అత్తారింటికి దారేది .... సమీక్ష ...

   త్రివిక్రమ్ అభిమానులని (నాకు తెలిసి చాల మందిని ) నిరాశ పరిచిన సినిమా ఇది.  ఒక రకం గా గుండమ్మ కథ సినిమా కి ఇంకా బోలెడు శ్రీను వైట్ల , వినాయక్  లని కలిపి దానికి కొంచం విదేశి సొగసులు అద్ది న  స్వదేశి సినిమా ఇది. 

 సినిమా రిలీజ్ కి ముందరే అంతర్జాలం లో సినిమా ప్రత్యక్షం కావడం తెలుగు లో ఇదే మొదటి సారి.  దెబ్బతో సినిమాకి బోలెడు పబ్లిసిటీ ,  నిర్మాతకి టెన్షన్ వచ్చేసింది. హడావిడిగా సినిమా విడుదల చేసేసారు

  సినిమా మొదట్లో మిలాన్ లో ఉండే ఫలానా కంపని లో షేర్స్ , దాన్ని స్వంతం చేసుకోవాలని ఎవడో గొట్టం గాడు ప్లాన్, నా కంపని కొంటావా అని హీరో వాడిని తన్నడానికి వెళ్లి , వాడిని వదిలేసి ఇంకో గొట్టం గాళ్ళని చంపేసి , వాడిని బెదిరించి నేను సింహాన్ని అని అర్ధం పర్ధం లేని డవిలాగులు నాలుగు చెప్పి బోమ్మ తుపాకి ఊపుకుంటూ వచ్చేస్తాడు .
   హీరో పేరు గౌతమ్ , గౌతమ్ తాతగారు బొమ్మై ఇరాని, బాబు ముకేష్ రుషి వీళ్ళు ఇద్దరు ఇంటి ఆడపడుచు , పాతికేళ్ళ క్రితం ఇంట్లో నుంచి వెళ్లి పోయిన సునంద (నదియ ) కోసం ఏడుస్తూ ఉంటారు . తాతగారికి మూడు నెల్లల్లో  రాబోయే పుట్టినరోజు కి సునందని తీసుకువస్తా అని ప్రతిజ్ఞ చేసి గౌతమ్ బాబు బ్యాండ్ మేళ్ళం గాళ్ళని (అనగా బాడీ గార్డ్ గాళ్ళు , వీళ్ళు  హీరో గారి కోసం బట్టలు ఇస్త్రి చెయ్యడం, చెప్పులు మొయ్యడం లాంటివి మాత్రమె చెసెదరు. పోరాటములు హీరో గారే చేసెదరు అని గమనించవలెను )  తీసుకుని భారతదేశం సొంత విమానం లో బయలుదేరతారు.  విమానం లో ఎక్కువ స్థలం లేక (లేక పొతే ప్రొడ్యూసర్ కి వాచిపోతుంది కదా మరి ) విదేశి బ్యాండ్ మేళ్ళం గాళ్ళని వదిలేసి స్వదేశి వాళ్ళని పెట్టుకుంటాడు దిగగానే, వాళ్ళకి బాబు గారి గురించి మొత్తం ఆటోమేటిక్ గా ట్రైనింగ్ అయి ఉంటారు. సార్ వాళ్ళని వేలి  తో కంట్రోల్ చేసేస్తూ ఉంటారు. 

   గౌతమ్ మేనత్త భర్త  గారికి గుండెపోటు రావడం , హీరో గారు రక్షించడం , దెబ్బకి మేనత్త ఇంట్లో డ్రైవర్ గా పాగా వేసి, ఇంట్లో సమస్యలని పరిష్కరిస్తూ , అత్త కూతుర్లకి లైన్ వేస్తూ ఉండంటం చక చక జరిగిపోతాయి  .  మరి ఇంటర్వెల్ లో ట్విస్ట్ ఉండాలి కదా ... అత్తగారు మేనల్లుడిని ఎప్పుడో  గుర్తుపట్టా అనీ చెప్పడం ఇంటర్వెల్ అన్నమాట .
   ఆ తరవాత సినిమాలో కి ఫ్యాక్షన్ గొడవలు , హీరో గారు సింగల్ హ్యాండ్ తో వాళ్ళని సితకకోట్టడం వినాయక్ సినిమాలో లాగ చేసింగులు , వైట్ల సినిమా లో లాగ హీరోయిన్ కి తాత్కాలికంగా గజినీ అయిపోవడం ఆ పై సినిమా పిచ్చి ఉన్న బ్రాహ్మి సినిమాకి సంబంధం లేని కామెడి , కెవ్వు కేక సాంగ్ పేరడీ  గా హీరో గెంతడం, కాటమ రాయుడ కదిరి నరిసిమ్హుడా అని బ్రహ్మిని తన్నడం లాంటి వెకిలి చేష్టలతో సినిమా రెండో అర్ధ భాగం లాగించి ... చివరకి అత్తగారిని పుట్టింటికి తీసుకువెళ్ళడం తో కథ ముగిస్తాడు త్రివిక్రమ్...

 సినిమా లో బాగోలేనివి :
   ఒకటి కాదు సినిమా చూస్తూ ఉంటె పాత  సినిమాలో ని సీన్స్ రివ్వున వచ్చిపోతూ ఉంటాయి . సెంటిమెంట్ సీన్ లో కూడా ప్రాస లో మాట్లాడుతూ ఉంటారు జనాలు .

 పనికి రాని కాస్టింగ్ బోలెడు మంది సినిమా నిండా ... హీరో కి ఇంకో నలుగురికి తప్ప ఎవరి పాత్ర కి సరి అయిన న్యాయం జరగదు .  హీరోయిన్ కి బుర్ర ఏ కాల్లో కూడా లేనట్టు గా ఉంది.

హీరోయిన్ బెడ్ రూం లో బాత్ టబ్ ఉంటుంది ... బెడ్ రూం కి బాత్ రూం కి తేడా ఉండదు అనుకుంటా మరి ... 

 పళ్ళు రాలి పొతే ఫిసికల్లీ హండికప్ద్ కోటా కిందకి వస్తారా ??!! త్రివిక్రమ్ గారు కొంచం అప్పడప్పుడు మోకాలు గోక్కోండి ప్లీజ్.  నిన్నటి దాక లేని షాప్స్ అన్ని ఇంటిముందర తెల్లరె టప్పటికి ప్రత్యక్షం అవుతే ఇంట్లో వాళ్ళకి ఈ మాత్రం అనుమానం రాదు .. అసలు దాన్ని గురించే పట్టించుకోరు.

త్రివిక్రమ్ ఇంకా అతడు హంగొవెర్ నుంచి బైటకి వచ్చినట్టు లేరు . ఇంకా ఫైట్ సీన్స్ ఆ హాంగ్ ఓవర్ నుంచి రాలేదు . అదే రకం గా తీస్తున్నారు . 

  కొన్ని సింహాద్రి సీన్స్ , కొన్ని వినాయక్  సీన్స్ , కొన్ని వైట్ల సీన్స్ ... కొంచం గుండమ్మ కథ , కొంచం ఇంగ్లీష్ సినిమా   సీన్ సీన్ కి పాత సినిమాలు చిరాగ్గా వచ్చిపోతూ ఉంటాయి ...

బాగున్నై :
పవన్ కళ్యాణ్ , పవన్ కళ్యాణ్ ... పవన్ కళ్యాణ్ ... ఇన్ని లోపాలున్నా సినిమా చూడగలిగాం అంటే ఓన్లీ బికాస్ అఫ్ పవన్ కళ్యాణ్ .  అదరగొట్టాడు. ఇంతకు ముందర సెంటిమెంట్ సీన్స్ లో పవన్ చేయ్యగిలిగే వాడు కాదు. కాని ఈ సినిమా తో దాన్ని అధిగమించాడు . హి ఇస్ గుడ్ .
 ప్రసాద్ మురేళ్ళ చాయాగ్రహణం బాగుంది . అలాగే అక్కడక్కడ దేవిశ్రీ పరవాలేదు . ఆనంద్ సాయి సెట్స్ బాగున్నై.  పవన్ కోసం ఈ సినిమా ఒక సారి  ఓకే నాకు ...

తూఫాన్ - చిత్ర సమీక్ష

సిరు గారు కేంద్రమంత్రి గా కావడం .... జంజీర్ సినిమా హిందీ ప్రకటన దాదాపు గా ఒక సమయం లో జరిగాయి. తెలుగే  సరిగ్గా రాని  అంజని పౌత్రుడు హిందీ లో  ఇరగ తీసేస్తాడు అని మన వాళ్ళు బోలెడు నమ్మకాన్ని , కొండంత ఆశని పెట్టుకున్నారు (కొంతమంది ). కాకపోతే బాబు గారి కోయ్యమొహం మీద ఇంకాస్త ఎక్కువ నమ్మకం ఉన్న నాలాంటి వాళ్ళు ముందరగానే ఫిక్స్ అయిపోయాం ఇదో గాలివాటం సినిమా నే కాని వాళ్ళు చెప్పినట్టు  గా తూఫాన్ కాదు అని.
    సినిమా మొదలు అవ్వగానే అవాంతరాలు కూడా మొదలు అయ్యాయి.  ముందర హక్కుల చిక్కులు, ఆ పై సంజయ్ జైలు మధ్యలో ఇలా చిక్కులు అన్ని అయ్యిపోయాయి అనుకుంటే చివర్లో రాష్ట్ర విభజన , సినిమా కొన్న బ్లూ స్కై వాళ్ళు వెన్నక్కి పోవడం లాంటివి జరిగాయి.  అన్ని అడ్డంకులు దాటి సినిమా విజయవంతం గా విడుదల అయ్యింది . ఇప్పుడు సినిమా చూసిన ప్రేక్షకుల సంగతి చూద్దాం.
   సినిమా మొదలు కాగానే ఇప్పటికి కొన్ని వేల సార్లు చూపించినట్టే రాష్ట్ర మంత్రి రోడ్ మిద ధర్నా , హీరో గారు తండ్రి , బాబాయ్ గార్ల పోస్టర్ల సాక్షి గా మంత్రి ని కొట్టి దారి ని సుగమం చేసి ప్రజలని రహదారి బాధల  నుంచి రక్షించి మంత్రి ఆగ్రహం కారణం గా ముంబై కి బదిలీ చెయ్యడం చక చక జరిగిపోతాయి .
    ఆల్రెడీ కామెడి మొదలయింది అని అనుకోకండి ... పేర్లు పిచ్చ కామెడి ... తూఫాను టపాను అంటూ దాదాపు నగ్నంగా ఉన్న అమ్మాయిలు (బాండ్ టైపు ) వొంటి నిండా సంకెళ్ళ తో వస్తూ పోతూ ఉంటారు . (జంజీర్ అన్నమాట ) దానికి అర్ధం పర్ధం లేని సాహిత్యం ఒకటి జత . చంద్రబోసు గారు ఇలా దరిద్రం గా రాస్తారు అని అనుకోలా ... డబ్బింగ్ గాబ్బు గా ఉంది ...  నిజానికి తెలుగు సినిమాకి దర్శక పర్యవేక్షణ యోగి కాని అయన ఎక్కడా కనిపించినట్టు గా లేదు మరి.
 పేర్లు అవ్వగానే సర్ గారి రికార్డ్లు పనిపాట లేని అనౌన్సర్ లు రికార్డ్లు వేస్తూ ఉంటారు . వెనకాల ఒకటే నేపధ్య సంగీతం రఘుపతి రాఘవ రాజారాం అని, సినిమాకి దానికి సంబంధం లేకుండా . ఒకపక్కన హీరో జనాలని చావ చిత్తక కొడుతూ ఇంకో పక్క శాంతి మంత్రం పాటిస్తున్నట్టు గా ఉంది .  మన పోలీసులకి గడ్డం చేసుకోడానికి సమయం ఉండదో లేక జీతం చాలదో తెలీదు కాని సినిమాలో ఎక్కడ గడ్డం చేసుకున్నట్టు గా కనపడదు. 
ఇంకా శ్రీహరి నటన ... అబ్బోఅదొ టార్చర్ ..  షేర్ ఖాన్ అని పేరు పెట్టుకున్నా కదా అని అరవడమే పనిగా పెట్టుకునట్టు గా ఉంది .  ప్రతి మాట ఒక రేంజ్ లో అరవడం అరవ సినిమా లాగా ...షేర్ ఖాన్ , హీరో ఇద్దరు కొట్టుకున్నాక , షేర్ ఖాన్ చెయ్యి కలపబోతే నీకు సంకెళ్ళే వేస్తా అని , తరవాత సీన్ లో ఇద్దరు స్నేహితులు అయిపోతారు, ముందర సీన్ కి సంబంధం లేకుండా.   హీరో పక్కన ఉండే పోలీస్ ఆఫీసర్స్ ఇద్దరు బఫూన్ టైపు బుర్ర అరికాల్లో కూడా లేని రకాలు .
   ఇంకా హీరోయిన్ పేస్ బుక్ లో పరిచయం అయిన స్నేహితురాలి పెళ్ళికి అమెరికా నుంచి వచ్చి , పెళ్లి లో ఐటం డాన్సు చేసి మందు కొట్టి (పెళ్లి నగరం లో జరుగుతుంది ) అమ్మాయి స్టార్ హోటల్ లో ఉంటుంది రెండిటికి మధ్య ఊరు ఉంటుంది ...ఇంక ఆవిడ అనుకోకుండా ఒక పోలీస్ ఆఫీసర్ గారి హత్య చూస్తుంది .
   ఆ తేజ ఎవరు అనగానే ఇంకో ఐటెం సాంగ్.  అది అవ్వగానే డైనింగ్ టేబుల్ మిద తేజ ఒకడిని చంపడం . ఏంటి ఈ పాత చింతకాయ సీన్స్ అంటే అదే మరి తూఫాన్ గొప్పదనం . ఒక్కటంటే ఒక్కటి కొత్త సీన్ లేకుండా , నలభై ఏళ్ళ  క్రితం వచ్చిన జంజీర్ సినిమాకి అదే సీన్స్ తో తెలుగు హిందీ నటులతో ఏ మాత్రం కొత్తదనం కాని, నటన కాని లేకుండా ఎంత చెత్తగా తియ్యోచ్చో భారి కర్చు పెట్టి అని చూపించారు .
   ఇంకా ఈ సినిమా కి అన్ని చోట్ల జీరో రేటింగ్స్ ఇచ్చినా అంజనీ పౌత్రుడు మాత్రం అబ్బో నాకు బోలెడు మంది ఫోన్స్  చేసి పోగిడేసారు అని ఊదర కొట్టేస్తున్నాడు .
  రిలీజ్ కి ముందరే ఈ సినిమా వంద (నా బొంద ) కోట్లు దాటేస్తుంది అని కాకి లెక్కలు చెప్పిన వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు. హిందీ మిద చూస్తె తెలుగు లో కొంతవరకు డబ్బులు వచ్చే అవకాశం ఉంది , హిందీ లో ప్రకటన కర్చులు కూడా వచ్చే అవకాశం లేదు మరి .  ఈ హీరో కి నటన ఎప్పటికి వచ్చెనో లేక మనం తినగా తినగా వేమ  తియ్యగనుండు లాగ ఈ చెక్క మొహానికి అలవాటు పడిపోతాం ఏమో (ఇప్పటికే అలవాటు పడ్డవాళ్ళ గురించి నేను ఎం చెప్పలేను అనుకోండి ). 
 సినిమా కి పాటలు , నేపధ్య సంగీతం దొందు దొందే ... ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంతమంచిది. ఇంతోటి సినిమా కి అది చాల్లే అనుకున్నట్టు గా ఉన్నారు ..
సినిమాలో లోపాలు కో కొల్లల్లు .. హీరో తండ్రిని కోల్పోయిన సంఖ్య సీన్ కి ఒకలాగా మారుతుంది. హీరో హీరోయిన్ మధ్య ప్రేమ ఎందుకు ఎలా పుట్టిందో డైరెక్టర్ కి కూడా తెలుసా అన్నది అనుమానమె. 
సొరంగం లో నీటి నిప్పుల మధ్య జరిగే పోరాటం మొహ్హారం ఊరేగింపు లో కి వచ్చి మళ్ళి సొరంగం లో కి ఎలా వెళ్తుందో ఆ ఎడిటర్ కి కూడా తెలీదు .. 
ఇలా ఒకటా రెండా సినిమా చూస్తె మెదడు ఏ కాల్లో ఉందొ ఎత్తుక్కుకోవాల్సి వచ్చింది
ఈ సినిమా తరవాత ఇంకా రెండో మూడో హిందీ సినిమాలు అతి త్వరలో అని ప్రకటించేసాడు అబ్బాయి .. ఇంకా కాసుకోండి...  

ఉత్సవ కానుక – ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి

ఉత్సవ కానుక – ఆదూరి వెంకట సీతారామమూర్తి

 

వ్యాసకర్త: శ్రీ అట్లూరి
*****
ఈ పుస్తకం మాములుగా కన్నా ఎక్కువ సమయం పట్టింది చదవటానికి. నిజానికి ఈ పుస్తకం చదవటానికి కారణం బాపు గారి బొమ్మ. అది చూసి ఈ పుస్తకం కొన్నాను. మొత్తం పదిహేను కథలు, మూడు ఇతర విశేషాలతో ఉన్న పుస్తకం ఇది.
సరళమైన భాష అందరికి అర్థమయ్యే పదాల పొందిక ఈ కథల విశేషాలు. మొదటి కథ ఉత్సవ కానుక అన్నిటిలోకి బాగున్న కథ. ఒక సంగీత అభిమాని ఒక సంగీత కళాకారుడికి ఇవ్వగలిగిన బహుమతి అంతకన్నా ఏముంటుంది అనిపిస్తుంది కథ మొత్తం చదివాక.
రెండో కథ అమ్మాయి పెళ్లి. ఒక మధ్య తరగతి ఇల్లాలు తన కూతురుకి అమెరికా సంబంధం కోసం పడే తాపత్రయం ఈ కథ. తెరువు కథ మూడోది … ఈ కథ చాలా మంచి కథ. మనం చూసేవి అన్ని మనం అనుకున్న నిజాలు కాకపోవచ్చు అన్నదానికి ఇది మంచి ఉదాహరణ ఈ కథ. తప్పకుండా చదవాల్సిన కథ ఇది.
పాత బంగారులోకం ఒక మామూలు కథ . ఊరట, సర్వం జగనాథం, సంసారంలో హింసానాదం, బెస్ట్ కపులు గిఫ్ట్ కూపను ఒక మోస్తరు కథలు. చిలకపచ్చరంగు చీర బట్టలకోట్లల్లో జరిగే డిస్కౌంట్ ల సంబరం మీద, దాన్నివల్ల మధ్యతరగతి వాళ్ళు ఎలా మోసపోతున్నారో తెలియచెప్పే కథ (ఇలాంటి కథలు మనం ఇంతకు ముందు కూడా చదివి ఉండొచ్చు ). బతుకు దారి దిగువ తరగతి కుటుంబాల్లోని నిజాయితీకి అద్దం పట్టే కథ.
వృత్తి ధర్మం మనకున్నదాంట్లో ఒకరికి సహాయపడితే భగవంతుడు మనకి సహాయపడతాడు అని చెప్పే కథ. అంతరాలు మధ్యతరగతి జీవితాల్లో డబ్బుకి మానవ సంబంధాలకి జరిగే అంతర్మథనం ప్రధాన వస్తువు. కొంచం సాగతీత అనిపిస్తుంది. బంధం కథ ముగింపు ఓ హెన్రీ కథలని పోలి ఉంది. మంచి ముగింపు ఉన్న కథ ఇది. గోరింట పండింది బాగా పాతకాలం కథ. ఇప్పటి కథ కాలం కథ కాదు. ఆనందపురం వెళ్ళాలి టైటిల్ కొంచం మధురాంతకం గారి కథ లాగా అనిపించినా బాగానే ఉన్న కథ.
మొత్తం మీద కథలు అన్నీ మధ్యతరగతి సమస్యలు, వారి జీవన విధానాలు ప్రధాన అంశాలుగా తీసుకున్నారు. అన్ని చదివించే కథలే. కాని కొన్ని కథలు సాగతీత వల్ల మంచి కథ అవాల్సి కూడా కాకుండా మాములు కథలాగా మిగిలిపోతాయి. వీరి ఇంకో కథా సంపుటి అత్మద్రుతి నేను చదవలేదు దాని గురించి విశేషాలు ఈ కథా సంపుటిలో ఉన్నాయి.
*****
from : http://pustakam.net/?p=14304
Book available in Kinige.com 

ప్రళయ కావేరి కథలు – స. వెం. రమేష్

వ్యాసకర్త: Sri Atluri
******
దాదాపు గా నాలుగు ఏళ్ళ క్రితం అనుకుంటా ప్రళయ కావేరి కథలు చదివాను. భాష కొంచం నాకు కష్టం గానే ఉండింది. కానీ రెండు కథలు చదవగానే అర్ధం కావడం మొదలు పెట్టింది. నిజానికి ఈ కథలు అన్ని ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం లో ప్రచురించబడ్డాయి కాని అప్పటికి ఆన్లైన్ లో ఆంధ్రజ్యోతి రాకపోవడం వల్లో లేక నేను సరిగ్గా చూడకపోవడం వల్లో చదవలేకపోయాను. అనుకోకుండా ఒకసారి ఈ కథలగురించి వినడం దాంతో ఇండియా నుంచి తెప్పించి చదవడం జరిగింది.
ఈ కథ సంకలనం లో మొత్తం ఇరవై ఒక్క కథలు ఉన్నాయి. ఉత్తరపొద్దు కథతో మొదలైన ఈ సంకలనం వోల్లెరుగని నిద్ర కథ తో పూర్తవుతాయి. రమేష్ గారికి భాష మీద పట్టుతో పాటు ప్రేమా, మమకారం కూడా చాలా ఉన్నాయి. ప్రళయకావేరి అనగా మనకి తెలిసిన పులికాట్ సరస్సు. ఇది ఇండియా లో రెండో అతి పెద్ద సరస్సు. ఈ సరస్సు చుట్టూ ఉన్న దీవులు వాటి పేర్లు, అక్కడి వారి జీవన విధానం ఏంటో, ఎంతో అందం గా రాసారు. మనకు తెలీని బోలెడు పేరులు మానని అలా పలకరించి మానని వదలవు.
ఈ పండ్ల పేర్లు చూడండి.. పాలపండ్లు , కలిగి పండ్లు , బీర పండ్లు , బిక్కి పండ్లు, నిమ్మ టాయలు, ఊటి పండ్లు , గొంజి పండ్లు, ఎలుక చెవులు, బలిజ పండ్లు, పిల్లట్లు – ఇవి అన్ని అడవిలో దొరికే పండ్లు. వీటిలో ఒక్కదాని పేరు కూడా వినలేదు నేను ఇప్పటిదాకా (రుచి మాట దేవుడెరుగు). అసలు ఇలాంటి పండ్లు ఉంటాయని కూడా తెలీదు నాకు. అంటే మనం పట్నం లో పెరిగి ప్రకృతికి ఎంత దూరం గా పెరిగామో అని ఒక రకమైన సిగ్గు వేస్తుంది. నారింజ కాయని కిచ్చిలి కాయ అంటారని ఇప్పుడే తెలిసింది. బలిగూడు (చెడుగుడు) ఆటలో కూతలు ” ఆకు పాకు బెల్లం పెడతా నాకు” “గోడమీద గొలుసు, నీ అబ్బ నాకు తెలుసు ” వింటే ఎంత నవ్వు వస్తుందో… ఇలాంటివి కూడా ఉంటాయని తెలీదు మనకి (నాకు) .పరంటిది పెద్దోళ్ళు కథలో భజన గురించి చదువుతుంటే చిన్నప్పుడు మన అక్కవాళ్ళు బొమ్మల పెళ్ళికి మనం చేసే హడావిడి గుర్తుకు రాకమానదు.
ఇరవై ఒక్క కథలలో ఒక్క కథ కూడా నచ్చని కథ లేదు అంటే అతిశయోక్తి లేదు. అన్ని కథలు చాలా బాగున్నాయి. ఒక కథ చదువుతుంటే మానని మనం చదువుకుంటున్న భావన వస్తే అది మన తప్పు కాదు.
తిని దిబ్బెకిన్నోడూ, అవునమ్మి అప్పుతీరిచ్చినోడు బాగుపడడు అని చెపుతాడు రమేష్. దాదాపు గా ఇదే సంగతి మన ఇళ్ళల్లో మన. పెద్దవాళ్ళు చెపుతారు . ఎద్దుల గురించి చదువుతుంటే మా నాన్నకి మా ఇంట్లో ఉన్న ఎద్దుల మీద ఉన్న మమకారం గుర్తుకు వచ్చింది. వాటిని అమ్మవలసి వచ్చిన రోజు అయన కూతురిని అత్తవారింటికి పంపిన బాధ కంటే ఎక్కువ పడ్డాడు.. దాదాపు గా నాలుగేళ్ళు నెల నెల వెళ్లి చూసుకు వచ్చేవాడు వాటిని.
అమ్మ పాల కమ్మదనం చదువుతుంటే అమ్మతనం మీద మమకారం పెరగక పోదు.ఆటకెక్కిన అలక చదువుతుంటే మన చిన్ననాటి అలక ఎంత సేపో చెప్పకనే చెప్పుతుంది. అలాగే ఆడే వయసులో ఆడాల, కాసేవ్వఅత్తా భాగోతం, పాంచాలి పరాభవం, పరంటిది పెద్దోళ్ళు కతలు నవ్వు తెప్పిస్తే, పద్దినాల సుట్టం, తెప్ప తిరనాళ్ల, వోళ్ళేరుగని నిదుర, అడ పోడుసు సొంగోం కథలు కంటతడ పెట్టిస్తాయి. ఒక్క కథ పేరు చెప్పి ఇంకో కథ పేరు చెప్పకపోవడం ఆ కథలకి అన్యాయం చెయ్యడమే. ప్రతి కథ ప్రత్యేకమైనవే.
“అమ్మంటే కన్నతల్లె కాదు, అమ్మ బాస కూడా, అమ్మంటే అమ్మనేల కూడా” ఎంత చక్కటి విశ్లేషణ. ఇది చెప్పింది చదువుకొని రమేష్ తాతగారు. వారికి నా నమస్సులు. ఇలాంటి కథలు రమేష్ గారు మర్రిన్ని రాయాలని కోరుకుంటూ …

Pustakam.net vachina naa sameeksha 

రంగుటద్దాల కిటికీ .... ఎస్. నారాయణస్వామి

రంగుటద్దాల కిటికీ .... ఎస్. నారాయణస్వామి

ఈ కథా సంపుటం లో ఇరవై ఒక్క కథలు ఉన్నాయి.  వీటిలో తప్పకుండా చదవల్సిన కథ తుపాకి ... కథ ముగింపు లో మనకి తెలీకుండానే కళ్ళలో నీళ్ళు తిరగక మానవు. మిగిలన కథల్లో వీరిగాడి వలస మధ్యతరగతి మనస్తవాన్ని తెలియ చేసే కథ. efficency ప్లీజ్ , వలయం, నిరసన లాంటి చిన్న కథలు అమెరికా లో జరుగుతున్నా కథలు . అమ్మాయి మనసులని తెలియ చేసే కథలు ఇండియన్ వాల్యూస్, డిటెక్టివ్ నీలు.  ధీరసమీరే ముగింపు యండమూరి వీరేంద్ర నాథ్  ఆనందో బ్రహ్మ కి నకలు...

దీంట్లో నాకు ఏమనాలో తెలీని కథలు ఒక మూడు ఉన్నాయి. అవి సాయం సేయరా డింభికా , ఖాండవ వనం, చక్కని చుక్క.  దీంట్లో సాయం సేయరా  కథలో  నాయకుడు పక్కింటి తెలుగు కుటుంబానికి అవసరానికి ఆదుకుంటాడు , ఆ తెలుగు కుటుంబం ఆతను వీరి ఇల్లు మారినప్పుడు ఈ రోజు నాకు కుదరకపోవచ్చు ఇంకో రోజు పెట్టుకోండి అంటారు. నాయకుడి భార్య కి ఒక అమెరికన్ కొలీగ్ ఉంటుంది ... ఆవిడ పెళ్ళికి వీళ్ళని పిలవదు కానీ వీరు ఇల్లు మారినప్పుడు  సహాయం చేస్తారు. ఇది కథ. అమెరికా లో ఉన్నవాళ్ళకి  అమెరికన్స్ పెళ్ళికి చాల తక్కువ మందిని పిలుస్తారు అన్నది బాగా తెలుసు. అలాంటిది ఈ కథలో వాళ్ళు పిలవలేదు అన్న ఫీలింగ్ దేనికో అర్ధం కాదు. అలాగే మనం ఒకళ్ళు మనకి సహాయం చేస్తారు ఫ్యూచర్ లో అని సహాయం చెయ్యము. మనకి కుదిరింది కాబట్టి చేసాం.. వాళ్ళకి కుదరలేదు అని అనుకోవడం మంచిది లేక పొతే అది సహాయం కిందకి రాదు, వ్యాపారం కిందకి వస్తుంది.
    ఖాండవ వనం కథలో పాత్రలు తెలంగాణా లో మాట్లాడుకుంటూ ఉంటారు.. మిగిలినది అంట వేరే భాషలో ఉంటుంది... అది కూడా తెలంగాణా లో ఉంటె ఇంకా మంచి కథ అయ్యేది. 
  చక్కని చుక్క కథ మంచి కథ... పిల్లలు మనం వాళ్ళని సరిగ్గా దారిలో వెళ్ళేలా చూస్తున్నామ లేదా అని. కాని కథనం లో కి వచ్చే సరికి చాల ల్లోప్ హోల్స్ ఉన్నాయి అనిపిస్తుంది. ఒకటి మాములుగా మన ఇళ్ళల్లో పార్టీలు అంటే, మనతో పాటు మన పిల్లలు కూడా ఉంటారు. పిల్లలు పిల్లలు మంచి స్నేహితులు  అవుతారు. ఇక్కడ అమ్మాయి కి అలాంటిది ఉండకపోవడం అన్నది ఆశ్చర్యం, ఇంకో blunder  ఏంటి అంటే దిలీప్ అమెరికా లో మాస్టర్స్ చదివి సెక్స్ విత్ మైనర్ ఇస్ క్రైమ్ అని తెలీకపోవడం. 

ఈ కథ సంపుటం లో నాకు నచ్చింది తుపాకీ, వీరిగాడి వలస మిగిలినవి ఇంకా బాగా రాయొచ్చు ఏమో అని నా అభిప్రాయం.  రచయితా లో మంచి భావుకుడు ఉన్నారు.

చెప్పుకోవలిసిన ఇంకో విషయం అన్వర్ గారి బొమ్మలు. అవి చాల బాగున్నాయి.

కినిగే లో దొరుకుతుంది ఈ పుస్తకం ....

మిర్చీ - సమీక్ష

కథ కాకరకాయ లేని మిర్చీ ....   సినిమాలో బాగున్నది ... ప్రభాస్ ఆహార్యం , దుస్తులు...  అక్కడక్కడ సంభాషణలు... చాలాకాలం తరవాత కనపడ్డ నదియ .  సత్యరాజ్ పర్వాలేదు బాగానే చేసాడు . సంపత్ కూడా బాగా చేసాడు ... బాగాలేనిది సినిమా కి బేసిక్ కథ ....

హీరో మిలన్ లో రోడ్ మీద స్నేహితులతో కలిసి సంగీతం సాధన చేస్తూ ఉండగా ఒక అమ్మాయి వచ్చి రక్షించండి అని వాటేసుకుంటుంది . అబ్బాయి ఆ వెంటపడిన వాళ్ళని ప్రేమించండి అని హితబోద చేసి  వాళ్ళని మార్చేసి అమ్మాయి వెనకాల పడి ఒక చెత్త సాంగ్ పాడి , అమ్మాయి (మానస ) నస  భరించలేక ఫ్లైట్ ఎక్కి కాలేజి సెలవలకి ముందర మానస అన్న పదేళ్ళ నుంచి చదువుతున్న దాంట్లో చేరతాడు. అక్కడ నస  అన్న ని రౌడి నుంచి ఇంటి ఓనర్ మరదలి ప్రేమలో పడేలా చేసి సెలవలకి నస  అన్న తో పాటు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి అక్కడ ఉన్న faction కుటుంబాన్ని అంతా తన ప్రేమ తో మార్చేసి నస ని వదిలేసి తన ప్రేయసి తో వెళ్ళిపోతాడు ... ఇది సూక్షమ్ గా కథ ..

సినిమా లో  కథ ఇప్పటికి ఒక వందసార్లు వచ్చిన కథ , .. కొంచం ఈ మధ్య వచ్చిన బృందావనం , దానికి ముందర వచ్చిన శంఖం సినిమాల పోలికలు ఎక్కువ కనపడతాయి.  బ్రహ్మానందం షరా మాములే లాగా ఉన్నారు.  కథ మొదటి భాగం ఒక  హీరోయిన్ రెండో భాగం ఇంకో హీరోయిన్ తో సాగుతూ ఉంటుంది. ఇద్దరు స్క్రీన్ కి నిండుగా బండగా ఉన్నారు ...నస  కి నటన అంటే ఇంకా తెలిసినట్టు గా లేదు .. సినిమా అంతా బృందావనం  లో కాజల్ లాగా ఏడుపు మొహం వేసుకుని తిరుగుతూ ఉంటుంది ... అనుష్క పాపం పెరిగిన వొళ్ళు దాచుకోకుండా కష్టపడుతూ దాన్ని వంకర్లు తిప్పడానికి ట్రై చేస్తూ హీరో చుట్టు తిరుగుతూ ఉంటుంది ... అంతకు మించి చెయ్యడానికి ఎంలేక ... ఉన్నంతలో సత్యరాజ్ , నదియ, సంపత్  బాగా చేసారు. 

పాటలు నృత్యాలు దొందు దొందే ... కాటుక కళ్ళు సాంగ్ డాన్సు బాగున్నై .. డార్లింగ్  పాట , డాన్సు రెండు చెత్త... మిర్చి మిర్చి ,  యాహూ యాహూ దాదాపుగా అంతే ఇంకా పండగ లా దిగివచ్చావు పాట  అయితే జనాలు ఘొల్లున నవ్వడమే ....

సినిమా మొత్తం మీద సోది సినిమా ...

నామిని - నెంబర్ వన్ పుడింగి ...

.
నామిని గారి వి మొదటగా మిట్టూరోడి కథలు చదివా, అప్పట్టికి ఇంకా తెలిసి తెలియని వయసు .. అందువల్లో లేక మామూలుగా చదివే కృష్ణ జిల్లా బాష కాకపోవడం వల్లో కాని ఎక్కువగా దాని గురించి ఆలోచించాలా .. నిజానికి అవి నాకు పేపర్ లో వచ్చాయని అని కూడా తెలీదు అప్పుడు. వేసవి సెలవులకివూరు వెళ్ళినప్పుడు అన్నయ్య దగ్గర ఉన్న పేపర్ కట్టింగ్ లో చదివా ... ఆ తరవాత వాటి గురించి అంతగా ఎక్కువ ఆలోచన గాని గుర్తు గాని పెట్టుకోలా.... మళ్ళా ఎప్పుడో ఒకసారి నవోదయ కి వెళ్ళినప్పుడు బాపు గారి బొమ్మ కనపడి పుస్తకం కొనాలా వొద్దా అని ఆలోచిస్తుంటే , అక్కడే ఉన్న షాప్ అయన మంచి బుక్ అని రికమెండ్ చేసారు ... సరే అని కొన్నా... కొని దాన్ని ఇంకో నెల దాకా చదవాలా.. మళ్ళి నెల కాగానే నవోదయ కి వెళ్ళాను.. అయన పుస్తకం చదివారా అని అడిగారు. నేను ఇంకా లేదు అని మొహమాటం గా జవాబు చెప్పి, ఇంకొన్ని పుస్తకాలు కొనుకొచ్చి, ఇంటికి రాగానే మొదట కొత్తగా తెచ్చిన పుస్తకాలు పక్కన పెట్టి , పచ్చ నాకు సాక్షి గా చదవటం మొదలు పెట్టాను. పుస్తకం పూర్తిగా చదివే వరకు ఆపలేదు. ఆ తరవాత ఆ పుస్తకాన్ని నాన్నగారికి ఇచ్చ చదవమని (మా ఇంట్లో ఎవరి పుస్తకాల అల్మేరాలు వాళ్ళవి .. ఎప్పుడన్నా పుస్తకం కావాలి అంటే ముందుగా చెప్పాల్సిందే, తిరిగి ఇవ్వాల్సిందే)... పుస్తకం నచ్చింది ఇద్దరికీ ... కాని ఎక్కువ ఆలోచించలేదు. అప్పట్లో నేను కలిసిన ఒకే రచయిత వీరేంద్రనాథ్ అది కూడా పనికట్టుకుని వెళ్లి కలవలేదు . ఏదో సినిమా ఫంక్షన్ లో కలిసారు.
అమెరికా కి వచ్చాక పుస్తకాలు దొరకడం కష్టం గా ఉండేది ... ఎవరన్న ఇండియా నుంచి వస్తున్నారు అంటే నవోదయ లో బుక్స్ తెమ్మని చెప్పేవాడిని. ఒక సరి చికాగో వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ ఇండియా బుక్ హవుసే లో చందా కడితే వారం వారం ఆంధ్రజ్యోతి / ప్రభ పంపుతా అన్నాడు .. దాంతో వాడికి చందా కట్టాను. అప్పుడు జ్యోతి లో పోలేరమ్మ బండ అని ఖదీర్ బాబు కథు సీరియల్ గా వస్తున్నై. అవి చదివి నేను ఖదీర్ కి ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి ఫోన్ చెసి మాట్లాడాను.. అప్పుడు ఫోన్ ఎత్తింది నామిని గారు. ఆ తరవాత హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి వెళ్ళినప్పుడు ఖదీర్ ని కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు నామిని గారిని కూడా కలవడం జరిగింది. పక్కనే ఉమామహేశ్వర రావు కూడా ఉన్నారు ... కానీ ఉమా గారు ఎక్కువ మాట్లాడలేదు. అప్పుడు నామిని గారి పుస్తకం మళ్ళి కొని ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకున్నాను (అది ఇప్పటికి నా దగ్గర ఉంది ). హైదరాబాద్ లో ఉన్న ఆ అరునేల్లల్లో దాదాపు గా ఒక నలుగు నారలు కలిసి ఉంటాను వారిని.
తిరిగి అమెరికా వచ్చాక ఆంధ్రజ్యోతి ముసినప్పుడు ఎలా ఉన్నారో కనుక్కుందాం అని ఖదీర్ ని అడిగితె బాగానే ఉన్నారు ప్రాబ్లం లేదు . లక్షన్నర దాక ఆంధ్రజ్యోతి నుంచి వచ్చింది అని చెప్పారు. (అప్పుడు ఖదీర్ నీహార్ ఆన్ లైన్ లో పనిచేస్తున్నారు). తరవాత చాల సార్లు ఎలా ఉన్నారో కనుకునే వాడిని వేరే స్నేహితుల ద్వారా ... అందరు బాగానే ఉన్నారు ... పుస్తకాలూ ఆయనే ప్రింట్ చేసుకుంటున్నారు ..అక్కడి స్చూల్స్ లో అమ్ముతున్నారు అని బాగానే ఉన్నారు అని చెప్పేవారు.. నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాకపోయినా బాగున్నారు కదా అని అనుకునేవాడిని.
గత సంవత్సరం పచ్చనాకు పుస్తకానికి పాతికేళ్ళు అని దాదాపు గా అన్ని పేపర్స్ లో ఆర్టికల్స్ రావడం ఆయనకి సన్మానం చెయ్యడం పదిలక్షలు ఇవ్వడం జరిగింది. నేను కూడా సంతోషించాను. వెంటనే ఆంధ్రజ్యోతి ఓ వారం దాని మిద అయన రాయడం. దాని మిద చర్చ చర్చ జరగడం విన్నాను. కానీ పట్టించుకోలేదు . అది జరిగిన కొన్ని నెలలకి ఒక స్నేహుతుడు నామిని కొత్తపుస్తకం పంపుతున్న అని అన్నాడు. కొన్ని కారణాల వాళ్ళ ఆ పుస్తకం నాకు చేరలేదు. మొన్న జంపాల గారు ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు నాకోసం ఇంకో కాపీ కొని పోస్ట్ చేస్తారు. రాగానే చదివాను ...
పుస్తకం పూర్తి చెయ్యగానే ఒక రోజు వరకు మామూలు గా ఆలోచించలేక పోయాను. అయన పచ్చ నాకు సాక్షి గా నాకు బాగా నచిన పుస్తకం. కాని అయన కి అయన గొప్ప వ్యక్తీ ని అనుకోవడం, లేక ఇంకొకళ్ళు ఎప్పుడు ఆయనకి సాయం చెయ్యాలి అనుకోవడం అంత ముర్ఖత్య్వం , భార్య పట్టా అయన చూపిన వైనం లాంటివి నాకు మింగుడు పడలేదు . కొన్ని విషయాలు తెలుసుకోక పోవడం అంత మంచిదని ఇంకోటి లేదు . ఇది కూడా అలాంటిదే ఏమో మరి. ఒక రచయితా ఆత్మ కథ అని ఒదిలేసుకోవాలి ఏమో మరి.
ఉద్యోగం పోగానే ప్రపంచం అంతా అంధకారం అయిపోవడం ఏంటో. ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నప్పుడు పొదుపు అన్నది ఎక్కడా కనపడదు. జీతం తో పాటు గీతం కూడా తీసుకునేవారం అని చెప్పారు.. మరి పొదుపు గురించి ఎక్కడా చెప్పలేదు. పిల్లల గురించి కూడా ఎక్కడా పట్టించుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు గొప్పవారు అని పుస్తకం లో ఒక పది సార్లు రాసి ఉంటారు ... మరి అయన ని ఎక్కడ ఆదర్శం గా తెసుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు నామిని గారిని గొప్పవారు అన్నారు కాబట్టి నామిని గారు నిజం గా నే గొప్పవారు అనుకోవాలి ఒకరు వెళ్ళిన తోవ లో నేను పోగూడదు అని కొత్త దోవ వేసాను చూడండి అని ఇయన అనవచ్చు... కాని ఆ దోవ ఎంతవరకు ఇతరులకి మార్గదర్శర్వం అంటే నాకు తెలిసి లేక నావరకు అయితే ఎక్కడా ఆచరించేలా లేదు. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని చూసే చూపులు తప్ప . అన్ని చోట్ల వాళ్ళు నాకు సాయం చేసారు ... పలానా వాళ్ళు మోసం చేసారు అని తప్ప స్వహతగా నామిని గారు సమాజానికి తన వంతుగా చేసింది ఏమిటి, లేక అయన తనవంతు గా తన కుటుంబానికి కాక వేరే వారికి చేసిన సాయం ఎంత ?? శూన్యం...
ఒక రచయిత, రచయిత గా బతకాలి అంటే ఇంత కష్టపడాలి కాబోలు అని ఒక అభిప్రాయం రావడానికి ఈ పుస్తకం చదివాక అనిపించవచ్చు. కాని ఇంకో పార్శం ఏంటి అంటే ... నామిని గారి మెప్పు కోసం చాలామంది ఎదురు చూస్తున్నట్టు గా రాసుకోవడం. బాపు గారు నామిని గారి గురించి రాస్తే అది గొప్ప... కాని అదే బాపు గారు వంశి గారి గురించి రాసినా కాని వంశి గొప్పవారు కాదు. అలాగే చాసో , రావి శాస్త్రి ఇంకా మిగిలినవాళ్ళు కూడా ...
ఒకరి సాయం లేకుండా ఈ ప్రపంచం లో గడపటం కష్టం. అది ఎటువండిది అయినా కావచ్చు. కాని జీవితాంతం ఎవరిదో ఒకరి ఆసరా ఉండాలి అనుకోవడం ... తనని ఎవరు గుర్తించలేదు అని వ్యసనాలకి బానిస కావడం అంత దురదృష్టం ఇంకోటి లేదు. నామిని గారి జీవితం అయన ఇష్టం అది తప్పు కాదు ... కాని అయన అలా కావడానికి కారణం ఇతరులు అని అయన అనడమే నాకు నాకు అర్ధం కాలేదు.

చివరగా ... మీకు నామిని గారి పచ్చ నాకు సాక్షిగా , మిట్టూరోడి కథలు లాంటివి నచ్చితే .... ఈ పుస్తకం చదవకండి ... ఇది అయన మీద ఉన్న అభిమానాన్ని చాలా వరకు తగ్గించవచ్చు...