కుదిరితే కప్పు కాఫీ దర్శకుడి , కెమెరామాన్ ల తో ఇంటర్వ్యూ

అర్. పి. పట్నాయక్ 'అందమైన మనసులో' సినిమా చూసిన తర్వాత.. ఆ సినిమాలో ఫోటోగ్రఫి బాగా నచ్చి పట్నాయక్ గారి దగ్గర సంతోష్ నెంబర్ తీసుకుని ఫోన్ చేశాను. అలా సంతోష్ తో మొదటి పరిచయం. ఇప్పుడు 'కుదిరితే కప్పు కాఫీ'కి పని చేసాడని తెలిసి..ఆ సినిమా దర్శకుడు రమణ తో కలిసి ఇద్దరినీ ఒక సారి ఇంటర్వ్యూ మొదలు పెట్టాను. ఇద్దరూ ఫోటోగ్రఫి నేపథ్యం నుంచే కాబట్టి, వారి అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేశాను. ఆ విశేషాలు..

శ్రీ : రమణ గారు మీరు స్వహతగా ఛాయాగ్రహకులు కదా (రమణ 'వినాయకుడు' , 'విలేజిలో వినాయకుడు' చిత్రాలకి ఛాయాగ్రహణం చేసారు ). మరి ఈ సినిమాకి వేరే కెమెరామన్ ని ఎందుకు తీసుకున్నారు.
రమణ : దర్శకుడిగా నాకు ఇది మొదటి సినిమా. నా ఏకాగ్రత మొత్తం సినిమా మీదే ఉండాలి. సో, రెండు బాధ్యతలు అంటే కష్టం. అందుకని సంతోష్ గారిని పెట్టుకున్నాను.

శ్రీ : మీ ఇద్దరికీ పరిచయం ఎలా జరిగింది ?
రమణ : నేను సినిమా అనుకోగానే నేను అనుకున్నది సరిగ్గా తెర మీదకి ఎవరు చక్కగా చూపించగలరా అని ఆలోచించాను. అంతే కాక నా స్వభావానికి తగ్గ వ్యక్తి కావాలి. ఆ సమయం లో 'అందమైన మనసులో' సినిమాకి సహాయ దర్శకుడి గా పని చేసిన నరసింహం కలవడం, సంతోష్ గురించి చెప్పడం జరిగింది. అప్పుడు సంతోష్ ని కలిసాను. ఒక రోజు మొత్తం ఆయనతో సమయం గడిపాక నా సినిమాకి తను పూర్తి గా న్యాయం చెయ్యగలడు అనిపించింది. కథ విన్నాక తను లొకేషన్ కోసం కూర్గ్ అయితే సరిగ్గా సరిపోతుంది అని చెప్పాడు. అప్పటికే తను 'జోష్' అనే కన్నడ సినిమా అక్కడ తీయడం వల్ల అక్కడి పరిసరాలు అన్ని బాగా తెలుగు. ఎక్కడ ఏ సన్నివేశాలు తీస్తే బాగుంటుందో వెతుకుతూ మూడు సార్లు వెళ్ళాము. అక్కడ మిస్ట్ గా ఉండి, పచ్చగా అందంగా ఉండే సీజన్ ఒక నెల రోజులే ఉంటుంది. అందుకని ఆ సమయం వచ్చేవరకు ఆగి అప్పుడు షూటింగ్ మొదలు పెట్టాము. సంతోష్ : 'అందమైన మనసులో' అయ్యాక నేను 'జోష్' సినిమాకి సొంతంగా దర్శకత్వం చేద్దాం అనుకోవడం వల్ల తెలుగు లో వెంటనే సినిమాలు చెయ్యడం కుదరలేదు.
రమణ : అంతే కాదు తను 'జోష్' సినిమాకి పని చేసిన ఆర్ట్ డైరెక్టర్ ని పరిచయం చేసారు. అయనని కూడా తెసుకుని అక్కడికి వెళ్ళాము. అది చాలా సహాయపడింది నాకు. అయన ఒక చెట్టుని చూసి అది మేము షూటింగ్ చేసే సమయం లో ఆ వాతావరణానికి ఎలా ఉంటుంది అని చెప్పగలిగే వారు. అయన సినిమాకి చాల పెద్ద హెల్ప్ అయ్యారు.
శ్రీ : ఇద్దరు కూడా స్వతహాగా కెమెరామెన్ లు. ఇప్పుడు దర్శకులు గా మారారు . మరి ఒకరి పనిలో ఇంకొకరు జోక్యం ... లేక ఇది అయితే నేను ఇంకా బాగా తీసేవాడిని లాంటివి ..సందర్భాలు ఏమైనా ఉన్నాయా..
సంతోష్ : లేదు. అలాంటిదేం జరగలేదు .ఎందుకంటే కథ రమణ గారిది. నా పని అయన అనుకున్నది తెరకెక్కించడమే. తనకి ఏది కావాలో ఎలా కావాలో ముందే తను చెప్పడం వల్ల నా పని సులువు అయ్యేది. నేను స్క్రిప్ట్ విషయం లో జోక్యం చేసుకోలేదు. అది నా పద్దతి కాదు.రమణ : సీన్ బెట్టేర్మేంట్ కోసం సలహాలు ఇవ్వడం అన్నది మాములుగా జరిగే విషయం. కానీ తను ఎంతవరకు చెప్పింది , అనుకున్నది సరిగ్గా వస్తోందా రావడం లేదా అన్నదాని మీదే ఎక్కువ ఆలోచించేవాడు. చాలా ఓపిక తనకి.
శ్రీ : అన్ని పాజిటివ్ లే ఉండవు కదా ..
సంతోష్ : నాకు ఏ కంప్లైంట్స్ లేవు (నవ్వు)
రమణ : నాకు కూడా లేవు. కూర్గ్ లో ఉన్నప్పుడు అక్కడ స్థలాభావం వల్ల మేము ఇద్దరం ఒక గదిలో సర్డుకోవలిసి వచ్చింది. అప్పుడు చూసా తన ఓపికని. పొద్దున్న నాలుగున్నరకే లేచి రెడీ అయ్యి షూటింగ్ స్పాట్ కి వెళ్ళిపోయేవాడు లైటింగ్ చూసు కోడానికి. ఒక్కటే కంప్లైంట్ తన మీద (నవ్వు) తనకి పెళ్లి కుదిరింది అప్పుడే. రోజూ ఆ అమ్మాయి తో సాయంకాలం ఫోన్ లో గంటలు గంటలు మాట్లాడేవాడు. అక్కడ ఏమో సిగ్నల్ పని చేసేది కాదు దాంతో సిగ్నల్ ఎక్కడ దొరుగుతుందో వెతుక్కుంటూ వెళ్ళి పోయేవాడు. (నవ్వు).
శ్రీ : ఒక పాటకోసం ఏదో ప్రయోగం చేసారని విన్నాను ?
సంతోష్ : మాములుగా మనం తీసే షాట్ ఒక దానికి ఇరవై నాలుగు ఫ్రేమ్స్ ఉం టాయి. కాని దీంట్లో ఒక పాటకోసం ఐదు వందల ఫ్రేమ్స్ వాడాము. మామూలుగా ఇది ఫైటింగ్ సన్నివేశా లకి స్లో మోషన్ కోసం వాడతారు. కాని మేము దీన్ని సాంగ్ కోసం వాడాము. ఈ షాట్ లో మనం ఒక సబ్బు బుడగ పేలితే వచ్చి చిన్ని చిన్ని తుంపరలు కూడా చాల క్లియర్ గా చూడగలం. అది మీరు తెరపైన చూసినప్పుడు కలిగే అనుభూ తి వేరు.

శ్రీ : రమణ ఇందాక సంతోష్ ఓపిక గురించి ఏదో చెప్తున్నారు. ..
రమణ : క్లైమాక్స్ షూటింగ్ జైపూర్ లో అనుకున్నాము. అప్పటికి సంతోష్ పెళ్లి తేది దగ్గరకి వచ్చేసింది. మరో అయిదు రోజుల్లో పెళ్లి. ఆ సమయం లో కూడా ఎం మాట్లాడకుండా సినిమాకోసం వచ్చే సాడు. అది ఒక పెద్ద కథ (నవ్వు). నేనూ, సంతోష్ ఇద్దరం బెంగుళూరులో ఉన్నాం. జైపూర్ వెళ్ళాలి ఉదయానికల్లా. వరుణ్ ఏమో బొంబాయి లో ఉన్నాడు. తను అక్కడనుంచి విమానం లో వచ్చేసాడు. మా విమానం ఏమో ఏవో కారణాల వల్ల వాయిదా పడింది. దాంతో ఒక వాన్ మాట్లాడుకుని డ్రైవర్ నిద్రపోకుండా రాత్రి అంతా తనకి కథలు చెప్తూ పొద్దున్న ఎనిమిదికల్లా అక్కడికి చేరుకొని షూటింగ్ మొదలు పెట్టి సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా పూర్తి చేసి మళ్లీ తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము. రాత్రి అంతా డ్రైవర్ కి కథలు చెప్పడం మామూలే (నవ్వు ) లేకపోతే మేము కథలో కలిసి పోతాం కదా..

శ్రీ : మరి సంతోష్ కి నిద్ర సరిపోయిందా లేక పెళ్లి లో నిద్రపోయాడా ?
సంతోష్ : లేదు రాగానే ఒక రోజంతా నిద్ర.. మర్నాడు పెళ్లి (నవ్వు) ...

శ్రీ : మీ సంగీత దర్శకుడు కూడా ఈ సినిమా మధ్యలో పెళ్లి చేసుకున్నట్టుగా ఉన్నాడు ...
రమణ : అవును తన పెళ్లి కూడా ఈ మధ్యే జరిగింది .
శ్రీ : అసలు యోగి ని సంగీత దర్శకుడిగ పరిచయం చెయ్యాలనే ఆలోచన ఎలా వచ్చింది.
రమణ : దానికి కారణం.. మా సినిమా మాటల రచయిత అబ్బూరి రవి. ఈ సినిమాలో రెండు పాటలని శాస్త్రి గారి తో రాయించాలి అనుకున్నాను. ఆయనతో నాకు అసలు పరిచయం లేదు. రవి కి పరిచయం. రవి తీసుకెళ్ళి పరిచయం చేసాడు. అయన నేను కథ మొత్తం వివరంగా చెప్పగానే. మొత్తం పాటలు రాస్తాను అని అన్నారు. అప్పుడు కూడా యోగి గురించి అనుకోలేదు. మద్రాస్ లో ఇంకో సంగీత దర్శకుడిని అనుకున్నాము. ఆయనతో మాట్లాడటం, అడ్వాన్సు ఇవ్వడం కూడా అయిపొయింది. కాని నాకు ఎక్కడో ఇయనకన్న వేరే వాళ్ళు అయితే బాగుంటుంది అన్న భావన మొదలైంది. నాకు నేను ఏదన్నా చెయ్యగలను అన్న పొగరు ఉన్న సంగీత దర్శకుడు కావాలి. అది కొత్త సంగీత దర్శకులు అయితే ఉంటుంది. అదే రవి తో చెపితే, తను యోగి పేరు సూచించారు. అలా యోగి తో పరిచయం. యోగి అన్ని పాటలు ఒక్కసారి కంపోజు చేసినవే. ఒక్క టైటిల్ సాంగ్ మాత్రం రెండో సారి ట్యూన్ చెయ్యవలిసి వచ్చింది సన్నివేశానికి, సాహిత్యానికి తగ్గట్టుగా తను అందంగా చేసాడు.

శ్రీ: సంతోష్ మీకు ఎలా అనిపించాయి పాటలు.
సంతోష్ : వాటిని అంతే అందంగా తీసారు రమణ అనిపించింది (నవ్వు).

శ్రీ : షూటింగ్ లో బాగా ఎంజాయ్ చేసారు అని విన్నాను ..
సంతోష్ : ( నవ్వు )
రమణ : నిజంగానే బాగా ఎంజాయ్ చేసాం లెండి ... అక్కడ ఈ మహానుబావుడు చెప్పులు కూడా వేసుకోనివ్వలేదు ఎవ్వరిని. అక్కడ బోలెడు జలగలు. షూస్ కాని చెప్పులు కాని వేసుకుంటే కనపడవు కదా అందుకని ఎవ్వరిని చెప్పులు కూడ వేసుకోనివ్వలేదు. ఆ ఏరియా అంతా సంతోష్ కి కొట్టిన పిండి.

శ్రీ : మరి హనీమూన్ కి మళ్ళా అక్కడికే వెళ్తున్నారా ?
సంతోష్ : లేదు ఈ సారికి ఆ సీజన్ అయిపొయింది కదా. వచ్చే సంవత్సరం వెళ్తాం ఏమో;..
శ్రీ : వరుణ్ తెలుగు మిద సటైర్లు ఉన్నాయ్ అంట కదా ...
రమణ : అవును .. అన్ని ఇప్పుడే చెప్పను తెర మిద చూడండి. (నవ్వు)

ఈ వి వి అంకుల్ ఇక లేరు ..

.పని లో బోలెడు హడావిడి గా ఉన్న నాకు జేబులో ఉన్న ఫోన్ లో ఎస్ ఎం ఎస్ సౌండ్ కి ఫోన్ ఆన్ చేసి చూస్తె ...పిడుగులాంటి వార్త ... ఈ వి వి గారు పోయారు అని. సైట్ లో వార్హ పెట్టమని . ఒక క్షణం సరిగ్గా చూసానా అని సందేహం. అప్పుడే ఎక్కడన్నా న్యూస్ ఉందేమో అని గూగుల్ చేసి చేశా .. ఎక్కడా లేదు.. నరేష్ కి కాని రాజేష్ కి కాని కాల్ చేసి చూద్దామా అని అనుకోవడానికి ఇదేమ సుభావార్హ్త కాదు. ఎం చెయ్యాలో కూడా అర్ధం కాని పరిస్టితి. సరే అని హైదరాబాద్ కి ఫోన్ చేసి చూసా. విన్న వార్త నిజమే అని చెప్పారు. అప్పటికి కూడా నమ్మబుద్ది కాలేదు.

ఆయనతో మాట్లాడి ఒక వారం కూడా కాలేదు అప్పుడు బాగానే ఉన్నారు. వచ్చే నెల రాజేష్ నిశ్చితార్ధం వస్తావా, పెళ్లి కి వస్తావా లేక పొతే అని అడిగారు. ఇప్పుడు ఈ వార్త ఏంటి అని ఎం తోచక అలా ఉండిపోయాను . ఇప్పటికి కూడా అయన లేరు అన్న వార్త నమ్మలేక పోతున్నా.

ఈ వి వి గారిని మొదటి సారి దాదాపు పదేళ్ళ క్రితం తానా కి వచ్చినప్పుడు కలిసాను. అప్పుడు నేను తానా కి వెళ్ళలేదు కాని ఆ తరవాత అయన తో వచ్చిన ట్రూప్ తో కలిసి తిరిగాను. ఈ వి వి గారు, నేను , రాజేష్, నరేష్ (అప్పటికి ఇద్దరు ఇంకా సినిమాల్లో కి రాలేదు ) రాశి , రాశి వాళ్ళ సోదరుడు విజయ్, తనికెళ్ళ భరణి గారు , ఎం ఎస్ నారాయణ గారు,అలీ , హరికిషన్, శ్రీకాంత్ ఇంకా నిర్మాతలు కే ఎస్ రామ రావు గారు, మాగంటి బాబు ఇంకా చాల మంది కలిసి ఒకే బస్సు లో చాల ప్రదేశాలు తిరిగాం. అప్పుడు పరిచయం మాకు ఆయనతో. అప్పటి నుంచి ఎప్పుడు ఏదన్న సందేహం వచ్చిన, లేక ఉరికే పలకరింపు కో దేనికో ఒక దానికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతూ ఉండేవాడిని. రాజేష్ మొదటి ఫోటో షూట్ జరిగినప్పుడు వచ్చిన స్టిల్ల్స్ బాగున్నై అని ఫోన్ చెయ్యడం నుంచి సినిమా ఎలా వచ్చింది అని మాట్లాడటం. సొంతం సినిమా లో పాటలు బాగున్నై అని చెప్పడం. ఇలా ప్రతిది పంచుకునే వారం.

నాలుగు స్తంభాలాట సినిమాలో తనకి అవకాసం ఎలా వచ్చిందో చెప్పడం దగ్గర నుంచి తన మొదటి సారి అమెరికా రావాడానికి అన్ని అయ్యాక ... ఆఖరి నిమషం లో తనని కాదని ఇంకొకరిని ఎందుకు తీసుకోవలసి వచ్చిందో చెప్తే ఆశ్చర్యం వేసింది. (పడమటి సంధ్య రాగం సినిమాకి అయన అమెరికా రావాల్సి ఉండింది. కాని పాస్ పోర్ట్ విసా అన్ని అయ్యాక అయ్యని తప్పించి ఇంకొకరిని తీసుకున్నారు కారణం మరేం లేదు అయన మనవాళ్ళు కాకపోవడమే.) నరేష్ పుట్టాక నరేష్ కి పాల డబ్బా కోసం ఎన్ని గుమ్మాలు ఎక్కారో (అవకాశాలు కష్టమై) అన్ని చెప్పేవారు. ఇంద్రుడు చంద్రుడు సినిమా కి దాదాపు గా ఆయనే అన్ని చేసారు. ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో పంచుకునే వారు.

అయ్యాన్ని ఎప్పుడు నేను ఒక సినిమా వ్యక్తీ గా చూడలేదు . అలాగే అయన కూడా నన్ను ఎప్పుడు ఒక ప్రెస్ గానో లేక ఒక బయట వ్యక్తి గానో చూడలేదు. ఎప్పుడు నేను ఫోన్ చేసి ఆ అంకుల్ నేను అనే లోపల ఏమ్మా శ్రీను బాగున్నావా అని ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు. నరేష్ తో కితకితలు తీసినప్పుడు కాని, రాజేష్ తో ఎవడి గోల వాడిదే తీసినప్పుడు కాని సినిమా వ్యయం ఎంత, ఎంత వసూలు చేసింది వివరంగా చెప్పేవారు. ప్రతి సినిమా విడుదల ముందు తరవాత తప్పనిసరిగా మేము మాట్లాడుకునే వాళ్ళం.. నరేష్ రాజేష్ కూడా ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అన్ని వివరంగా మాట్లాడేవాళ్ళు మాట్లాడుకునేవాళ్ళం.

పోయిన సారి తానా కి నరేష్ రావాల్సి ఉండింది . ఆఖరి నిమషం లో ఈ వి వి గారికి బాగాలేదు . కాన్సెర్ అని ముంబై హాస్పిటల్ లో చేర్చారు అని చెప్పారు. నేను ఫోన్ చేస్తే .. ట్రీట్మెంట్ జరుగుతోంది పరవాలేదు. ప్రాబ్లం లేదు అని చెప్పారు. దాని తరవాత సినిమాలకి కూడా ఫోన్ చేసాను. ఎప్పుడు ఆరోగ్యం గా నే ఉన్న అని చెప్పే వారు. మే లో కిమో తెరపి ఉంది చెప్పారు. రెండు రోజుల ముంది కూడా బాగానే ఉన్నారు అని అన్నారు. ఇంతలో ఇలా జరుగుతుంది అని అనుకోలేదు. అయన పోయారు అన్న వార్త ఇప్పిటి కి ఎప్పటి కి నమ్మలేను ఏమో ... నేనే ఇలా ఉన్నా అంటే నరేష్ కి రాజేష్ కి ఎలా ఉంటుందో ఊహించగలను. వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుదాం అన్న కాని ఎం మాట్లాడాలో తెలీని పరిస్థితి. భగవంతుడు తనకి ఇష్టమైనవి తీసుకుపోతాడు అని అంటారు. అందుకే అందరికి ఇష్టుడైన ఈ వి వి గారిని తీసుకుపోయారు అను అనుకోవడం తప్ప ఎం చెయ్యలేం. రాజేష్ కి నరేష్ కి ఈ షాక్ నుంచి తట్టుకునే మానసిక ధైర్యాన్ని ఇవ్వమని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్ధిస్తూ ...

ప్రేక్షకుల పై కత్తి కట్టిన కళ్యాణ్ రాం

అతనొక్కడే , హరే రాం విజయవంతం అయ్యాక కళ్యాణ్ రాం జయీభవ అని ఒక డకోటా సినిమా తీసాడు.. అది గల్ల పెట్టి దగ్గర గల్లంతయ్యింది. దాని తరవాత వరసగా పరాజయాలే సోపానాలుగా ఉన్న మల్లికార్జున్ తో కత్తి అని సినిమా మొదలు పెట్టాడు. మూడు పరాజయాలు కదా ఈ సారి అన్నా ఈ దర్శకుడు ఏదన్నా కొంచం కొత్తగా ప్రయత్నిస్తాడు ఏమో అని చూద్దాం అనుకున్నామో... మన మంగలి కత్తి తో మన గొంతు కోసుకున్నట్టే.

సినిమా పరమ పాత చింతకాయ పచ్చడి (అఫ్ కోర్సు అది ఆరోగ్యానికి మంచిది .. కాని ఈ సినిమా కాదు ). ఈ సినిమా హీరోలకి అందరికి ఒక జాడ్యం ఉంది. అన్న సెంటిమెంట్ , తమ్ముడి సెంటిమెంట్, చెల్లి సెంటిమెంట్ ఉన్న సినిమాలు గల్ల పెట్టెలను బద్దలు చేస్తాయని. ఇప్పటికే తమ్ముడి సెంటిమెంట్ మిద కళ్యాణ్ రాం సినిమా చేసేసాడు ...ఇంకా వరసలో మిగిలింది చెల్లి... తన సీనియర్ లు అయిన వాళ్ళు, తనతో పాటు సినిమాలు చేసే వాళ్ళు అందరు చెల్లి సెంటిమెంట్ మిద ఇప్పటికే చేసేసి ఉండటం వల్ల, తను వెనకపదిపోయాను ఏమో అన్న ఫీల్ తో ఈ సినిమా చేసాడు అనుకుంటా ...

ఈ సెంటిమెంట్ ఒక రాజశేఖర్ కి మాత్రం వర్కౌట్ అయ్యింది. గోరింటాకు సినిమా హిట్ అయింది. కాని మిగిలిన వాళ్ళకి కాలేదు . గోపి చంద్ కి లక్ష్యం తరవాత వచ్చిన శౌర్యం సుమారుగా ఆడింది. అది చెల్లి సెంటిమెంట్ సినిమా., కాని తారక్ కి రాఖి ఫ్లాప్ , పవన్ కి అన్నవరం ఫ్లాప్ , మహేష్ కి అర్జున్ ఫ్లాప్. ఇవి అన్ని చూసి కూడా మనకి వర్క్ అవుట్ అవుతుంది అని అదే పాత పద్దతిలో తియ్యడం ఒక పెద్ద బ్లండర్.

కథ లో మనకి కావాల్సిన కామెడి మనం ఏరుకోవచ్చు. వేణుమాధవ్, బ్రాహ్మి లాంటి వాళ్ళు ఉన్నా కాని కామెడికి కరువు సినిమాలో. కళ్యాణ్ మొహం లో నటన శూన్యం. చూడటానికి మాన్లీ గా ఉన్నాడు. డాన్సులు బాగా కష్టపడ్డాడు. నటన మాత్రం దరికి చేరనివ్వలేదు. సనాఖాన్ కొన్ని వైపుల నుంచి చూడటానికి బాగుంది. నటన లో కళ్యాణ్ రామ్ కి పోటి (మొహం లో ఒక భావం కనపడితే ఒట్టు). సినిమాలో ఇంకో ముఖ్య పాత్ర కిక్ శ్యాం ది. హీరో హీరోయిన్ లు ఇద్దరు దొందు దొందే లాగ నటించనప్పుడుఐ నేను మాత్రం తక్కువ తిన్నానా అని అయన సినిమా మొత్తం ఒకే మొహం తో లాగించేసాడు. ఆహుతి ప్రసాద్ అండ్ కో , చంద్ర మోహన్ అండ్ కో సినిమాలో ముప్పాతిక బాగం కనపడరు.

మణిశర్మ ఇంక సినిమాలు మానెయ్యడం మంచిది. సింహ పాట కి కాపి కొట్టేసారు. (సింహ మంచి చిన్నోడే వేట కొచ్చాడే .... దొర దొర దొర దండాలు ).ఇంకో పాట క్కోక్కో రకో పాట హ్యాపీ హ్యాపీ గా లో పుట్టుకు జరా జరా డుబ్బుకు మే పాటకు మక్కి మక్కి. (హ్యాపీ హ్యాపీ గా కి కూడా ఆయనే సంగీతం ). మిగిలిన పాటలు కూడా పాత పాట లే తిప్పి తిప్పి దేవిశ్రీ లాగా వాడారు. నేపధ్య సంగీతం ఒక దారుణమైన శిక్ష . సినిమాలో బాగుంది కమెరా పనితనం. నిర్మాణ విలువలు బాగున్నై. ఈ కత్తి కి దూరం గా ఉండటం చాల మంచింది ..

పొగమంచు .....

మేము ఉండేది ఎనిమిదో అంతస్తులో, ఎక్కువగా హాల్ లో నే పడుకుంటాం, పొద్దున్నే లేచే అప్పటికి రోజు ఆకాశం రోజుకో రకం గా కనపడుతుంది ... ఈ రోజు లేచే అప్పటికి ఆకాశం అంతా ఎర్రగా ... కింద అంతా సముద్రం లా మంచు పొగ .. మధ్య మధ్య లో కానీ కనపడకుండా చెట్లు .... అందులో కొన్ని ఆకులు లేకుండా , కొన్ని రంగు రంగు ల ఆకులతో భలే అందంగా కనపడింది. అలా చూస్తూ ఉండగానే పొద్దునే వీధిన పడుతున్నందుకు సంధ్యా దేవి తిట్టినట్టు గా మొహం అంతా ఎర్రగా చేసుకుని రానా వొడ్డ అనుకుంటూ వస్తున్నా సూర్యుడు వచ్చేసాడు.

సరే ఇలా చూస్తూ ఉంటె సమయం సరిపోదు అనుకుని తయారయ్యి బస్సు కోసం కిందకి దిగితే మా ఇంటి ముందున్న పచ్చగడ్డి అంతా మంచు తో వెలిసి పోయినట్టు గా వుంది. ఇంకా నీరెండ పడకపోవడం వల్ల ఇంకా నీటిగా మారలేదు ఏమో అనిపించింది.

బస్సు లో ఎక్కాక .. బైటకి చూస్తె చెట్లు చీల్చుకు వచ్చే కిరణాలూ కిందకి తాకాలా వొద్దా అని అలోచిస్తున్నై. కింద పడ్డ రంగు రగుల ఆకులు మంచు రజను కాస్త కరిగి రంగు రంగులు గా మెరుస్తూ కనపడుతూ ఒక వింత అందాన్ని సంతరించుకుంది. దారి పొడువునా సాగుతున్న చెట్లు వాటితో దోబుచులడుతున్న సూర్య రశ్మి దట్టంగా ఉన్న పొగ మంచు ఎదురుగా దూరం గా వస్తున్న కార్ హెడ్ లైట్స్ ని చూస్తుంటే మొత్తం మూడు సూర్యులా అన్న సందేహం రాక మానదు. బస్సు కొంత దూరం వచ్చేసరికి పొగమంచు ఎక్కువ కావడం వల్ల , తన ప్రతాపం పనిచేయ్యేక పోవడం వల్ల తెల్ల మొహం వేసిన సూర్యుడు చంద్రుడులాగా కనపడ్డాడు .బస్సు వంతెన మిద నుంచి వెళ్తుంటే ... కింద ఉన్న నది కనపడకుండా తెరలు తెరలు గా పొగ మంచు... ఎదురుగా ఉన్న ఇంకో వంతెనని దాచేస్తూ . ఇంత అందాన్ని చూస్తూ ఫోన్ లో హెడ్ ఫోన్స్ తో తెలిమంచు కరిగింది తలుపు తీయనా ప్రభు అన్న పాట వింటుంటే హటాత్తు గా కూరగాయలు, గ్రీన్ కార్డ్ సోది కోసం మానని విసిగించే వాళ్ళని చూస్తుంటే ఏమి చేయ్యలనిపిస్తుందో మీరే చెప్పండి .

ఫోటో కర్టేసి : రవి కిరణ్ వేమూరి

కెమెరా కబుర్లు ....

నేను మొట్టమొదటి సారిగా కమెరా ముందర నిల్చుంది బాగా చిన్నప్పుడు ఉహ తెలీని వయసులో. చిన్నప్పుడు చాలా మంది లాగే తిరుపతి మొక్కు ఆలస్యం అవ్వడం వల్ల కొన్ని రోజులు పిలక కట్టే వాళ్ళు.. ఆ ఫోటో మొదటి ఫోటో.. దాంట్లో నన్ను మా నాన్న ఎత్తుకుని ఉంటారు రెండో పక్క మా పక్కింటి సత్యం అన్న ఉన్న ఫోటో ఇప్పటికి మా ఇంట్లో ( మా సత్యం అన్న ఇంట్లో కూడా) గోడకి వేలాడుతూ కనపడుతుంది. ఆ తరవాత ఫోటో మా పెద్దక్క పెళ్లి లో ... దాదాపుగా ప్రతి ఫోటో లో ఉన్నా ... అప్పట్లో కలర్ ఫోటో అంటే చాలా ఖరీదు. ఆటోమాటిక్ గా కలర్ ఉండేది కాదు. దాంతో ఫోటో స్టూడియో వాడు ఒక నెల రోజులు దాదాపుగా తిప్పి కాని మన ఫోటోలు మనకి ఇచ్చేవాడు కాదు.ఆ తరవాత ప్రతి ఏడు బళ్ళో తీసే ఫోటోలు, మన నాటకాల ఫోటోలు ఏవో అన్ని ఒక డబ్బాలో ఉండేవి. కామెర అంటే సరదా ఉన్న కాని మనకి దాని అందుబాటులో లేకపోవడం వల్ల దాని మిద వ్యామోహాన్ని తొక్కి వెయ్యవలసి వచ్చింది.

నేను ఇంటర్లో ఉన్నప్పుడు బావగారు దుబాయ్ వెళ్లి పోయారు. అయన ఒక సారి సెలవలకి వచ్చినప్పుడు కెమేరా తెచ్చారు. (నాకు కాదులెండి ). ఇంకా చూసుకోండి.. మా వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో ఎవరికీ ఎం పండగ ఉన్నా సరే మనం దాన్ని పట్టుకుని తాయారు అయ్యేవాళ్ళం. ఏప్రిల్ ఒకటి విడుదల దివాకరం లాగ అన్ని తిసేవాడిని. మళ్ళా అది కదిగించే దాగా వాళ్ళని నిద్రపోనించే వాడిని కాదు. నా బాద పడలేక (లేక వల్ల కెమేరా ఎక్కడ చెదగోదతానో అనో కాని మా అక్క సిఫార్సు వల్ల ఇంకోసారి వచ్చే అప్పుడు మా బావగారు నాకోసం యాషికా కెమెరా పక్టి కొనుకోచ్చారు . దాన్ని ఇంకా చూసుకోండి కోతికి కొబ్బరికాయ లాగ ఎడా పెదా నాలుగేళ్ళు వాడేసా ( పోకట్ మనీ సగం దానికే పోయేది). నాలుగేళ్ళ తరవాత ఫ్రెండ్ పెళ్ళికి అంతర్వేది పాలెం వెళ్లి అక్కడ ఎక్కడో మర్చిపోయి వచ్చా. ఆ దెబ్బకి ఇంకో రెండేళ్ళ వరకు కెమేరా కొనడం పడలేదు .

ఆ తరవాత ఇంకో యాషికా కొన్నాను. అది తెసుకునే అమెరికా వచ్చాను. అమెరికా తో నాతొ పాటు వచ్చినవి ఈ కెమెరా , ఇంకో ఫ్రెండ్ ఇచ్చిన వాక్ మాన్ (అది అమెరికా నుంచి వచ్చిందే ) దిగగానే నేను చూసిన న్యూ యార్క్ , ఫిలడెల్ఫియా అన్ని దీంతో తీసాను. ఆ తరవాత ఉద్యోగం లో జేరగానే వచ్చిన మొదటి జీతం తో నికోన్ కెమేరా కొన్నా.. యాషికా కెమేరా అలవాటు నికోన్ కి కొంచం కష్టమే (యషికా బరువు తక్కువ, నికోన్ బరువు ఎక్కువ ) కానీ తొందరలో బాగా అలవాటు అయ్యింది. ఇంకా కెమెరా తో బోలెడు ఫొటోస్ ఎద పెదా తెసాను. ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక ఎత్తు అయితే వాటిని కడిగించి ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక పని. ఇక్కడ గ్లోస్సి ఫొటోస్ తొందరగా డెవలప్ చేసేవారు కాని నేను మాట్ ఫినిష్ కావలి అనేవాడిని. దాంతో ఆలస్యం అయ్యేది (గ్లోస్సి ఫొటోస్ కాలం గడిచిన కొద్ది రంగు వెలిసే అవకాసం ఎక్కువ, మాట్ ఫినిష్ లో ఆ అవకాశం తక్కువ . ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు మాత్రం ఆ డస్ట్ కి నా అజాగ్రత్త తోడూ కావడం తో లెన్స్ లో ఒక భాగం కొంచం పాడయింది. ఒక నట్టు ఊడిపోయింది. దాని బాగు చెయ్యడం కన్నా కొత్తది కొనడం ఇక్కడ చవుక కాబట్టి కొత్త లెన్స్ కొనుకున్నా.

పానాసోనిక్ లో కాంట్రాక్ కి పనిచేస్తున్నప్పుడు అప్పుడే కొత్తగా డిజిటల్ కమేరాలు . దాంట్లో పనిచేస్తుండటం వల్ల దాదాపుగా డెబ్బై శాతం తగ్గింపు ధరకి వచ్చింది. దాంతో దాదాపు గా ఒక పది కమేరాలు కొని స్నేహితులకి పంచిపెట్టాం. కాని అది బాగా చిన్న కమెరా .టూ మెగా పిక్షల్ కెమెరా అది అందువల్ల క్లారిటీ సరిగ్గా ఉండేది కాదు . ఆ కమెరా ఎక్కడ ఉందొ కూడా గుర్తు లేదు ఇప్పుడు. నా యాషికా కెమెరా తో పాటు అది కూడా ఇచ్చేసి ఉంటానా మా మామేనల్లుడికి ?? ఏమో...

తరవాత ఒక ఒకసారి తానా సభలకి వెళ్ళాను. అక్కడ కి వెళ్ళే ముందర డిజిటల్ కెమెరా కొనాల్సిందే అని నికోన్ డి ఇంకో డి సెవెంటీ ఎస్ కొన్నా అప్పుడే మార్కెట్ లో కి వచ్చింది అది. దాంతో పాటులెన్స్ ఇంకా బోలెడు కొన్నా.. ఆ కెమెరా బాగా జాగర్త గా నే చూసుకున్నా ... అది తిరగని స్థలం లేదు నాతొ పాటే తోకలాగా ఒకే ఒక సరి మాత్రం ఇంట్లో మర్చిపోయే వెళ్ళా... మధ్యలో ఇండియా వెళ్ళిపోతూ ఇంకో స్నేహితుడు తన నికోన్ ఇచ్చేసి వెళ్ళాడు.. దాంతో ఇంట్లో ఉన్న నికోన్ ల సంఖ్యా మూడు కి చేరింది. అన్ని ఎస్ ఎల్ ఆర్ కేమెరాలే . (ఎవరన్న చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి చేతికి అనేది కాదు ఈ భారి కెమెరాలు వాడటం valla ) అలాంటి ఇబ్బంది ఒకసారి బాలయ్య గారి దగ్గర వచ్చింది . తానా లో ఒకసారి వాళ్ళ ఫ్యామిలి ఫోటో తియ్యమని అయన తన చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి అది ఎలా పనిచేస్తుందో తేలిక తికమక పడి అది ఆయనకి తిరిగి ఇచ్చి నా కెమెరా తో తీసి ఆయనకి ... మెయిల్ చేసాను.

గత ఏడాదిగా కొత్త కామేరా కొనడం కోసం ఆలోచన... ఎక్కడా.. కుదిర్తేనా ఇంట్లో మూడు కెమెరాలు ఉన్నాయ్..ముందర ఒకటి అన్నా అమ్మెయి అని గోల... సరే అని చివరకి ఒక స్నేహితుడికి నా డిజిటల్ ఎస్ ఎల్ ఆర్ అమ్మేసా నిన్నే .... కొత్తది కొనాలి.. ఇంకా మార్కెట్ లో కి రాలేదు... ఈ సారి నికోన్ డి సెవెన్ తౌసండ్ కొందాం అనుకుంటున్నా ..

శిశిరం .

చిన్నప్పుడు మా ఊర్లో వీధి లో రెండు రావి చెట్లు ఉండేవి ... దాని ఆకులు అప్పడప్పుడు రంగు మారుతూ సంక్రాంతి సమయానికి చెట్లు మొత్తం బోడిగా ఉండేవి ఎండాకాలం లో ఆ చెట్ల కింద పులి మేక ఆటో , పెకాటో ఆడేవాళ్ళు.. వేసవి లో చెట్టు ని పచ్చగా చూసి, సంక్రాంతి పండగ కి ఊరికి వచ్చి అలా చూడాలి అంటే బోలెడు బెంగ వేసేది. మళ్ళా ఎప్పుడు ఆకులతో చూస్తామో అని అనిపించేది. అదే కాదు ఇంటి ముందర ఉన్న వేప చెట్టు కూడా బోలెడు ఆకులని రాల్చేది కాని మొత్తం బోడిగా ఉండేది కాదు. (మా పనివాడు ఆ ఆకులని ఎత్తి పోయ్యలేక గొణిగేవాడు ) కాని మొక్కలు / చెట్లు మొత్తం రంగు మారడం కాని మొత్తం చెట్లు అన్ని బోడిగా అవ్వడం అన్నది నేను పెరిగిన చోట ఎక్కడా చూడలేదు. అలాంటిది అమెరికా వచ్చిన కొత్తలో ఫాల్ డ్రైవ్ కి వెళ్దాం అని అడిగితె అర్ధం కాలేదు.
అక్టోబర్ మాసం మొదలు అవ్వగానే చెట్లు మెల్లి మెల్లి గా ఆకుల రంగు మారుతూ అక్టోబర్ మాసం ముగిసే సరికి దాదాపుగా మోడుగా మారిపోతాయి. చలి ఎక్కువగా ఉంటె ఇంకా తొందరగా కూడా అవ్వొచ్చు లెండి. రోజూ బస్ లో వచ్చే అప్పుడు పుస్తకం చదవుకోవడమో , పాటలు వినడమో అలవాటు అలాంటిది ఈ శిశిరం లో కాని వసంత మాసం లో కాని బైటకి చూస్తూ ప్రకృతిని చూడటం ఎంత బాగుంటుందో .. గత ఏడాది శిశిరం లో భారి వర్షం పడి ఆకులు అన్ని ఒక్కసారి ఆ గాలి కి రాలి పోయి ఒక్కసారిగా మోడు పడిపోయాయి. అయ్యో ఈ ఏడాది ఒక్క ఫోటో కూడా తియ్యలేదు అని ఎంత భాద పడిపోయానో. ఫాల్ డ్రైవ్ కి రెండు వారాల క్రితం వెళ్దాం అనుకున్నాం. కాని మా సుబ్బి శెట్టి గారు కుదరన్నివ్వలేదు (పెట్రోల్ బిల్ అవుతుంది అని మనసులో అనుకున్నాడు) పొద్దునే బాల్కనీ లో నుంచి చుస్తే రంగు రంగుల చెట్లు ఊరినిండా దూరం నుంచి చూడటానికి ఒక పూల గుత్తి లాగా కనపడుతుంది.
రోజు చూసే చెట్టే కాని ఒక రోజు పొద్దున్న లేచే అప్పటికి కొత్తగా రంగు రంగులుగా కనపడుతుంది కొన్ని చెట్లు ఎర్రగా కొన్ని లేత గులాబీ రంగులో కొన్ని పసుపు పచ్చగా ... లేక పొతే ఒక చెట్టే సగం ఆకులు ఒక రంగులో.. మిగిలిన సగం ఇంకో రంగులో ఉంది చూడటానికి కంటికింపుగా కనపడతాయి... కొన్నిసార్లు అవి ఆకులా లేక గులాబి రేకులా అన్న సందేహం రాకపోదు అంట బాగుంటాయి ఆకుల రంగులు.
శిశిరం ఆఖర్లో వచ్చే హల్లోవిన్ పండగ కోసం ఇంటి ముందర పెద్ద పెద్ద గుమ్మడి కాయలతో , దానికి తోడూ దారి పొడుగునా గుమ్మం దాక రాలిన ఆకులు చూస్తూ ఉంటె ఎంత బాగుంటుందో ... ఆ చెట్లు ఈ చలి కాలం అంతా ఇలా బోడిగా ఉండాలి కాబోలు అని తలచుకుంటే బోలెడు బాధ .. ఇంకో నలుగు నెల్లల్లో వసంతం వస్తుంది అని మనలని మనం ఓడర్చుకోవడం తప్ప ఎం చెయ్యగలం ...

వై వి ఎస్ కామెడి ...

సినిమా వాళ్ళల్లో మందు మగువ జోలికి పోనీ అతి కొద్ది మంది లో వై వి ఎస్ గారు ఒకరు. ఆ విధం గా అయన అంటే నాకు మంచి గౌరవం ఉంది. దానికి నేను కింద చెప్పబోయే దానికి సంబంధం లేదు.
భారతీ రాజా గారి దర్శకత్వం లో వచ్చిన సీతాకోక చిలక సినిమా గుర్తు ఉంది కదా ... ఆ సినిమా లో నాయకుడు మురళి కార్తికేయన్ (తెలుగు లో మురళి అని తమిళ్ లో కార్తిక్ అని అంటారు..) ప్రముఖ తమిళ నటుడు ముత్తురామన్ కొడుకు . ఆ సినిమా మీద ఒక ఆర్టికల్ చేద్దాం అని అనుకున్నప్పుడు ప్రముఖ చాయగ్రహుడు కన్నన్ తో మాట్లాడాను . (కన్నన్ గారు ప్రముఖ దర్శకుడు యోగానంద్ కొడుకు ) అప్పుడు అయన చెప్పిన కథ :

సీతాకోక చిలక సినిమా కోసం హీరో కోసం వెతుకుతూ ఉంటె ఒక రోజు ఇంటి పక్కన గల్లి లో క్రికెట్ ఆడుకుంటున్న అబ్బాయి కనపడ్డాడు.. భారతీ రాజా ఆ అబ్బాయి దగ్గరకి వెళ్లి ఎవరబ్బాయివి , మా సినిమాలో హీరో వేషం వేస్తావా అని అడిగారు అంట .. అప్పుడు ఆ అబ్బాయి తాను ముత్తు రామన్ కొడుకు అని తొందరలో సినిమా మొదలవ్వబోతోంది అని చెప్పారు అంట. భారతీ రాజా పట్టుబట్టి తన సినిమాలో హీరో గా తెలుగు తమిళ భాషల్లో నిర్మించిన సీతాకోక చిలక లో నటింప చేసారు ( తమిళం లో రాధ , తెలుగు లో ముచ్చెర్ల అరుణ హీరోయిన్ లు గా చేసారు ) ..

ఒక్క మగడు , సలీం చిత్రాలు రెండు దారుణంగా ఫ్లాప్ అవ్వడం తో తరవాత సినిమా కోసం ఆలోచిస్తున్న చౌదరికి పవన్ కల్యాణ్ కబురు పంపారు. తన అక్క కొడుకు సాయి ధర్మ తేజ ని హీరో చేసే బాధ్యత ఒప్పగించాడు.. దానికి దాదాపు గా ఎనిమిది కోట్లు చెక్ కూడా ఇచ్చాడు అని సినిమా జనల భోగట్ట.. దానికోసం చౌదరి ఈ మధ్య ఎవరికీ చెప్పకుండా అమెరికా అంతా లొకేషన్ ల కోసం తిరిగాడు కూడా .. ఈ రోజు ప్రెస్ మీట్ పెట్టి తన సొంత బ్యానర్ మిద సినిమా తీస్తునట్టు తెలియజేసారు . అంతే హీరో ని ఎలా కనుకున్నారు అంటె ... పవన్ కళ్యాణ్ చూపించాడు అని చెప్పకుండా ... ఆ అబ్బాయి మా ఆఫీసు దగ్గర క్రికెట్ ఆడుతుంటే చూసి హీరో గా వేస్తావా అని అడిగా .. అప్పుడు చెప్పాడు తాను చిరు గారి మనల్లుడు అని... ముప్పై ఏళ్ళ క్రితం మురళి కి జరిగిన కథ ఇప్పుడు మళ్ళి కొత్తగా జరిగినట్టు గా చెప్పారు...

మనవాళ్ళు సినిమాలో సన్నివేశాలే కాదు జీవితం లో సన్నివేశాలని కూడా కాపి కొడతారు అని నిరూపించారు ....