగా వచ్చేది లక్ష. ముఖ్యమంత్రి పొతే పదివేల మంది కూడా రారు. అందుకని లక్ష మంది ని తీసుకురమ్మని అంటాడు సుబ్బరాజు. సుహాసిని పొతే లక్ష మంది ఆడవాళ్ళు వస్తారు. నాయకుడు లక్ష కోట్ల నల్ల ధనం వెలికి తెసుకు వస్తా అని అంటాడు. ఇలా ఏదన్నా సరే అన్నిటికి లక్ష . నాయకుడి తండ్రి ఇరవై వేల కోట్లు అక్రమంగా సంపాదిస్తాడు అని చెప్తుంది తల్లి. ప్రతిపక్షం వాళ్ళు దాని గురించి ఎక్కడా గోల పెట్టినట్టు కనపడదు. నాయకుడి తండ్రి డబ్బు దాచిపెట్టిన వాళ్ళు అందరు, సగం డబ్బు కూడా తిరిగి ఇవ్వరు. అలాంటప్పుడు ఇరవై వేల కోట్లు ఎలా ఉన్నట్టు ? నాయకుడు ఎం ఎల్ ఏ లని, మంత్రుల్ని కొనడానికి బోలెడు కర్చు పెడతాడు ఆ కర్చు పెట్టాక కూడా ఇరవై వేల కోట్లు జమ చేస్తున్నా అని అంటాడు. ఆ కర్చు చేసింది ఆ ఇరవై కోట్లలోదే కదా... అదేమన్న తరగని పాతరా...

నాయకుడు పదవి నిలబెట్టుకోవడం కోసం అమ్మాయిని అడ్డం పెట్టుకోవాలని అనుకుంటాడు. అదే నాయకుడు వేరే వాడు అమ్మాయిని పాడు చేసాడు అంటే వాడిని చంపెయ్యమని చెపుతాడు. తనకి ఒక న్యాయం , పక్కవాడికి ఒక న్యాయమా. ప్రపంచాన్ని బాగు చేద్దాం అనుకున్న నాయకుడు అమ్మాయిని అడ్డం పెట్టుకుని పదవి నిలబెట్టుకోవలనుకోవడం ఎంత సిగ్గు చేటు ! శేఖర్ కి గాంధి సినిమా (లేక గాంధి గారి ఆత్మ కథ లో ని సన్నివేశం కాపి కొట్ట వలసిన అవసరం ఉందా ? అలా గాంధి లాంటి మనస్తత్వం ఉన్న అబ్బాయి అని చెప్పాలి కాబట్టి ఆ సన్నివేశం ఉంది అని ఒక నిమషం సేపు అనుకుందాం. మరి అలాంటి మనస్తత్వం ఉన్న అబ్బాయి లుంబిని పార్క్ లో బాంబు పేలి వందమంది కి పైగా చనిపోయారు అంటే వెళ్ళే దారి లో హీరోయిన్ తో పాటలు పాడుకుంటూ వెళ్తాడు. ఎంతటి పరస్పర విరుద్ద భావాలో చూడండి.

సినిమా మొదట్లో నాయకుడు చెప్పేది, నల్లదనం వెలికి తీసి దాన్ని సక్రమంగా వినియోగిస్తాను అన్నది ఒకటి రెండోది కుల నిర్మూలన. దానికోసం ఆవేశంగా హీరోయిన్ ని పెళ్ళి చేసుకుంటాను వెళ్లి ఒక వజ్రాల ఉంగరం కొనుక్కురా అని చెపుతాడు తన అసిస్టెంట్ తో. అంతే కాని ఆ అమ్మాయి ఆంటే ప్రేమ ఉండి కాదు. అది తప్ప కుల నిర్ములనకి ఎం చేసినట్టు కనపడదు మరి.

అలా అని సినిమా ఎం బాగాలేదు అని అనుకోవద్దు. సినిమా మొదటి సగం బాగానే ఉంది తప్పులు ఉన్నా కాని. రెండో సగం ఎటు పోతుందో ఎం చెయ్యాలో అర్ధం అయ్యినట్టు కనపడదు. ఇంకో సమస్య ఏంటి ఆంటే సినిమా లో అందరిని అలరించే పాళ్ళు రక్కువ. రెండో సారి చూడాలి ఆంటే కష్టం. దాని వల్ల మళ్ళా చూసే ప్రేక్షకులు తక్కువ. ఎక్కడో కొంతమంది లేరని నేను అనను. కాని అలంటి వాళ్ళ సంఖ్యా తక్కువ అందువల్ల వసూళ్లు పెరిగే అవకాశాలు తక్కువ. కానీ ఒక విభిన్న చిత్రం తీద్దాం అనుకోవడం మెచ్చ దగ్గ విషయం. దాన్ని వనరులు అన్ని ఉన్నా సరిగ్గా తియ్యలేక పోవడంవిచారకరం.

గుమ్మడి గారి గురించి నా జ్ఞాపకాలు

గుమ్మడి గారిని మొదటి సారి అక్క పెళ్లి లో చూసాను. అప్పటికి బాగా చిన్నవాడిని కావడం తో ఏమీ తెలీదు. నిజానికి అయన గుమ్మడి అని కూడా నమ్మలేదు లెండి. అంతకు ముందే మాయాబజార్ సినిమా చూసి ఉండటం వల్ల గుమ్మడి అయితే బలరాముడి గెట్ అప్ లో ఉంటాడు, ఇయన ఎవరో అని అనుకున్నా. దాంతో ఎక్కువ పట్టించుకోకుండా ఆడుకోవడానికి వెళ్లి పోయాను. తరవాత స్కూల్ లో ఉన్నప్పుడు ఒక రోజు స్కూల్ ఎగ్గొట్టి (ఇంట్లో వాళ్ళే ఎగ్గోట్టించారు లెండి ) ఏదో సినిమా ప్రీమియర్ కి అన్నపూర్ణ స్టూడియో కి వెళ్ళాం. అప్పుడు అక్కడ ప్రేమాభిషేకం షూటింగ్ జరుగుతోంది. గుమ్మడి గారిది దాంట్లో డాక్టర్ వేషం.. షూటింగ్ గాప్ లో ఎవరి అబ్బాయి, ఎం చదువుతున్నావు అని మార్కులు అడిగి, పాలు బిస్కెట్స్ తెప్పించి ఇచ్చారు.

తరవాత ఏడాది గాంధి సినిమా విడుదల అయ్యింది. ఆ సినిమా ప్రిమియర్ మహేశ్వరి టాకీస్ లో జరిగింది. దానికి వెళ్ళినప్పుడు మా పక్క సీట్స్ లో ఉన్నది గుమ్మడి గారు, సుహాసిని గారు, బానుచందర్, రాజా (బహుదూరపు బాటాసారి షూటింగ్ నుంచి వచ్చారు అందరూ ). ఆ తరవాత దాదాపుగా కలవలేదు సరిగ్గా ఎప్పుడు. ఏదన్నా సినిమా ఫంక్షన్ లో చూసినా వాళ్ళది ఫ్రంట్ రోవ్స్ మాది ఎప్పుడు స్టేజి వెనకాల సంత దాంతో ఎక్కువ మాటలు ఉండేవి కాదు.

ఆయనకి ఇద్దరా సినిమా చేస్తున్న సమయం లో ఆయనకి గొంతు సంబందిత చికిత్స జరగడం వల్ల ఆయనకి నూతన్ ప్రసాద్ గారు డబ్బింగ్ చెప్పారు. అయన కి అది చాలా బాద కలిగించింది. ఒక నటుడు ఎరువు గొంతుకు తో నటించాలా అన్న భావనతో నటనకి దూరంగా చాలా కాలం దూరంగానే ఉన్నారు. రెండు ఏళ్ళ క్రితం అతి బలవంతం మీద శ్రీ కాశీ నాయన చరిత్ర అన్న సినిమాకి అయన వయసుకి సరిపడా పాత్ర కావడం తో ఒప్పుకున్నారు. అది గత ఏడాది విడుదల అయ్యింది.

2007 లో తానా సభలకి అయన వారి మనవడు వీరు ఉప్పల తో వచ్చారు. అయన పక్కన రామారావు గారి అమ్మాయి పురంధరేశ్వరి గారు ఉన్నారు. నన్ను వీరు తీసుకువెళ్ళి పరిచయం చేసారు. అప్పటికే బోలెడు జర్నీ చేసి రావడం వల్ల అయన అలసి పోయి ఉన్నారు. మర్నాడు తన హోటల్ గదికి రమ్మని చెప్పారు. పురందేశ్వరి గారు బాబాయ్ గారు అంటూ ఆయనతోనే ఉన్నారు.

మర్నాడు మరీ పొద్దునే వెళ్లి ఆయనని ఇబ్బంది పెట్టడం దేనికి అని మధ్యానం వెళ్దాం అనుకున్నాను. పొద్దునే బాలకృష్ణ గారి తో కలిసి అయన సాయంత్రం వేయబోయే నాటకం రిహార్సల్ కి వెళ్ళాను. అక్కడకి గుమ్మడి గారు వచ్చారు. బాలకృష్ణ గారు ఎదురు వెళ్లి బాబాయ్ గారు అంటూ తీసుకు వచ్చి కూర్చోబెట్టి అయన తో కాసేపు గడిపి నాటకం రిహార్సల్స్ లో మునిగి పోయారు. అయన మధ్య మధ్య లో వచ్చి ఎమన్నా కావాలేమో కనుక్కుంటూనే ఉన్నారు. నేను గుమ్మడి గారితో అక్కడ ఆ పూటంతా గడిపి ఆయనతో భోజనం హాల్ కి కూడా వెళ్ళాం. అప్పటి నుంచి ఆయనతో అప్పుడప్పుడు ఫోన్ లో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాను. నేను ఫోన్ చెయ్యగానే ముందర వారి ని చూసే రమేష్ ఫోన్ ఎత్తి పేరు చెప్పి ఆయనకి ఇచ్చేవాడు. అయన కి మళ్లీ గుర్తు చెయ్యాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు. చాల ఆప్యాయం గా మాట్లాడేవారు. ఒక పెద్ద నటుడిని అన్న ఎగో ఎప్పుడు ఉండేది కాదు. మన ఇంట్లో తాతగారితో మాట్లాడినట్టే ఉండేది ఆయనతో మాట్లాడుతుంటే.

ఒక మాయాబజార్, ఒక మహామంత్రి తిమ్మరుసు , ఒక నేను మనిషినే, ఒక తాత మనవడు, ఒక అర్ధాంగి ఇలా చాలా సినిమాలు ఉన్నాయి అయన లేకుండా ఇంకొకరు చెయ్యలేని సినిమాలు. అయన ఎప్పుడు పక్క నటులని dominate చెయ్యాలని చూసేవారు కాదు. పక్కవారితో పోటీ పడేవారు కానీ వాళ్ళని మింగేయ్యలని మాత్రం ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆయనతో మాట్లాడుతుంటే ఒక బాబాయ్ గారి తోనో, ఒక మమయ్యగారితోనో లేక మన తాత గారితోనో మాట్లాడుతున్నట్టు ఉండేది. కానీ ఒక పెద్ద నటుని తో మాట్లాడ్తున్నట్టు గా ఉండేది కాదు. అయన పోవడానికి ముందర రెండు రోజుల క్రితం మాయాబజార్ రంగుల్లో వస్తోంది అని ఫోన్ చేసినప్పుడు బోలెడు సంబర పడిపోయారు ఆ సినిమా గురించి చాల మాట్లాడారు. ఇంతలో ఇలా అవుతుంది అని అనుకోలేదు. నాకు తెలిసి ఆయనకి విరోధులు అంటూ ఎవరు లేరు. చిత్ర పరిశ్రమ లో అజాత శత్రువు అందరికి మిత్రుడు ఆయనే.

ఆయన ఆత్మ కు శాంతి కలగాలని ప్రార్ధిస్తూ ...

బెహితి హవా థా వొహ్ ..ఉడితి పతంగ్ థా వొహ్ ...

త్రీ ఇడియట్స్ లో ఈ పాట వినగానే మనకి తెలీకుండానే ... మనతో కొంతదూరం ప్రయాణం చేసి ఎక్కడ ఉన్నారో తెలీని స్నేహుతుల గురించి గుర్తు కు రాక మానదు. నేను చిన్నప్పుడు బళ్ళో చదువుకున్నపుడు నాది ఎప్పుడు మొదటి బెంచ్. అంటే ఎప్పుడు టీచర్ మొహం ఎదురుగా కనపడతా ఉండేవాడిని. దానికి విరుద్ధం గా చివరి బెంచి లో ఉండేవాళ్ళు సోమనాథ్ , చంద్ర శేఖర్, బాలాజీ లు. బాలాజీ బాగానే చదివే వాడు కాని, మిగిలిన ఇద్దరు చదువులో సుందోపసుందులు టైపు. దాంతో క్లాసు టీచర్ నాకు ఒకడిని , బాలాజీకి ఒకడిని అంట గట్టారు. అంటే వాళ్ళకి అన్నిటిలో పాస్ మార్క్లులు తెప్పించేలా చేసే బాధ్యత మాది అన్నమాట. నేను సగం రోజులు తరగతులకి హాజరు అయ్యేవాడిని కాదు. ఆ సమయం లో డ్రామా రిహార్సలు అనో, డాన్స్ రిహార్సలు అనో , లైబ్రరీ లోనో ఉండేవాడిని. విడి చదువు సంధ్య మనం చూడటం ఏంటి రా భగవంతుడా అని దేవుడిని తిట్టుకున్నా. మనం బడి అయ్యి పోయాక ఎప్పుడు తిన్నగా ఇంటికి వచ్చే బాపతు కాదు. చాలావరకు క్లాసు టైం లో నే హోం వర్క్ పూర్తీ చేసేవాడిని, బడి అవ్వగానే, బాలానందం కి వెళ్లి అక్కడ నాటకం రిహార్సలో , ఆటలో కానిచ్చి తీరికగా ఇంటికి చేరేవాడిని. నేను ఇంటికి చేరే సమయానికి వీడు హాజరు. వీడు ఉండేది మా పక్క వీదే. వీడి ఇంటి పక్కనే చందు ఉండేది. వీళ్ళ ఇంటికి ఒక అయిదు నిమషాల దూరం లో నే బాలాజీ ఉండేది. బాలాజీ వాళ్ళ ఇల్లు చిన్నది, చందు వాళ్ళది, సోము వాళ్ళది కూడా చిన్న ఇళ్ళే. అందరిలోకి మాదే విశాలమైన ఇల్లు. దాంతో మొత్తం ముగ్గురు మాఇంటికి వచ్చి, అరుగు మీదో , మా అమ్మ చూసి లోపలి పిలిస్తే చాపమీదో పుస్తకాలు ముందేసుకుని చదువు నటిస్తూ నా బలాదూర్ తిరుగుళ్ళు అయ్యి నేను వచ్చే వరకు తెగ చదువు నటించేసే వాళ్ళు. బాలాజీ ఇద్దరికీ చెప్పాలా అన్న ఫీలింగ్ తో లెవెల్ కొట్టేసేవాడు. నేను ఇంటికి వచ్చి మా అమ్మో లేక అన్నావు పెట్టె టిఫినీలు (అనగా వాళ్ళని చూడు ఎప్పుడు వచ్చారో, చదువు మీద శ్రద్ద గాడిద గుడ్డు ఏమన్నా ఉందా లాంటవి అన్నమాట) తింటూ వీళ్ళ మీద మనసులో కారాలు మిదియలు అన్ని నూరేసి చదువు కు కూర్చునే వాడిని. కూర్చున్నా మనకి అప్పటిదాకా ఆడి రావడం తో సుబ్బరంగా నిద్ర దేవి గారు కళ్ళ మీదకు వచ్చేసేవారు.

నేను ఎప్పుడు లంచ్ కి ఇంటికి వచ్చేవాడిని కాదు. సోము ఎప్పుడు లంచ్ కి ఇంతకి వెళ్ళేవాడు. దాంతో నేను వాళ్ళ అమ్మగారికి వీడికి లంచ్ కి రావడం కుదరదు అని చెప్పేసా ఒక రోజు. రోజు లంచ్ టైం లో వాడితో హోం వర్క్ పూర్తీ చేయించడం మొదలు పెట్ట. దాంతో నాకు కొంత సమయం కలిసి వచ్చేది సాయంకాలం. ఇంటికాడ ఇంకో ఇబ్బంది వచ్చేది. సోము, చెందు ఇద్దరు తెలంగాణా భాస ఎక్కువ. నేను వాళ్లతో మాట్లాడుతుంటే ధారాళంగా ఏందీ బె , బలిసిందా (ఏంటో అడగకండి, ఆ వయసులో నాకు తెలీదు కాని ఇద్దరు ధారాళంగా వాడేవారు ) లాంటివి వాడేవాడిని. అన్నప్పుడల్లా మా అన్న నెత్తి మిద టెంకి జెల్ల పడేది. వీడి బాద కొంచం తప్పింది అనుకుంటే , బాలాజీ, చందుల బాద తప్పలా. దాంతో బాలాజిని నాటకం లో పాత్ర కి లాగా. వాళ్ళ ఇంట్లో నేను ఉన్నా అని ఒప్పుకున్నారు. మా ఇంట్లో అక్షంతలు మామూలే తా చెడ్డ కోతి వనమెల్లా చరిచింది అని.

ఎలా అయితే ఎం సోము, చందు లో పాస్ అయ్యి మా కష్టాలు కడతేర్చారు అని నేను బాలాజీ కొంచం ఊపిరి పిల్చుకున్నాం. కాని వాళ్ళు ఆ సంవస్తరం అయినా మా ఇంటికి రావడం మాత్రం మానలేదు చదువు కోసం. కానీ మరసటి సంవత్సరం మేము ఇల్లు, నేను స్కూలు మారడం తో ఇంటికి రావడం తగ్గింది. బాలాజీ అప్పుడప్పుడు బాలానందం లో కలిసేవాడు. మళ్ళి సోము ని చందు ని పదో క్లాస్స్ పరికలప్పుడు కలిసా. మా అందరికి పరిక్ష రాసే సెంటర్ ఒక్కటే కావడం వల్ల. అప్పుడప్పుడు వల్ల సందులో క్రికెట్ ఆడటానికి వెళ్ళేవాడిని కాని మొత్తం మిద మెల్లి మెల్లి గా అది కూడా తగ్గింది.

పోయిన సారి ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు వాడి ఇంటికి వెళ్ళాను. వాడు దొరకలేదు. ఫోన్ లో కూడా దొరకలేదు. వాళ్ళ అన్న ఉన్నాడు కాని వాడికి మనం అసలు పరిచయం లేదు దాంతో ఒక రోజు ఒక గంట సోము కోసం వేచి చూసి రాక తిరిగి వచ్చేసా. చందు ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలీదు. బాలాజీ కూడా ఇల్లు మారిపోయాడు. గూగుల్ లో నెంబర్ సెర్చ్ చేద్దాం అన్నా ఇంటి పేరు తెలీదు.