నామిని - నెంబర్ వన్ పుడింగి ...

.
నామిని గారి వి మొదటగా మిట్టూరోడి కథలు చదివా, అప్పట్టికి ఇంకా తెలిసి తెలియని వయసు .. అందువల్లో లేక మామూలుగా చదివే కృష్ణ జిల్లా బాష కాకపోవడం వల్లో కాని ఎక్కువగా దాని గురించి ఆలోచించాలా .. నిజానికి అవి నాకు పేపర్ లో వచ్చాయని అని కూడా తెలీదు అప్పుడు. వేసవి సెలవులకివూరు వెళ్ళినప్పుడు అన్నయ్య దగ్గర ఉన్న పేపర్ కట్టింగ్ లో చదివా ... ఆ తరవాత వాటి గురించి అంతగా ఎక్కువ ఆలోచన గాని గుర్తు గాని పెట్టుకోలా.... మళ్ళా ఎప్పుడో ఒకసారి నవోదయ కి వెళ్ళినప్పుడు బాపు గారి బొమ్మ కనపడి పుస్తకం కొనాలా వొద్దా అని ఆలోచిస్తుంటే , అక్కడే ఉన్న షాప్ అయన మంచి బుక్ అని రికమెండ్ చేసారు ... సరే అని కొన్నా... కొని దాన్ని ఇంకో నెల దాకా చదవాలా.. మళ్ళి నెల కాగానే నవోదయ కి వెళ్ళాను.. అయన పుస్తకం చదివారా అని అడిగారు. నేను ఇంకా లేదు అని మొహమాటం గా జవాబు చెప్పి, ఇంకొన్ని పుస్తకాలు కొనుకొచ్చి, ఇంటికి రాగానే మొదట కొత్తగా తెచ్చిన పుస్తకాలు పక్కన పెట్టి , పచ్చ నాకు సాక్షి గా చదవటం మొదలు పెట్టాను. పుస్తకం పూర్తిగా చదివే వరకు ఆపలేదు. ఆ తరవాత ఆ పుస్తకాన్ని నాన్నగారికి ఇచ్చ చదవమని (మా ఇంట్లో ఎవరి పుస్తకాల అల్మేరాలు వాళ్ళవి .. ఎప్పుడన్నా పుస్తకం కావాలి అంటే ముందుగా చెప్పాల్సిందే, తిరిగి ఇవ్వాల్సిందే)... పుస్తకం నచ్చింది ఇద్దరికీ ... కాని ఎక్కువ ఆలోచించలేదు. అప్పట్లో నేను కలిసిన ఒకే రచయిత వీరేంద్రనాథ్ అది కూడా పనికట్టుకుని వెళ్లి కలవలేదు . ఏదో సినిమా ఫంక్షన్ లో కలిసారు.
అమెరికా కి వచ్చాక పుస్తకాలు దొరకడం కష్టం గా ఉండేది ... ఎవరన్న ఇండియా నుంచి వస్తున్నారు అంటే నవోదయ లో బుక్స్ తెమ్మని చెప్పేవాడిని. ఒక సరి చికాగో వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ ఇండియా బుక్ హవుసే లో చందా కడితే వారం వారం ఆంధ్రజ్యోతి / ప్రభ పంపుతా అన్నాడు .. దాంతో వాడికి చందా కట్టాను. అప్పుడు జ్యోతి లో పోలేరమ్మ బండ అని ఖదీర్ బాబు కథు సీరియల్ గా వస్తున్నై. అవి చదివి నేను ఖదీర్ కి ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి ఫోన్ చెసి మాట్లాడాను.. అప్పుడు ఫోన్ ఎత్తింది నామిని గారు. ఆ తరవాత హైదరాబాద్ వెళ్ళినప్పుడు ఆంధ్రజ్యోతి ఆఫీసు కి వెళ్ళినప్పుడు ఖదీర్ ని కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు నామిని గారిని కూడా కలవడం జరిగింది. పక్కనే ఉమామహేశ్వర రావు కూడా ఉన్నారు ... కానీ ఉమా గారు ఎక్కువ మాట్లాడలేదు. అప్పుడు నామిని గారి పుస్తకం మళ్ళి కొని ఆటోగ్రాఫ్ తీసుకున్నాను (అది ఇప్పటికి నా దగ్గర ఉంది ). హైదరాబాద్ లో ఉన్న ఆ అరునేల్లల్లో దాదాపు గా ఒక నలుగు నారలు కలిసి ఉంటాను వారిని.
తిరిగి అమెరికా వచ్చాక ఆంధ్రజ్యోతి ముసినప్పుడు ఎలా ఉన్నారో కనుక్కుందాం అని ఖదీర్ ని అడిగితె బాగానే ఉన్నారు ప్రాబ్లం లేదు . లక్షన్నర దాక ఆంధ్రజ్యోతి నుంచి వచ్చింది అని చెప్పారు. (అప్పుడు ఖదీర్ నీహార్ ఆన్ లైన్ లో పనిచేస్తున్నారు). తరవాత చాల సార్లు ఎలా ఉన్నారో కనుకునే వాడిని వేరే స్నేహితుల ద్వారా ... అందరు బాగానే ఉన్నారు ... పుస్తకాలూ ఆయనే ప్రింట్ చేసుకుంటున్నారు ..అక్కడి స్చూల్స్ లో అమ్ముతున్నారు అని బాగానే ఉన్నారు అని చెప్పేవారు.. నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాకపోయినా బాగున్నారు కదా అని అనుకునేవాడిని.
గత సంవత్సరం పచ్చనాకు పుస్తకానికి పాతికేళ్ళు అని దాదాపు గా అన్ని పేపర్స్ లో ఆర్టికల్స్ రావడం ఆయనకి సన్మానం చెయ్యడం పదిలక్షలు ఇవ్వడం జరిగింది. నేను కూడా సంతోషించాను. వెంటనే ఆంధ్రజ్యోతి ఓ వారం దాని మిద అయన రాయడం. దాని మిద చర్చ చర్చ జరగడం విన్నాను. కానీ పట్టించుకోలేదు . అది జరిగిన కొన్ని నెలలకి ఒక స్నేహుతుడు నామిని కొత్తపుస్తకం పంపుతున్న అని అన్నాడు. కొన్ని కారణాల వాళ్ళ ఆ పుస్తకం నాకు చేరలేదు. మొన్న జంపాల గారు ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు నాకోసం ఇంకో కాపీ కొని పోస్ట్ చేస్తారు. రాగానే చదివాను ...
పుస్తకం పూర్తి చెయ్యగానే ఒక రోజు వరకు మామూలు గా ఆలోచించలేక పోయాను. అయన పచ్చ నాకు సాక్షి గా నాకు బాగా నచిన పుస్తకం. కాని అయన కి అయన గొప్ప వ్యక్తీ ని అనుకోవడం, లేక ఇంకొకళ్ళు ఎప్పుడు ఆయనకి సాయం చెయ్యాలి అనుకోవడం అంత ముర్ఖత్య్వం , భార్య పట్టా అయన చూపిన వైనం లాంటివి నాకు మింగుడు పడలేదు . కొన్ని విషయాలు తెలుసుకోక పోవడం అంత మంచిదని ఇంకోటి లేదు . ఇది కూడా అలాంటిదే ఏమో మరి. ఒక రచయితా ఆత్మ కథ అని ఒదిలేసుకోవాలి ఏమో మరి.
ఉద్యోగం పోగానే ప్రపంచం అంతా అంధకారం అయిపోవడం ఏంటో. ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నప్పుడు పొదుపు అన్నది ఎక్కడా కనపడదు. జీతం తో పాటు గీతం కూడా తీసుకునేవారం అని చెప్పారు.. మరి పొదుపు గురించి ఎక్కడా చెప్పలేదు. పిల్లల గురించి కూడా ఎక్కడా పట్టించుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు గొప్పవారు అని పుస్తకం లో ఒక పది సార్లు రాసి ఉంటారు ... మరి అయన ని ఎక్కడ ఆదర్శం గా తెసుకున్నట్టు గా కనపడదు. బాపు గారు నామిని గారిని గొప్పవారు అన్నారు కాబట్టి నామిని గారు నిజం గా నే గొప్పవారు అనుకోవాలి ఒకరు వెళ్ళిన తోవ లో నేను పోగూడదు అని కొత్త దోవ వేసాను చూడండి అని ఇయన అనవచ్చు... కాని ఆ దోవ ఎంతవరకు ఇతరులకి మార్గదర్శర్వం అంటే నాకు తెలిసి లేక నావరకు అయితే ఎక్కడా ఆచరించేలా లేదు. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని చూసే చూపులు తప్ప . అన్ని చోట్ల వాళ్ళు నాకు సాయం చేసారు ... పలానా వాళ్ళు మోసం చేసారు అని తప్ప స్వహతగా నామిని గారు సమాజానికి తన వంతుగా చేసింది ఏమిటి, లేక అయన తనవంతు గా తన కుటుంబానికి కాక వేరే వారికి చేసిన సాయం ఎంత ?? శూన్యం...
ఒక రచయిత, రచయిత గా బతకాలి అంటే ఇంత కష్టపడాలి కాబోలు అని ఒక అభిప్రాయం రావడానికి ఈ పుస్తకం చదివాక అనిపించవచ్చు. కాని ఇంకో పార్శం ఏంటి అంటే ... నామిని గారి మెప్పు కోసం చాలామంది ఎదురు చూస్తున్నట్టు గా రాసుకోవడం. బాపు గారు నామిని గారి గురించి రాస్తే అది గొప్ప... కాని అదే బాపు గారు వంశి గారి గురించి రాసినా కాని వంశి గొప్పవారు కాదు. అలాగే చాసో , రావి శాస్త్రి ఇంకా మిగిలినవాళ్ళు కూడా ...
ఒకరి సాయం లేకుండా ఈ ప్రపంచం లో గడపటం కష్టం. అది ఎటువండిది అయినా కావచ్చు. కాని జీవితాంతం ఎవరిదో ఒకరి ఆసరా ఉండాలి అనుకోవడం ... తనని ఎవరు గుర్తించలేదు అని వ్యసనాలకి బానిస కావడం అంత దురదృష్టం ఇంకోటి లేదు. నామిని గారి జీవితం అయన ఇష్టం అది తప్పు కాదు ... కాని అయన అలా కావడానికి కారణం ఇతరులు అని అయన అనడమే నాకు నాకు అర్ధం కాలేదు.

చివరగా ... మీకు నామిని గారి పచ్చ నాకు సాక్షిగా , మిట్టూరోడి కథలు లాంటివి నచ్చితే .... ఈ పుస్తకం చదవకండి ... ఇది అయన మీద ఉన్న అభిమానాన్ని చాలా వరకు తగ్గించవచ్చు...

భస్మాసురా హ్యాపీ న్యూ ఇయర్ రా ,,,

ఖంగారు పడకండి ఇదేమిటని ,,, మా వేణు కొడుకు విభు కి నేను భస్మసురుడిని. వాడి వయసు నాలుగేళ్ళు . చిన్నప్పటినుంచి వాడికి పాలతో పాటు రామాయణం , భారతం పట్టించాడు వాళ్ళ బాబాయి. దాంతో వాడికి రాముడు , కృష్ణుడు కన్నా రాక్షసులు బాగా నచ్చేసారు. అంతే కాకుండా అన్ని రకాల ఆయుధాలు వాటి ప్రయోగాలు గట్రా బ్రహ్మాండంగా తెలిసి పోయాయి. నేను ఒక రోజు వాడికి ఫోన్ చేశా (వాళ్ళ బాబాయి కి చేసాలెండి). ఆ సమయానికి వాడికి వాళ్ళ బాబాయ్ వాడికి భస్మాసురుడి కథ చెపుతున్నాడు. దాంతో ఎవరు నువ్వు అని నన్ను అడిగాడు నేను భస్మాసురుడిని అని చెప్పా. ఇంకా అప్పటినుంచి నా పేరు భస్మాసురుడు అయిపొయింది. అప్పుడప్పుడు వాడికి ఏదన్నా గిఫ్ట్లు గట్రా పంపేవాడిని. దాంతో వాడు ఎవరన్నా వాడిని భయపెడితే, భస్మాసురుడు నా ఫ్రెండ్ , వాడికి చెప్పి నిన్ను కల్చేయిస్తా అని బెదిరించేవాడు. అంతే కాదు వాడికి బోలెడు అస్త్రాలు తెలుసు అని చెప్పా కదా... ఏవో మంత్రాలూ చదివి మనమిద ఆ అస్త్రం వేస్తున్న అని చెప్పేవాడు. వాడికి గిఫ్ట్లు పంపేవాడిని అని చెప్పా కదా.. అందుకని ఈ సారి కొత్త సంవత్సరం రోజు నాకోసం వాడే ఒక గ్రీటింగ్ కార్డ్ సెలెక్ట్ చేసి దాని మీద వాడికి వచ్చిన అక్షరాలతో నాపేరు రాసి దాని మిద మళ్ళి డిజైన్ వేసి పంపాడు. కార్డ్ తో పాటు ఒక కీ చైన్ కూడా పంపాడు. భస్మాసురుడు కాబట్టి బి అక్షరంతో వచ్చే కీ ఛైన్ తీసుకోయాడు. అయితే వాళ్ళ బాబాయి అడ్డుపడి శ్రీ భస్మాసుర అని పూర్తీ పేరు అని చెప్పి ఎస్ అన్న అక్షరం తో ఉన్న కీ ఛైన్ పంపారు. నాకు ఆ కార్డ్ వస్తోంది అని తెలీదు. ఇండియా నుంచి మామూలుగా బుక్స్ అని తీసి చూస్తె ఇవి .. చూడగానే నవ్వు , రేపు నిజం గా నన్ను చూస్తె విభు భస్మాసురుడు ఇలా ఉన్నాడు ఏంటి అని అనుకుంటాడా అని కూడా అనుకుంటాడు ఏమో అని కూడా అనిపిస్తుంది.

వాడిని ఫొటోస్ లో చూడటం / ఫోన్ లో వినడం తప్ప ఎప్పుడు స్వయంగా కలవడం జరగలేదు ఎందువల్ల అంటే వాడు పుట్టాక నేను ఇండియా వెళ్ళలేదు కాబట్టి ... ఈ సారి వెళ్ళాక చూడాలి మరి రియాక్షన్ ఎలా ఉంటుందో మరి ...

కెమెరా లేకపోవడం వల్ల ఇప్పటిదాకా ఈ కార్డు ఫోటో తియ్యడం పడలేదు... ఇప్పుడు కొత్త కెమెరా కొన్నాక తీశాను ఇది .

కుదిరితే కప్పు కాఫీ దర్శకుడి , కెమెరామాన్ ల తో ఇంటర్వ్యూ

అర్. పి. పట్నాయక్ 'అందమైన మనసులో' సినిమా చూసిన తర్వాత.. ఆ సినిమాలో ఫోటోగ్రఫి బాగా నచ్చి పట్నాయక్ గారి దగ్గర సంతోష్ నెంబర్ తీసుకుని ఫోన్ చేశాను. అలా సంతోష్ తో మొదటి పరిచయం. ఇప్పుడు 'కుదిరితే కప్పు కాఫీ'కి పని చేసాడని తెలిసి..ఆ సినిమా దర్శకుడు రమణ తో కలిసి ఇద్దరినీ ఒక సారి ఇంటర్వ్యూ మొదలు పెట్టాను. ఇద్దరూ ఫోటోగ్రఫి నేపథ్యం నుంచే కాబట్టి, వారి అనుభవాలను తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేశాను. ఆ విశేషాలు..

శ్రీ : రమణ గారు మీరు స్వహతగా ఛాయాగ్రహకులు కదా (రమణ 'వినాయకుడు' , 'విలేజిలో వినాయకుడు' చిత్రాలకి ఛాయాగ్రహణం చేసారు ). మరి ఈ సినిమాకి వేరే కెమెరామన్ ని ఎందుకు తీసుకున్నారు.
రమణ : దర్శకుడిగా నాకు ఇది మొదటి సినిమా. నా ఏకాగ్రత మొత్తం సినిమా మీదే ఉండాలి. సో, రెండు బాధ్యతలు అంటే కష్టం. అందుకని సంతోష్ గారిని పెట్టుకున్నాను.

శ్రీ : మీ ఇద్దరికీ పరిచయం ఎలా జరిగింది ?
రమణ : నేను సినిమా అనుకోగానే నేను అనుకున్నది సరిగ్గా తెర మీదకి ఎవరు చక్కగా చూపించగలరా అని ఆలోచించాను. అంతే కాక నా స్వభావానికి తగ్గ వ్యక్తి కావాలి. ఆ సమయం లో 'అందమైన మనసులో' సినిమాకి సహాయ దర్శకుడి గా పని చేసిన నరసింహం కలవడం, సంతోష్ గురించి చెప్పడం జరిగింది. అప్పుడు సంతోష్ ని కలిసాను. ఒక రోజు మొత్తం ఆయనతో సమయం గడిపాక నా సినిమాకి తను పూర్తి గా న్యాయం చెయ్యగలడు అనిపించింది. కథ విన్నాక తను లొకేషన్ కోసం కూర్గ్ అయితే సరిగ్గా సరిపోతుంది అని చెప్పాడు. అప్పటికే తను 'జోష్' అనే కన్నడ సినిమా అక్కడ తీయడం వల్ల అక్కడి పరిసరాలు అన్ని బాగా తెలుగు. ఎక్కడ ఏ సన్నివేశాలు తీస్తే బాగుంటుందో వెతుకుతూ మూడు సార్లు వెళ్ళాము. అక్కడ మిస్ట్ గా ఉండి, పచ్చగా అందంగా ఉండే సీజన్ ఒక నెల రోజులే ఉంటుంది. అందుకని ఆ సమయం వచ్చేవరకు ఆగి అప్పుడు షూటింగ్ మొదలు పెట్టాము. సంతోష్ : 'అందమైన మనసులో' అయ్యాక నేను 'జోష్' సినిమాకి సొంతంగా దర్శకత్వం చేద్దాం అనుకోవడం వల్ల తెలుగు లో వెంటనే సినిమాలు చెయ్యడం కుదరలేదు.
రమణ : అంతే కాదు తను 'జోష్' సినిమాకి పని చేసిన ఆర్ట్ డైరెక్టర్ ని పరిచయం చేసారు. అయనని కూడా తెసుకుని అక్కడికి వెళ్ళాము. అది చాలా సహాయపడింది నాకు. అయన ఒక చెట్టుని చూసి అది మేము షూటింగ్ చేసే సమయం లో ఆ వాతావరణానికి ఎలా ఉంటుంది అని చెప్పగలిగే వారు. అయన సినిమాకి చాల పెద్ద హెల్ప్ అయ్యారు.
శ్రీ : ఇద్దరు కూడా స్వతహాగా కెమెరామెన్ లు. ఇప్పుడు దర్శకులు గా మారారు . మరి ఒకరి పనిలో ఇంకొకరు జోక్యం ... లేక ఇది అయితే నేను ఇంకా బాగా తీసేవాడిని లాంటివి ..సందర్భాలు ఏమైనా ఉన్నాయా..
సంతోష్ : లేదు. అలాంటిదేం జరగలేదు .ఎందుకంటే కథ రమణ గారిది. నా పని అయన అనుకున్నది తెరకెక్కించడమే. తనకి ఏది కావాలో ఎలా కావాలో ముందే తను చెప్పడం వల్ల నా పని సులువు అయ్యేది. నేను స్క్రిప్ట్ విషయం లో జోక్యం చేసుకోలేదు. అది నా పద్దతి కాదు.రమణ : సీన్ బెట్టేర్మేంట్ కోసం సలహాలు ఇవ్వడం అన్నది మాములుగా జరిగే విషయం. కానీ తను ఎంతవరకు చెప్పింది , అనుకున్నది సరిగ్గా వస్తోందా రావడం లేదా అన్నదాని మీదే ఎక్కువ ఆలోచించేవాడు. చాలా ఓపిక తనకి.
శ్రీ : అన్ని పాజిటివ్ లే ఉండవు కదా ..
సంతోష్ : నాకు ఏ కంప్లైంట్స్ లేవు (నవ్వు)
రమణ : నాకు కూడా లేవు. కూర్గ్ లో ఉన్నప్పుడు అక్కడ స్థలాభావం వల్ల మేము ఇద్దరం ఒక గదిలో సర్డుకోవలిసి వచ్చింది. అప్పుడు చూసా తన ఓపికని. పొద్దున్న నాలుగున్నరకే లేచి రెడీ అయ్యి షూటింగ్ స్పాట్ కి వెళ్ళిపోయేవాడు లైటింగ్ చూసు కోడానికి. ఒక్కటే కంప్లైంట్ తన మీద (నవ్వు) తనకి పెళ్లి కుదిరింది అప్పుడే. రోజూ ఆ అమ్మాయి తో సాయంకాలం ఫోన్ లో గంటలు గంటలు మాట్లాడేవాడు. అక్కడ ఏమో సిగ్నల్ పని చేసేది కాదు దాంతో సిగ్నల్ ఎక్కడ దొరుగుతుందో వెతుక్కుంటూ వెళ్ళి పోయేవాడు. (నవ్వు).
శ్రీ : ఒక పాటకోసం ఏదో ప్రయోగం చేసారని విన్నాను ?
సంతోష్ : మాములుగా మనం తీసే షాట్ ఒక దానికి ఇరవై నాలుగు ఫ్రేమ్స్ ఉం టాయి. కాని దీంట్లో ఒక పాటకోసం ఐదు వందల ఫ్రేమ్స్ వాడాము. మామూలుగా ఇది ఫైటింగ్ సన్నివేశా లకి స్లో మోషన్ కోసం వాడతారు. కాని మేము దీన్ని సాంగ్ కోసం వాడాము. ఈ షాట్ లో మనం ఒక సబ్బు బుడగ పేలితే వచ్చి చిన్ని చిన్ని తుంపరలు కూడా చాల క్లియర్ గా చూడగలం. అది మీరు తెరపైన చూసినప్పుడు కలిగే అనుభూ తి వేరు.

శ్రీ : రమణ ఇందాక సంతోష్ ఓపిక గురించి ఏదో చెప్తున్నారు. ..
రమణ : క్లైమాక్స్ షూటింగ్ జైపూర్ లో అనుకున్నాము. అప్పటికి సంతోష్ పెళ్లి తేది దగ్గరకి వచ్చేసింది. మరో అయిదు రోజుల్లో పెళ్లి. ఆ సమయం లో కూడా ఎం మాట్లాడకుండా సినిమాకోసం వచ్చే సాడు. అది ఒక పెద్ద కథ (నవ్వు). నేనూ, సంతోష్ ఇద్దరం బెంగుళూరులో ఉన్నాం. జైపూర్ వెళ్ళాలి ఉదయానికల్లా. వరుణ్ ఏమో బొంబాయి లో ఉన్నాడు. తను అక్కడనుంచి విమానం లో వచ్చేసాడు. మా విమానం ఏమో ఏవో కారణాల వల్ల వాయిదా పడింది. దాంతో ఒక వాన్ మాట్లాడుకుని డ్రైవర్ నిద్రపోకుండా రాత్రి అంతా తనకి కథలు చెప్తూ పొద్దున్న ఎనిమిదికల్లా అక్కడికి చేరుకొని షూటింగ్ మొదలు పెట్టి సాయంత్రం ఆరు గంటలకల్లా పూర్తి చేసి మళ్లీ తిరుగు ప్రయాణం అయ్యాము. రాత్రి అంతా డ్రైవర్ కి కథలు చెప్పడం మామూలే (నవ్వు ) లేకపోతే మేము కథలో కలిసి పోతాం కదా..

శ్రీ : మరి సంతోష్ కి నిద్ర సరిపోయిందా లేక పెళ్లి లో నిద్రపోయాడా ?
సంతోష్ : లేదు రాగానే ఒక రోజంతా నిద్ర.. మర్నాడు పెళ్లి (నవ్వు) ...

శ్రీ : మీ సంగీత దర్శకుడు కూడా ఈ సినిమా మధ్యలో పెళ్లి చేసుకున్నట్టుగా ఉన్నాడు ...
రమణ : అవును తన పెళ్లి కూడా ఈ మధ్యే జరిగింది .
శ్రీ : అసలు యోగి ని సంగీత దర్శకుడిగ పరిచయం చెయ్యాలనే ఆలోచన ఎలా వచ్చింది.
రమణ : దానికి కారణం.. మా సినిమా మాటల రచయిత అబ్బూరి రవి. ఈ సినిమాలో రెండు పాటలని శాస్త్రి గారి తో రాయించాలి అనుకున్నాను. ఆయనతో నాకు అసలు పరిచయం లేదు. రవి కి పరిచయం. రవి తీసుకెళ్ళి పరిచయం చేసాడు. అయన నేను కథ మొత్తం వివరంగా చెప్పగానే. మొత్తం పాటలు రాస్తాను అని అన్నారు. అప్పుడు కూడా యోగి గురించి అనుకోలేదు. మద్రాస్ లో ఇంకో సంగీత దర్శకుడిని అనుకున్నాము. ఆయనతో మాట్లాడటం, అడ్వాన్సు ఇవ్వడం కూడా అయిపొయింది. కాని నాకు ఎక్కడో ఇయనకన్న వేరే వాళ్ళు అయితే బాగుంటుంది అన్న భావన మొదలైంది. నాకు నేను ఏదన్నా చెయ్యగలను అన్న పొగరు ఉన్న సంగీత దర్శకుడు కావాలి. అది కొత్త సంగీత దర్శకులు అయితే ఉంటుంది. అదే రవి తో చెపితే, తను యోగి పేరు సూచించారు. అలా యోగి తో పరిచయం. యోగి అన్ని పాటలు ఒక్కసారి కంపోజు చేసినవే. ఒక్క టైటిల్ సాంగ్ మాత్రం రెండో సారి ట్యూన్ చెయ్యవలిసి వచ్చింది సన్నివేశానికి, సాహిత్యానికి తగ్గట్టుగా తను అందంగా చేసాడు.

శ్రీ: సంతోష్ మీకు ఎలా అనిపించాయి పాటలు.
సంతోష్ : వాటిని అంతే అందంగా తీసారు రమణ అనిపించింది (నవ్వు).

శ్రీ : షూటింగ్ లో బాగా ఎంజాయ్ చేసారు అని విన్నాను ..
సంతోష్ : ( నవ్వు )
రమణ : నిజంగానే బాగా ఎంజాయ్ చేసాం లెండి ... అక్కడ ఈ మహానుబావుడు చెప్పులు కూడా వేసుకోనివ్వలేదు ఎవ్వరిని. అక్కడ బోలెడు జలగలు. షూస్ కాని చెప్పులు కాని వేసుకుంటే కనపడవు కదా అందుకని ఎవ్వరిని చెప్పులు కూడ వేసుకోనివ్వలేదు. ఆ ఏరియా అంతా సంతోష్ కి కొట్టిన పిండి.

శ్రీ : మరి హనీమూన్ కి మళ్ళా అక్కడికే వెళ్తున్నారా ?
సంతోష్ : లేదు ఈ సారికి ఆ సీజన్ అయిపొయింది కదా. వచ్చే సంవత్సరం వెళ్తాం ఏమో;..
శ్రీ : వరుణ్ తెలుగు మిద సటైర్లు ఉన్నాయ్ అంట కదా ...
రమణ : అవును .. అన్ని ఇప్పుడే చెప్పను తెర మిద చూడండి. (నవ్వు)

ఈ వి వి అంకుల్ ఇక లేరు ..

.పని లో బోలెడు హడావిడి గా ఉన్న నాకు జేబులో ఉన్న ఫోన్ లో ఎస్ ఎం ఎస్ సౌండ్ కి ఫోన్ ఆన్ చేసి చూస్తె ...పిడుగులాంటి వార్త ... ఈ వి వి గారు పోయారు అని. సైట్ లో వార్హ పెట్టమని . ఒక క్షణం సరిగ్గా చూసానా అని సందేహం. అప్పుడే ఎక్కడన్నా న్యూస్ ఉందేమో అని గూగుల్ చేసి చేశా .. ఎక్కడా లేదు.. నరేష్ కి కాని రాజేష్ కి కాని కాల్ చేసి చూద్దామా అని అనుకోవడానికి ఇదేమ సుభావార్హ్త కాదు. ఎం చెయ్యాలో కూడా అర్ధం కాని పరిస్టితి. సరే అని హైదరాబాద్ కి ఫోన్ చేసి చూసా. విన్న వార్త నిజమే అని చెప్పారు. అప్పటికి కూడా నమ్మబుద్ది కాలేదు.

ఆయనతో మాట్లాడి ఒక వారం కూడా కాలేదు అప్పుడు బాగానే ఉన్నారు. వచ్చే నెల రాజేష్ నిశ్చితార్ధం వస్తావా, పెళ్లి కి వస్తావా లేక పొతే అని అడిగారు. ఇప్పుడు ఈ వార్త ఏంటి అని ఎం తోచక అలా ఉండిపోయాను . ఇప్పటికి కూడా అయన లేరు అన్న వార్త నమ్మలేక పోతున్నా.

ఈ వి వి గారిని మొదటి సారి దాదాపు పదేళ్ళ క్రితం తానా కి వచ్చినప్పుడు కలిసాను. అప్పుడు నేను తానా కి వెళ్ళలేదు కాని ఆ తరవాత అయన తో వచ్చిన ట్రూప్ తో కలిసి తిరిగాను. ఈ వి వి గారు, నేను , రాజేష్, నరేష్ (అప్పటికి ఇద్దరు ఇంకా సినిమాల్లో కి రాలేదు ) రాశి , రాశి వాళ్ళ సోదరుడు విజయ్, తనికెళ్ళ భరణి గారు , ఎం ఎస్ నారాయణ గారు,అలీ , హరికిషన్, శ్రీకాంత్ ఇంకా నిర్మాతలు కే ఎస్ రామ రావు గారు, మాగంటి బాబు ఇంకా చాల మంది కలిసి ఒకే బస్సు లో చాల ప్రదేశాలు తిరిగాం. అప్పుడు పరిచయం మాకు ఆయనతో. అప్పటి నుంచి ఎప్పుడు ఏదన్న సందేహం వచ్చిన, లేక ఉరికే పలకరింపు కో దేనికో ఒక దానికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతూ ఉండేవాడిని. రాజేష్ మొదటి ఫోటో షూట్ జరిగినప్పుడు వచ్చిన స్టిల్ల్స్ బాగున్నై అని ఫోన్ చెయ్యడం నుంచి సినిమా ఎలా వచ్చింది అని మాట్లాడటం. సొంతం సినిమా లో పాటలు బాగున్నై అని చెప్పడం. ఇలా ప్రతిది పంచుకునే వారం.

నాలుగు స్తంభాలాట సినిమాలో తనకి అవకాసం ఎలా వచ్చిందో చెప్పడం దగ్గర నుంచి తన మొదటి సారి అమెరికా రావాడానికి అన్ని అయ్యాక ... ఆఖరి నిమషం లో తనని కాదని ఇంకొకరిని ఎందుకు తీసుకోవలసి వచ్చిందో చెప్తే ఆశ్చర్యం వేసింది. (పడమటి సంధ్య రాగం సినిమాకి అయన అమెరికా రావాల్సి ఉండింది. కాని పాస్ పోర్ట్ విసా అన్ని అయ్యాక అయ్యని తప్పించి ఇంకొకరిని తీసుకున్నారు కారణం మరేం లేదు అయన మనవాళ్ళు కాకపోవడమే.) నరేష్ పుట్టాక నరేష్ కి పాల డబ్బా కోసం ఎన్ని గుమ్మాలు ఎక్కారో (అవకాశాలు కష్టమై) అన్ని చెప్పేవారు. ఇంద్రుడు చంద్రుడు సినిమా కి దాదాపు గా ఆయనే అన్ని చేసారు. ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో పంచుకునే వారు.

అయ్యాన్ని ఎప్పుడు నేను ఒక సినిమా వ్యక్తీ గా చూడలేదు . అలాగే అయన కూడా నన్ను ఎప్పుడు ఒక ప్రెస్ గానో లేక ఒక బయట వ్యక్తి గానో చూడలేదు. ఎప్పుడు నేను ఫోన్ చేసి ఆ అంకుల్ నేను అనే లోపల ఏమ్మా శ్రీను బాగున్నావా అని ఆప్యాయంగా పలకరించేవారు. నరేష్ తో కితకితలు తీసినప్పుడు కాని, రాజేష్ తో ఎవడి గోల వాడిదే తీసినప్పుడు కాని సినిమా వ్యయం ఎంత, ఎంత వసూలు చేసింది వివరంగా చెప్పేవారు. ప్రతి సినిమా విడుదల ముందు తరవాత తప్పనిసరిగా మేము మాట్లాడుకునే వాళ్ళం.. నరేష్ రాజేష్ కూడా ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అన్ని వివరంగా మాట్లాడేవాళ్ళు మాట్లాడుకునేవాళ్ళం.

పోయిన సారి తానా కి నరేష్ రావాల్సి ఉండింది . ఆఖరి నిమషం లో ఈ వి వి గారికి బాగాలేదు . కాన్సెర్ అని ముంబై హాస్పిటల్ లో చేర్చారు అని చెప్పారు. నేను ఫోన్ చేస్తే .. ట్రీట్మెంట్ జరుగుతోంది పరవాలేదు. ప్రాబ్లం లేదు అని చెప్పారు. దాని తరవాత సినిమాలకి కూడా ఫోన్ చేసాను. ఎప్పుడు ఆరోగ్యం గా నే ఉన్న అని చెప్పే వారు. మే లో కిమో తెరపి ఉంది చెప్పారు. రెండు రోజుల ముంది కూడా బాగానే ఉన్నారు అని అన్నారు. ఇంతలో ఇలా జరుగుతుంది అని అనుకోలేదు. అయన పోయారు అన్న వార్త ఇప్పిటి కి ఎప్పటి కి నమ్మలేను ఏమో ... నేనే ఇలా ఉన్నా అంటే నరేష్ కి రాజేష్ కి ఎలా ఉంటుందో ఊహించగలను. వాళ్ళకి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుదాం అన్న కాని ఎం మాట్లాడాలో తెలీని పరిస్థితి. భగవంతుడు తనకి ఇష్టమైనవి తీసుకుపోతాడు అని అంటారు. అందుకే అందరికి ఇష్టుడైన ఈ వి వి గారిని తీసుకుపోయారు అను అనుకోవడం తప్ప ఎం చెయ్యలేం. రాజేష్ కి నరేష్ కి ఈ షాక్ నుంచి తట్టుకునే మానసిక ధైర్యాన్ని ఇవ్వమని ఆ భగవంతుడిని ప్రార్ధిస్తూ ...

ప్రేక్షకుల పై కత్తి కట్టిన కళ్యాణ్ రాం

అతనొక్కడే , హరే రాం విజయవంతం అయ్యాక కళ్యాణ్ రాం జయీభవ అని ఒక డకోటా సినిమా తీసాడు.. అది గల్ల పెట్టి దగ్గర గల్లంతయ్యింది. దాని తరవాత వరసగా పరాజయాలే సోపానాలుగా ఉన్న మల్లికార్జున్ తో కత్తి అని సినిమా మొదలు పెట్టాడు. మూడు పరాజయాలు కదా ఈ సారి అన్నా ఈ దర్శకుడు ఏదన్నా కొంచం కొత్తగా ప్రయత్నిస్తాడు ఏమో అని చూద్దాం అనుకున్నామో... మన మంగలి కత్తి తో మన గొంతు కోసుకున్నట్టే.

సినిమా పరమ పాత చింతకాయ పచ్చడి (అఫ్ కోర్సు అది ఆరోగ్యానికి మంచిది .. కాని ఈ సినిమా కాదు ). ఈ సినిమా హీరోలకి అందరికి ఒక జాడ్యం ఉంది. అన్న సెంటిమెంట్ , తమ్ముడి సెంటిమెంట్, చెల్లి సెంటిమెంట్ ఉన్న సినిమాలు గల్ల పెట్టెలను బద్దలు చేస్తాయని. ఇప్పటికే తమ్ముడి సెంటిమెంట్ మిద కళ్యాణ్ రాం సినిమా చేసేసాడు ...ఇంకా వరసలో మిగిలింది చెల్లి... తన సీనియర్ లు అయిన వాళ్ళు, తనతో పాటు సినిమాలు చేసే వాళ్ళు అందరు చెల్లి సెంటిమెంట్ మిద ఇప్పటికే చేసేసి ఉండటం వల్ల, తను వెనకపదిపోయాను ఏమో అన్న ఫీల్ తో ఈ సినిమా చేసాడు అనుకుంటా ...

ఈ సెంటిమెంట్ ఒక రాజశేఖర్ కి మాత్రం వర్కౌట్ అయ్యింది. గోరింటాకు సినిమా హిట్ అయింది. కాని మిగిలిన వాళ్ళకి కాలేదు . గోపి చంద్ కి లక్ష్యం తరవాత వచ్చిన శౌర్యం సుమారుగా ఆడింది. అది చెల్లి సెంటిమెంట్ సినిమా., కాని తారక్ కి రాఖి ఫ్లాప్ , పవన్ కి అన్నవరం ఫ్లాప్ , మహేష్ కి అర్జున్ ఫ్లాప్. ఇవి అన్ని చూసి కూడా మనకి వర్క్ అవుట్ అవుతుంది అని అదే పాత పద్దతిలో తియ్యడం ఒక పెద్ద బ్లండర్.

కథ లో మనకి కావాల్సిన కామెడి మనం ఏరుకోవచ్చు. వేణుమాధవ్, బ్రాహ్మి లాంటి వాళ్ళు ఉన్నా కాని కామెడికి కరువు సినిమాలో. కళ్యాణ్ మొహం లో నటన శూన్యం. చూడటానికి మాన్లీ గా ఉన్నాడు. డాన్సులు బాగా కష్టపడ్డాడు. నటన మాత్రం దరికి చేరనివ్వలేదు. సనాఖాన్ కొన్ని వైపుల నుంచి చూడటానికి బాగుంది. నటన లో కళ్యాణ్ రామ్ కి పోటి (మొహం లో ఒక భావం కనపడితే ఒట్టు). సినిమాలో ఇంకో ముఖ్య పాత్ర కిక్ శ్యాం ది. హీరో హీరోయిన్ లు ఇద్దరు దొందు దొందే లాగ నటించనప్పుడుఐ నేను మాత్రం తక్కువ తిన్నానా అని అయన సినిమా మొత్తం ఒకే మొహం తో లాగించేసాడు. ఆహుతి ప్రసాద్ అండ్ కో , చంద్ర మోహన్ అండ్ కో సినిమాలో ముప్పాతిక బాగం కనపడరు.

మణిశర్మ ఇంక సినిమాలు మానెయ్యడం మంచిది. సింహ పాట కి కాపి కొట్టేసారు. (సింహ మంచి చిన్నోడే వేట కొచ్చాడే .... దొర దొర దొర దండాలు ).ఇంకో పాట క్కోక్కో రకో పాట హ్యాపీ హ్యాపీ గా లో పుట్టుకు జరా జరా డుబ్బుకు మే పాటకు మక్కి మక్కి. (హ్యాపీ హ్యాపీ గా కి కూడా ఆయనే సంగీతం ). మిగిలిన పాటలు కూడా పాత పాట లే తిప్పి తిప్పి దేవిశ్రీ లాగా వాడారు. నేపధ్య సంగీతం ఒక దారుణమైన శిక్ష . సినిమాలో బాగుంది కమెరా పనితనం. నిర్మాణ విలువలు బాగున్నై. ఈ కత్తి కి దూరం గా ఉండటం చాల మంచింది ..

పొగమంచు .....

మేము ఉండేది ఎనిమిదో అంతస్తులో, ఎక్కువగా హాల్ లో నే పడుకుంటాం, పొద్దున్నే లేచే అప్పటికి రోజు ఆకాశం రోజుకో రకం గా కనపడుతుంది ... ఈ రోజు లేచే అప్పటికి ఆకాశం అంతా ఎర్రగా ... కింద అంతా సముద్రం లా మంచు పొగ .. మధ్య మధ్య లో కానీ కనపడకుండా చెట్లు .... అందులో కొన్ని ఆకులు లేకుండా , కొన్ని రంగు రంగు ల ఆకులతో భలే అందంగా కనపడింది. అలా చూస్తూ ఉండగానే పొద్దునే వీధిన పడుతున్నందుకు సంధ్యా దేవి తిట్టినట్టు గా మొహం అంతా ఎర్రగా చేసుకుని రానా వొడ్డ అనుకుంటూ వస్తున్నా సూర్యుడు వచ్చేసాడు.

సరే ఇలా చూస్తూ ఉంటె సమయం సరిపోదు అనుకుని తయారయ్యి బస్సు కోసం కిందకి దిగితే మా ఇంటి ముందున్న పచ్చగడ్డి అంతా మంచు తో వెలిసి పోయినట్టు గా వుంది. ఇంకా నీరెండ పడకపోవడం వల్ల ఇంకా నీటిగా మారలేదు ఏమో అనిపించింది.

బస్సు లో ఎక్కాక .. బైటకి చూస్తె చెట్లు చీల్చుకు వచ్చే కిరణాలూ కిందకి తాకాలా వొద్దా అని అలోచిస్తున్నై. కింద పడ్డ రంగు రగుల ఆకులు మంచు రజను కాస్త కరిగి రంగు రంగులు గా మెరుస్తూ కనపడుతూ ఒక వింత అందాన్ని సంతరించుకుంది. దారి పొడువునా సాగుతున్న చెట్లు వాటితో దోబుచులడుతున్న సూర్య రశ్మి దట్టంగా ఉన్న పొగ మంచు ఎదురుగా దూరం గా వస్తున్న కార్ హెడ్ లైట్స్ ని చూస్తుంటే మొత్తం మూడు సూర్యులా అన్న సందేహం రాక మానదు. బస్సు కొంత దూరం వచ్చేసరికి పొగమంచు ఎక్కువ కావడం వల్ల , తన ప్రతాపం పనిచేయ్యేక పోవడం వల్ల తెల్ల మొహం వేసిన సూర్యుడు చంద్రుడులాగా కనపడ్డాడు .బస్సు వంతెన మిద నుంచి వెళ్తుంటే ... కింద ఉన్న నది కనపడకుండా తెరలు తెరలు గా పొగ మంచు... ఎదురుగా ఉన్న ఇంకో వంతెనని దాచేస్తూ . ఇంత అందాన్ని చూస్తూ ఫోన్ లో హెడ్ ఫోన్స్ తో తెలిమంచు కరిగింది తలుపు తీయనా ప్రభు అన్న పాట వింటుంటే హటాత్తు గా కూరగాయలు, గ్రీన్ కార్డ్ సోది కోసం మానని విసిగించే వాళ్ళని చూస్తుంటే ఏమి చేయ్యలనిపిస్తుందో మీరే చెప్పండి .

ఫోటో కర్టేసి : రవి కిరణ్ వేమూరి

కెమెరా కబుర్లు ....

నేను మొట్టమొదటి సారిగా కమెరా ముందర నిల్చుంది బాగా చిన్నప్పుడు ఉహ తెలీని వయసులో. చిన్నప్పుడు చాలా మంది లాగే తిరుపతి మొక్కు ఆలస్యం అవ్వడం వల్ల కొన్ని రోజులు పిలక కట్టే వాళ్ళు.. ఆ ఫోటో మొదటి ఫోటో.. దాంట్లో నన్ను మా నాన్న ఎత్తుకుని ఉంటారు రెండో పక్క మా పక్కింటి సత్యం అన్న ఉన్న ఫోటో ఇప్పటికి మా ఇంట్లో ( మా సత్యం అన్న ఇంట్లో కూడా) గోడకి వేలాడుతూ కనపడుతుంది. ఆ తరవాత ఫోటో మా పెద్దక్క పెళ్లి లో ... దాదాపుగా ప్రతి ఫోటో లో ఉన్నా ... అప్పట్లో కలర్ ఫోటో అంటే చాలా ఖరీదు. ఆటోమాటిక్ గా కలర్ ఉండేది కాదు. దాంతో ఫోటో స్టూడియో వాడు ఒక నెల రోజులు దాదాపుగా తిప్పి కాని మన ఫోటోలు మనకి ఇచ్చేవాడు కాదు.ఆ తరవాత ప్రతి ఏడు బళ్ళో తీసే ఫోటోలు, మన నాటకాల ఫోటోలు ఏవో అన్ని ఒక డబ్బాలో ఉండేవి. కామెర అంటే సరదా ఉన్న కాని మనకి దాని అందుబాటులో లేకపోవడం వల్ల దాని మిద వ్యామోహాన్ని తొక్కి వెయ్యవలసి వచ్చింది.

నేను ఇంటర్లో ఉన్నప్పుడు బావగారు దుబాయ్ వెళ్లి పోయారు. అయన ఒక సారి సెలవలకి వచ్చినప్పుడు కెమేరా తెచ్చారు. (నాకు కాదులెండి ). ఇంకా చూసుకోండి.. మా వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో ఎవరికీ ఎం పండగ ఉన్నా సరే మనం దాన్ని పట్టుకుని తాయారు అయ్యేవాళ్ళం. ఏప్రిల్ ఒకటి విడుదల దివాకరం లాగ అన్ని తిసేవాడిని. మళ్ళా అది కదిగించే దాగా వాళ్ళని నిద్రపోనించే వాడిని కాదు. నా బాద పడలేక (లేక వల్ల కెమేరా ఎక్కడ చెదగోదతానో అనో కాని మా అక్క సిఫార్సు వల్ల ఇంకోసారి వచ్చే అప్పుడు మా బావగారు నాకోసం యాషికా కెమెరా పక్టి కొనుకోచ్చారు . దాన్ని ఇంకా చూసుకోండి కోతికి కొబ్బరికాయ లాగ ఎడా పెదా నాలుగేళ్ళు వాడేసా ( పోకట్ మనీ సగం దానికే పోయేది). నాలుగేళ్ళ తరవాత ఫ్రెండ్ పెళ్ళికి అంతర్వేది పాలెం వెళ్లి అక్కడ ఎక్కడో మర్చిపోయి వచ్చా. ఆ దెబ్బకి ఇంకో రెండేళ్ళ వరకు కెమేరా కొనడం పడలేదు .

ఆ తరవాత ఇంకో యాషికా కొన్నాను. అది తెసుకునే అమెరికా వచ్చాను. అమెరికా తో నాతొ పాటు వచ్చినవి ఈ కెమెరా , ఇంకో ఫ్రెండ్ ఇచ్చిన వాక్ మాన్ (అది అమెరికా నుంచి వచ్చిందే ) దిగగానే నేను చూసిన న్యూ యార్క్ , ఫిలడెల్ఫియా అన్ని దీంతో తీసాను. ఆ తరవాత ఉద్యోగం లో జేరగానే వచ్చిన మొదటి జీతం తో నికోన్ కెమేరా కొన్నా.. యాషికా కెమేరా అలవాటు నికోన్ కి కొంచం కష్టమే (యషికా బరువు తక్కువ, నికోన్ బరువు ఎక్కువ ) కానీ తొందరలో బాగా అలవాటు అయ్యింది. ఇంకా కెమెరా తో బోలెడు ఫొటోస్ ఎద పెదా తెసాను. ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక ఎత్తు అయితే వాటిని కడిగించి ఫొటోస్ తియ్యడం ఒక పని. ఇక్కడ గ్లోస్సి ఫొటోస్ తొందరగా డెవలప్ చేసేవారు కాని నేను మాట్ ఫినిష్ కావలి అనేవాడిని. దాంతో ఆలస్యం అయ్యేది (గ్లోస్సి ఫొటోస్ కాలం గడిచిన కొద్ది రంగు వెలిసే అవకాసం ఎక్కువ, మాట్ ఫినిష్ లో ఆ అవకాశం తక్కువ . ఇండియా వెళ్లి నప్పుడు మాత్రం ఆ డస్ట్ కి నా అజాగ్రత్త తోడూ కావడం తో లెన్స్ లో ఒక భాగం కొంచం పాడయింది. ఒక నట్టు ఊడిపోయింది. దాని బాగు చెయ్యడం కన్నా కొత్తది కొనడం ఇక్కడ చవుక కాబట్టి కొత్త లెన్స్ కొనుకున్నా.

పానాసోనిక్ లో కాంట్రాక్ కి పనిచేస్తున్నప్పుడు అప్పుడే కొత్తగా డిజిటల్ కమేరాలు . దాంట్లో పనిచేస్తుండటం వల్ల దాదాపుగా డెబ్బై శాతం తగ్గింపు ధరకి వచ్చింది. దాంతో దాదాపు గా ఒక పది కమేరాలు కొని స్నేహితులకి పంచిపెట్టాం. కాని అది బాగా చిన్న కమెరా .టూ మెగా పిక్షల్ కెమెరా అది అందువల్ల క్లారిటీ సరిగ్గా ఉండేది కాదు . ఆ కమెరా ఎక్కడ ఉందొ కూడా గుర్తు లేదు ఇప్పుడు. నా యాషికా కెమెరా తో పాటు అది కూడా ఇచ్చేసి ఉంటానా మా మామేనల్లుడికి ?? ఏమో...

తరవాత ఒక ఒకసారి తానా సభలకి వెళ్ళాను. అక్కడ కి వెళ్ళే ముందర డిజిటల్ కెమెరా కొనాల్సిందే అని నికోన్ డి ఇంకో డి సెవెంటీ ఎస్ కొన్నా అప్పుడే మార్కెట్ లో కి వచ్చింది అది. దాంతో పాటులెన్స్ ఇంకా బోలెడు కొన్నా.. ఆ కెమెరా బాగా జాగర్త గా నే చూసుకున్నా ... అది తిరగని స్థలం లేదు నాతొ పాటే తోకలాగా ఒకే ఒక సరి మాత్రం ఇంట్లో మర్చిపోయే వెళ్ళా... మధ్యలో ఇండియా వెళ్ళిపోతూ ఇంకో స్నేహితుడు తన నికోన్ ఇచ్చేసి వెళ్ళాడు.. దాంతో ఇంట్లో ఉన్న నికోన్ ల సంఖ్యా మూడు కి చేరింది. అన్ని ఎస్ ఎల్ ఆర్ కేమెరాలే . (ఎవరన్న చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి చేతికి అనేది కాదు ఈ భారి కెమెరాలు వాడటం valla ) అలాంటి ఇబ్బంది ఒకసారి బాలయ్య గారి దగ్గర వచ్చింది . తానా లో ఒకసారి వాళ్ళ ఫ్యామిలి ఫోటో తియ్యమని అయన తన చిన్న కెమెరా ఇస్తే మనకి అది ఎలా పనిచేస్తుందో తేలిక తికమక పడి అది ఆయనకి తిరిగి ఇచ్చి నా కెమెరా తో తీసి ఆయనకి ... మెయిల్ చేసాను.

గత ఏడాదిగా కొత్త కామేరా కొనడం కోసం ఆలోచన... ఎక్కడా.. కుదిర్తేనా ఇంట్లో మూడు కెమెరాలు ఉన్నాయ్..ముందర ఒకటి అన్నా అమ్మెయి అని గోల... సరే అని చివరకి ఒక స్నేహితుడికి నా డిజిటల్ ఎస్ ఎల్ ఆర్ అమ్మేసా నిన్నే .... కొత్తది కొనాలి.. ఇంకా మార్కెట్ లో కి రాలేదు... ఈ సారి నికోన్ డి సెవెన్ తౌసండ్ కొందాం అనుకుంటున్నా ..